In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven.
Op dit moment woon ik in de Loire-Atlantique in Frankrijk.

Auteur, Breizh

Terug naar de camping

Jullie dachten zeker dat het afgelopen was met zwerven…?
Nou, niet dus.

Ik ga weer terug naar de camping.

De eigenaar van mijn appartement is iemand die bij voorkeur niet beweegt, en ik word daar helemaal gek van. Zo had ik al vanaf het moment dat ik het appartement betrok slechts 1 functionerend stopcontact. Ook vanaf het begin (voordat ik er in trok al) was er de belofte dat dat gerepareerd zou worden, maar dat gebeurde maar steeds niet; zelfs niet toen ik besloot te stoppen met het betalen van de huur. En er was meer: een deur die op een ruime kier stond, maar niet verder open of dicht kon; een ontbrekende deur; een raam dat vervangen moest worden; de boiler die lekt; en de vuilnis die zich maar bleef ophopen op de binnenplaats. Overigens heb ik eergisteren aangekondigd dat ik het zat was en terug zou gaan naar de camping, en gisteren waren de stopcontacten gerepareerd; het was 10 minuten werk voor de elektricien; daar heb ik dan 4 maanden op gewacht. Maar goed, dat was te laat: het weekend van de 15e augustus is de verhuizing.

Bijkomende uitdaging is natuurlijk wel dat ik mijn caravan heb weggegeven. En dat ik al ruim 4 maanden leef zonder inkomsten, dus dat het geld nu zo’n beetje op is. Dus je zou kunnen stellen dat ik er niet per se op vooruit ga. De kans bestaat dat ik een tent zal moeten lenen van de camping. Dat kan interessant worden van de winter.

Om niet af te sluiten met een domper, zal ik ook nog even wat goed nieuws doen. Of in ieder geval potentieel goed nieuws.

Ik had geen recht op een uitkering, omdat ik zelf mijn contract had beëindigd, buiten de proeftijd. Maar nou had ik van de week een afspraak bij het arbeidsbureau (Pôle Emploi), en daar kreeg ik te horen dat je na 4 maanden een nieuwe aanvraag mag doen, als je kunt aantonen dat je in die 4 maanden wel actief bent geweest om werk te vinden of anderszins aan je toekomst te werken (opleiding, bedrijfsovername). En hoewel mijn conseiller geen beloften kon doen — de beslissing wordt genomen door een commissie — waren we het er wel over eens dat het uitgeven van een boek best zou kunnen tellen als werken aan de toekomst. Dus ik heb uiteraard direct een aanvraag gedaan (28 juli was het 4 maanden), en als het meezit heb ik binnenkort een uitkering die me gaat helpen me definitief te vestigen als auteur (en een caravan aan te schaffen en de camping te betalen, of ander onderdak).

Duim voor me. Ik houd jullie op de hoogte.

Auteur

Configuratie van een internetserver

Vanaf deze week is mijn boek uit!
En dan bedoel ik niet een boek dat ik bezit, maar het boek dat ik geschreven heb.
En ik bedoel ook niet uitgelezen, maar uitgegeven.

Configuratie van een internetserver beschrijft de volledige installatie en configuratie van een bedrijfsinternetserver (die uiteraard ook gebruikt mag worden voor een familie of een vriendengroep). Na een paar paragrafen over de selectie van de provider en de server, en een hoofdstuk met wat Unix-basiskennis, wordt de beheerder bij de hand genomen, en in rap tempo naar het ‘echte’ systeembeheer begeleid.

Het uiteindelijke resultaat is een volledig functionele bedrijfsinternetserver die klaar is om in productie genomen te worden. Deze server handelt DNS-, web-, en e-mailverkeer af voor meerdere domeinen, en bedient tientallen of zelfs honderden gebruikers; gebruikers die geen shell-toegang nodig hebben worden opgenomen in een LDAP directoryservice. Gebruikers kunnen bestanden delen en synchroniseren op al hun apparaten, en de e-mailgebruikers beschikken over gedeelde kalenders en adresboeken. De server wordt beveiligd middels een firewall, en de web- en e-mailverbindingen worden versleuteld middels SSL/TLS. Met dit boek in de hand heeft de systeembeheerder bovendien de nodige handvatten om de server te onderhouden, en om verder te groeien.

Dit boek vereist geen diepgaande kennis van Unix; een eerste geslaagde kennismaking zou genoeg moeten zijn. De lezer of lezeres wordt geacht bekend te zijn met het concept opdrachtregel (command line), en met de configuratie middels tekstbestanden. Ook wordt hij of zij geacht basiscommando’s als cd, ls, cat, less, tar en gzip te kennen.
Dit boek is echter niet specifiek gericht op de beginnende beheerder: het probeert deze beginnende beheerder zo snel mogelijk te begeleiden naar ‘echt’ systeembeheer.

Het boek is rijkelijk voorzien van configuratievoorbeelden, en alle onderwerpen worden beschreven en geïllustreerd voor FreeBSD, Debian en CentOS, zodat de systeembeheerder volledig vrij is in de keuze van het besturingssysteem.

→ Meer informatie op www.librobert.net, of bestel het direct in de webshop van mijn uitgever Boom Beroepsonderwijs.

De Franse versie is inmiddels ook zo goed als af, en komt eind september of begin oktober uit.
En ik ben in gesprek met een Amerikaanse uitgever voor de publicatie van de Engelstalige versie.

En voor wie zich afvraagt waarom ik op de kaft Robert heet: Rob is een lastige naam voor Fransen, dus in Frankrijk noem ik me Robert (de naam die overigens ook in mijn paspoort staat). En omdat het boek ook in het Frans uitkomt, en het me een goed idee lijkt om op elke uitgave dezelfde naam te vermelden, is het Robert geworden. In de omgang blijf ik gewoon Rob.

Breizh

Berichten uit de tuin, deel zoveel

Even een update, want hier hoef ik me echt niet voor te schamen…

Komkommers:

Ik moet wel toegeven dat het de enige twee zijn, en dat het er niet naar uitziet dat ik er nog meer moet verwachten. Maar: de eerste heb ik al aangesneden, en die is echt heel lekker; veel meer smaak dan de komkommers uit de supermarkt. Ik wou dat ik wist hoe ik het gedaan had…

En zo te zien komen er ook paprikaatjes aan:

De tomaten werden een enorme wildgroei, zonder vruchten, dus die heb ik uit de grond getrokken en weggegooid. En de aardbeiplantjes blijven heel klein, en hebben ook nog altijd geen bloemetjes of vruchtjes. En de meloentjes, die een tijdje geleden door leken te komen, doen uiteindelijk toch ook niks; ik denk dat die meer zon nodig hebben.

Maar het is in ieder geval al erg leuk dat ik mijn eigen komkommers kan eten. :-)

En nog even een foto van het geheel; leuk om te vergelijken met de foto van 19 mei.

Breizh

Bloemen!

Vanmorgen toen ik wakker werd, trof ik de komkommerplantjes als volgt aan, en dus wilde ik een berichtje plaatsen met als titel Komkommerfeest!.

Maar net toen ik aan dat berichtje wilde beginnen, kreeg ik een telefoontje. Het was mijn huisbaas, of ik zin had om even een bakkie koffie te doen bij het koffietentje tegenover mijn appartement (daarvoor belt hij wel vaker; ik zeg nooit nee). Hij had het al een paar keer gehad over andere Nederlanders die hier in het dorp wonen, en vandaag na de koffie stelde hij voor om daar even langs te rijden.

En die Nederlanders kweken tulpen en pioenrozen, en dus kwam ik thuis met een bosje pioenrozen.

En ik heb dus nieuwe kennissen opgelopen in het dorp. Maar we zijn er maar heel kort geweest, en tot mijn schande moet ik bekennen dat hun namen niet zijn blijven hangen.

Maar dat verandert vast nog, dus daarover later meer.

UPDATE, 20200528:

Die pioenrozen van gisteren…
Ze gaan open. In geuren en kleuren.

Breizh

Cantaloupjes

En daar komen ook de eerste meloentjes al…

Dat mini-komkommertje van 3 dagen geleden staat er inmiddels zo bij:

Ik vind dit echt leuk. :-)

Ik moet op zoek naar een huis met een tuin.
En ik ga me inschrijven voor Boer zoekt vrouw.

Breizh

De tuin

Mijn nieuwe toekomst tekent zich steeds duidelijker af: ik begin een komkommerwinkel.

(Ook een prima manier om vrijgezelle vrouwen te ontmoeten…)

De rest van de tuin:

Van links naar rechts: komkommer, cantaloupe, munt, tomaat, paprika, aardbei, rozemarijn, tijm, basilicum, peterselie en dille.

Aan de rest van het huis heb ik nog niet heel veel gedaan. Enerzijds omdat, vanwege een gesloten vuilstort, de binnenplaats nog steeds een bende is, en ik niet teveel wil investeren zolang ik niet zeker weet dat ik wil blijven. En anderzijds omdat ik erg druk ben met de afronding van mijn boeken; de Nederlandstalige versie is in principe af en ligt nu bij de vormgever, en de Franstalige versie is inmiddels voor meer dan de helft vertaald.

Ik heb overigens wel al een koelkast, een magnetron en een fornuis met oven aangeschaft, dus er zijn eindelijk weer nieuwe recepten.

COVID19

Mijn quarantaine (2)

Vertel nog eens, opa, van le confinement de deux-mille-vingt?

Nou, het was aanpassen, dat kan ik je wel zeggen.
Niet makkelijk om een puntje licht aan het einde van de tunnel te blijven zien.
Improviseren moesten we.

Ik wil niks afdoen aan de ellende die sommige mensen ondervinden, maar laten we eerlijk zijn: voor de meesten van ons is het gewoon een extra vakantie, thuiswerken of niet…

COVID19

Mijn quarantaine

Nee, dat is niet mijn onderkomen; dat is het huis van de buren.

Ik woon hier:

Beter dan de caravan, toch? :-)

En nog een leuk plaatje dat ik gisteren geschoten heb. Het was me niet eerder opgevallen, maar gistermiddag was het licht goed. Blijkbaar is ooit één van de schoorstenen van het kasteel afgebrokkeld, en heeft men ‘m een beetje te creatief weer opnieuw opgebouwd.

Als je in quarantaine zit, heb je ineens weer tijd voor je blog…

Breizh

Verhuizing, dag 1

Nee, ik ga natuurlijk niet elke dag foto’s plaatsen van de voortgang. Maar op mijn vorige berichtje reageerde Jeroen met de opmerking dat er vast wat van te maken is, dus ik wilde Jeroen even laten zien dat ik maar alvast zonder hem begonnen ben. ;-)

Ik doe er ook gelijk nog even een foto van de ‘keuken’ bij, want die ontbrak gisteren.

Auteur, Breizh, Docent

Eindelijk even tijd

Er is zoveel gebeurd de laatste tijd, en ik heb zo vaak een berichtje op mijn blog willen plaatsen, maar ik heb er gewoon geen tijd voor gehad. Of geen tijd voor genomen, het is maar net hoe je het wilt zien. Het lijkt natuurlijk altijd net of deze berichtjes als warme boter uit mijn toetsenbord vloeien, maar er gaat toch altijd meer tijd in zitten dan je zou denken: bedenken wat ik zou willen zeggen, hoe ik het zou willen zeggen, de juiste woorden vinden, me niet af laten leiden door geluiden buiten, of door andere websites, of door een vlieg die door de kamer vliegt…

Goed, hoe dan ook, ik ben er nu. En ik ben vastbesloten om dit stukje af te hebben voordat ik vanavond naar bed ga.

Laat ik beginnen met wat goed nieuws: mijn boek.

De Nederlandstalige versie is af. Althans, het manuscript ligt nu bij de uitgever; uiteraard kan die nog terug komen met opmerkingen. De deadline was al 2 keer verschoven, eerst van 15 februari naar 15 maart, en toen naar 22 maart. Dus ik moest en zou nu de deadline halen.
Afgelopen nacht heb ik nog heel de nacht gewerkt, maar vanmorgen om 9 uur kon ik het manuscript dan eindelijk opsturen. Goed, technisch gezien weer over de deadline, maar 23 maart om 9 uur, wanneer de deadline 22 maart was, vind ik acceptabel.

Het is uiteindelijk een tekst geworden van 90.539 woorden, of 619.874 tekens. Ik heb al een preview van de omslag gezien, en dat maakt het helemaal echt.
Ik ben overigens nog niet helemaal klaar, want de website moet nu afgemaakt worden, en er moeten nog vragenlijsten bij: men heeft me gevraagd om 7-10 vragen per hoofdstuk, om te zien of de studenten begrepen hebben wat ze gelezen hebben.
(Studenten, zeg je? Ja, ik zeg studenten: mijn boek gaat als lesboek gebruikt worden op het MBO. :yahoo: )
En dan natuurlijk nog de Franse vertaling, want uiteindelijk is het allemaal begonnen als een Frans project.

Meer goed nieuws: een appartement.

Anderhalve week geleden poste ik al een foto van een paar sleutels. Dat zijn de sleutels van mijn nieuwe appartement, hier in Blain. Het is een 3-kamer bovenwoning in het centrum van het dorp, boven een winkel.
Er moet nog wel heel veel gebeuren, want de vorige bewoner heeft een enorme pestbende achtergelaten. Dus als er lezers zijn die op zoek zijn naar een werkvakantie in het westen van Frankrijk: ik houd me van harte aanbevolen; het gaat om schoonmaken, reparaties, misschien een beetje verbouwen, en verven.
Ook mooi: ik zou het appartement op 1 april betrekken, maar ik kreeg de sleutel al half maart, zodat ik alvast aan de slag kon om het een beetje leefbaar te maken. En toen ging Frankrijk op slot… Ik heb vandaag wel mijn gereedschap en wat schoonmaakspullen gebracht (eerst moest het boek af), zodat ik in ieder geval iets kan doen, maar zolang zaken als bouwmarkten, witgoedwinkels en beddenwinkels dicht zijn, is het natuurlijk wel een beetje net-alsof.

Tja, en dan was er natuurlijk nog die nieuwe baan, als docent.

Nou, daar heb ik een punt achter gezet.
Ik kreeg geen enkele begeleiding, en ik kon nergens terecht met mijn vragen. Ik heb een paar keer geprobeerd er met mijn chef over te praten, maar de reactie kwam steeds neer op Il va te falloir te débrouiller (Je zult je moeten zien te redden). En toen kwam de vleermuispest en ging Frankrijk op slot, en dat betekende dat ik de cursus op afstand had moeten geven, zonder enig echt contact met de studenten, en dus zonder feedback; en het betekende ook dat ik in mijn eentje thuis de cursus had moeten voorbereiden, dus dat ging van nergens terecht kunnen met mijn vragen naar onmogelijk iemand aan te spreken die een antwoord zou kunnen weten; en in die ene week die ik had voor de voorbereiding van de volgende cursus, had ik dan ook nog eens moeten leren omgaan met alle tools die gebruikt worden voor het geven van de cursus op afstand. Dus toen heb ik NEE gezegd. Sowieso iets dat ik al heel lang moet leren, maar nu kwam ik er niet onderuit.

Maar daarmee is het nog niet afgelopen, want ik heb inmiddels geleerd dat het bij wet verboden is een contract voor bepaalde tijd eenzijdig op te zeggen. Dus ik ben benieuwd wat ik me nu weer op de hals heb gehaald. De komende weken zullen ongetwijfeld antwoorden brengen.
O, en op een uitkering heb ik natuurlijk sowieso geen recht.

En tot slot heb ik me vandaag aangemeld voor vrijwilligerswerk tijdens de COVID-19 crisis. Er zijn een hoop mensen die het moeilijk hebben in deze tijd, en ik ben een gezonde sterke kerel. Ik zou niet weten waarom ik niet zou kunnen helpen met boodschappen doen, honden uitlaten, helpen in een daklozenopvang, of op andere plekken waar de druk wat is gestegen. Ik heb nog geen concrete antwoorden, maar ik heb me aangemeld bij 3 lokale organisaties, en de Assistante Sociale, waar ik eerder contact mee heb gehad voor het verkrijgen van een postadres bij de gemeente, heeft mijn gegevens doorgespeeld aan de voorzitster van het crisisteam van de gemeente.

En als ik heel eerlijk ben, zou ik eigenlijk het liefst werk vinden in die richting: maatschappelijk werk, daklozenopvang, zoiets. Ik heb mijn eigen ervaringen, en ik denk dat ik die goed zou kunnen gebruiken om anderen te helpen.

Dus dat is mijn verhaaltje van de afgelopen tijd.
Zullen we nog even wat foto’s doen van het ‘nieuwe’ appartement?
Ja, laten we dat doen.

Als je aankomt, moet je eerst door een vies, smal, donker gangetje tussen 2 winkels door naar een binnenplaatsje. Dat binnenplaatsje ziet er nu zo uit:

Als je nu denkt Dat binnenplaatsje is wel vies, dan kan ik je in het volste vertrouwen zeggen dat dit nog niks is. De ergste bende is aan de linkerkant net buiten beeld, waar de vuilnis manshoog ligt opgetast. Ik heb met de eigenaar afgesproken dat we dat samen opruimen, en dat hij gaat zorgen dat de buren in de andere twee appartementen begrijpen dat dit nu afgelopen is.
Je had waarschijnlijk al begrepen dat die groene deur mijn voordeur is. Of in ieder geval mijn eerste voordeur.

Binnengekomen kom je in een halletje waar de wasmachineaansluiting is, en verder is er alleen een trap die naar de woning leidt. Of eigenlijk is dat niet helemaal waar, op dit moment staat het halletje vol met kratten en dozen vol met lege flessen. Bon, bref…
Bovenaan de trap is een tweede voordeur, en er is ook een soort van veranda-plateau-achtig dingetje. Vroeger was dit buiten het huis, maar het is nu dicht gemaakt; het dak is van plexiglas, en de muren zijn muren, en geen ramen. Ik had zo gedacht dat het wel leuk was om hier wat kruiden, tomaatjes, paprika’s en aardbeien te verbouwen. Wietzaad is hier helaas niet zo makkelijk te krijgen, maar mocht iemand het me opsturen, dan vind ik daar ook vast wel een leuk hoekje voor…

Net binnen de deur zie je trouwens net een hoekje van het keukenblokje. De keuken is in de hal, wat op zich een beetje raar is, maar ik geloof dat ik daar wel wat leuks van kan maken.

In het halletje is verder dat rare bar-achtige ding geknutseld, maar die ga ik weghalen, want daar wil ik de koelkast en de vriezer onder de trap.
Aan de rechterkant van het halletje, na het keukenblokje en voor de woonkamer, is de badkamer. Die is behoorlijk groot, en voorzien van een ligbad. Mocht ik besluiten langere tijd te blijven, dan zou ik de badkamer wel een beetje willen moderniseren: de jaren zeventig en het ligbad eruit, en een flinke douchecabine, een fatsoenlijk meubel en nieuwe tegels erin.

De woonkamer is 20 vierkante meter, dus voor mij alleen is dat meer dan prima (de caravan is zo’n 10 vierkante meter, en de kamer die ik had bij Emmaüs was zo’n 15 vierkante meter, beide inclusief bed). De ene kant wordt eten en de andere zitten, maar dan wel met een buro in plaats van een bank; ik kan niet zoveel met banken, en ze geven me altijd pijn in mijn rug.

En op de verdieping zijn er dan nog 2 kamers. De ene net zo groot als de woonkamer, en de andere zo’n 10 vierkante meter.
Ik denk dat mijn bed in de grote komt. :-)

Dus, da’s mijn nieuwe huisje. Tenminste, als Monsieur le Président op een gegeven moment de bouwmarkten weer toestemming geeft om de deuren te openen. En de mensen weer toestemming geeft om te reizen, want ik kan me voorstellen dat er, na deze foto’s, mensen jeukende handen hebben om eens even orde op zaken te komen stellen.

À bientôt !

Breizh

Alvast een vlugge hint

:yahoo:

Docent

Eerste week docent

 

Laat ik beginnen met de allerbeste wensen voor iedereen die nog steeds de moeite neemt hier af en toe te komen kijken hoe het met me gaat!

Dat al je wensen uit mogen komen!


Afgelopen week was mijn eerste week als docent; ik heb de cursus Linux Utilisation (Linux Gebruik) gegeven aan een groep van 8 beginnend systeembeheerders die nog nooit met iets met Linux gedaan hadden. En ik vond het geweldig!

Maandagochtend vond ik het nog niet zo geweldig; ik geloof niet dat ik ooit zo zenuwachtig ben geweest. En dat was niet alleen omdat ik voor een groep moest gaan staan om mijn verhaaltje te doen, maar ook omdat ik vrijwel geen tijd had gehad om me voor te bereiden. Of laat ik zeggen vrijwel geen tijd had genomen. De week ervoor had ik een week vrij om te schrijven aan mijn boek, en ik had mezelf dus niet heel veel tijd gegeven om de lessen voor te bereiden. Toen vervolgens ook nog eens de lesboeken onvindbaar bleken, die in Le Mans bezorgd zouden moeten zijn, en ik geen elektriciteit had in mijn klaslokaal, was ik er eigenlijk om kwart over negen wel al klaar mee.

Maar gelukkig werd de elektriciteit aangesloten, en de lesboeken gevonden, dus toen kon ik echt beginnen. En toen verdwenen ook langzaamaan de zenuwen; in een kennismakingscursus Linux komt niet heel veel stof voorbij waarmee ik nog niet bekend ben, en de leerlingen waren enorm leergierig en enthousiast, dus ik heb me er netjes doorheen gesleept. Zo netjes zelfs, dat de leerlingen me vrijdag vroegen of ik niet s’il vous plaît ook de komende twee weken zou kunnen doen.

Maar dat kan ik niet, want niet alleen heb ik me daarop nog helemaal niet kunnen voorbereiden, ik ben ook weer twee weken vrij om mijn boek af te maken. Het contract met Éditions ENI, de Franse uitgever, stelt dat ik het manuscript uiterlijk 31 januari moet inleveren, en Brinkman Uitgeverij, de Nederlandse uitgever waarmee het contract inmiddels ook getekend is, verwacht het manuscript uiterlijk 15 februari. Dus ik moet er tegenaan de komende twee weken.

En daarna ga ik dan weer cursussen geven. En ook volgen, want sommige cursussen ga ik eerst volgen voordat ik ze zelf ga geven.

En dan zou het zomaar kunnen zijn dat daarmee de zwerftocht na zes jaar ten einde loopt. Als dit werk blijft bevallen, en ik zie geen enkele reden waarom dat niet zo zou zijn, is het tijd om een appartement of een huisje te zoeken. Ik ben er nog niet helemaal uit of ik dat dan al ga doen wanneer ik mijn manuscripten heb ingeleverd (voor die tijd is het natuurlijk niet handig om een verhuizing in te plannen), of dat ik wacht tot ik in de zomer overstap van een contract voor bepaalde tijd naar een contract voor onbepaalde tijd. Enerzijds heb ik inmiddels wel zin om het caravannetje in te ruilen voor wat meer comfort, maar als ik veel op reis ga om cursussen te geven, kan het wel handig zijn om nog even door te bijten: wanneer ik op reis ben voor het werk, betaalt de baas het hotel (en het eten en de auto), en staat de caravan tegen stallingstarief; dan zou ik dus mooi een beetje kunnen sparen. Ik denk dat uiteindelijk het weer zal beslissen: als het echt koud of nat wordt, heb ik er vast op een gegeven moment genoeg van, maar als het zacht blijft, sla ik me er wel doorheen. Tenzij ik een mooi appartement voor een redelijke prijs tegenkom, natuurlijk; dan zou het dom zijn om het niet te doen.

Hoe dan ook: 2020 wordt mijn jaar, dat is duidelijk!

Auteur, Docent

Een nieuw avontuur

Mijn contract als vertaler zit er bijna op; nog drie en een halve week.
En als ik heel eerlijk ben: dat werd ook wel tijd. Vertalen is duidelijk geen werk voor mij: ik heb het nodig om zaken uit te zoeken en uit te vinden, problemen op te lossen, dingen te creëren; met vertalen zit ik teveel vast aan het werk van anderen. En het onderwerp was natuurlijk ook niet echt mijn ding, Microsoft Windows en Microsoft Office.

Maar dat ligt nu, na 10 maanden, bijna achter me. En het was een investering die de moeite waard was.

Allereerst is daar mijn boek. Als ik de afgelopen maanden niet gewerkt had voor een uitgever van boeken en opleidingen in de ICT, had het vast nooit bij me opgekomen om mijn eigen kennis op te gaan schrijven. En inmiddels ben ik behoorlijk op streek, en ben ik enorm trots op wat ik aan het doen ben.
En dat niet alleen in het Frans, want inmiddels heb ik ook een contract met een Nederlandse uitgever. Goed, het contract is nog niet getekend, maar de toezegging dat het mijn kant opkomt, is binnen.

En omdat mijn huidige werkgever niet alleen boeken uitgeeft, maar ook opleidingen organiseert, en degene die aangewezen is om mij te begeleiden bij het schrijven van mijn boek ook docent is en andere docenten begeleidt, kreeg ik de vraag of ik mijn cv eens wilde opsturen. Met als gevolg dat ik in januari begin als docent Linux. YES!
Afgelopen week had ik een tweede gesprek op de school, en vervolgens heeft men mij een contract aangeboden. Het is voorlopig een contract voor 6 maanden, omdat ik geen ervaring heb in het onderwijs, en het bovendien al een paar jaar geleden is dat ik in de ICT werkte, maar ik zou zeggen dat dat best geldt als een nieuw avontuur. Bovendien is het natuurlijk een prima omgeving om mijn boek af te maken, en om aan de andere boeken te beginnen die ik nog in mijn hoofd heb.

Het nieuwe werk neemt ook nog een beetje extra comfort met zich mee. Het bedrijf heeft meerdere scholen in de regio, en het is de bedoeling dat ik met name de scholen ga bedienen die niet in Nantes staan; in januari moet ik bijvoorbeeld 3 weken lesgeven in Le Mans. En wanneer ik ‘elders’ lesgeef, ontvang ik een vergoeding om in een hotel te verblijven. En dat is een welkome afwisseling van de caravan.

:yahoo:

En dan tot slot nog even dit…
Omdat ik opstap als vertaler, en de oorspronkelijke vertaalster nog een paar maanden met zwangerschapsverlof is (ik geloof tot april), zit Éditions ENI te springen om een vertaler Frans-Nederlands. Het gaat om het vertalen van cursussen Microsoft Windows en Microsoft Office van het Frans naar het Nederlands, en het inspreken van de bij de cursussen horende video’s (je hoeft geen ABN te spreken, maar als je een erg zwaar accent hebt, moet je dat wel een beetje kunnen verbergen wanneer je de video’s inspreekt). Mocht je iemand zijn of iemand kennen die dat weleens wil proberen, dan is dit de uitgelezen kans. Het werk vindt plaats in Saint-Herblain, een satellietstad van Nantes. Als je geen onderdak hebt, dan zijn er verschillende campings in de omgeving die caravans of stacaravans verhuren. Als dit je wat lijkt, neem dan gerust contact met me op (via dit blog of rob@elperegrino.nl), dan breng ik je in contact met de juiste persoon.
(Deel deze job ook gerust met je familie, je vrienden, en je sociale-media-kring. En nee, ik krijg geen bonus en ik hoef geen commissie; ik vind het gewoon vervelend om ze zonder vertaler achter te laten: het is niet eenvoudig om een vertaler FR-NL te vinden in Frankrijk.)

Algemeen, Auteur

Wel een boek, geen auto

Het boek vordert gestaag; vandaag ben ik de 20.000 woorden gepasseerd. :mail:
De uitgeverij rekent overigens niet in woorden, maar in tekens. Het verzoek was of ik het bijtijds wilde laten weten als ik dacht over de 900.000 tekens heen te gaan; dan moeten er namelijk wat maatregelen genomen worden voor het drukken. Maar als ik zo kijk wat ik al heb geschreven, en nog denk te gaan schrijven, verwacht ik tussen de 500.000 en 600.000 tekens uit te komen; ik zit nu op 132.165.

Voor de nerds onder ons: dat betekent dat een woord gemiddeld ( 132.165 / 20.129 = ) 6,57 tekens heeft.
Geen idee wat je met die informatie zou kunnen, maar ik kan het nu niet meer ont-weten…

Vorige week heeft het hoofd redactie me uitgelegd hoe het straks verder gaat met nalezen, corrigeren en drukken. Normaal gesproken wordt een boek één keer nagelezen door een technisch onderlegd persoon, en dan worden zijn/haar vragen verwerkt voordat het boek gedrukt wordt. Maar omdat ik niet Frans ben van origine, wordt mijn boek eerst een keer gecontroleerd op correct Frans, en wordt het daarna pas naar de techneut gestuurd; dit om de techneut niet op te zadelen met een dubbele taak, waardoor hij/zij technische onduidelijkheden over het hoofd zou kunnen zien.
Het werd niet hardop gezegd, maar voor mij maakt deze dubbele nalezing (wat toch een investering is) wel duidelijk dat ENI hoge verwachtingen heeft van mijn boek. Dat heb ik zelf trouwens ook, en hoe meer ik schrijf, hoe hoger mijn verwachtingen zijn: ik ben echt wel heel erg onder de indruk van wat ik allemaal weet, en hoe goed ik dat uit kan leggen…
Ik heb met de redactie-assistente afgesproken dat ze iedere twee weken contact met me opneemt, om te vragen hoe ik vorder, en zo te voorkomen dat het tempo inzakt.

Minder enthousiast ben ik over het feit dat ik geen auto meer heb. Nou ja, het ding heb ik nog wel, maar hij rijdt niet meer, dus ik weet niet of ik het nog wel een auto kan noemen. Het lijkt erop dat de oliepomp het begeven heeft, en het was in ieder geval zo serieus, dat de garage waar ik hem gebracht had er niets meer aan wilde doen.
Volgend weekend komt een vriend van de eigenaar van de camping er nog even naar kijken. Hij knutselt aan auto’s voor de hobby, en is bereid een poging te wagen, als het niet hopeloos is. Ik heb er zelf echter een hard hoofd in dat er nog iets van te maken is.
Momenteel ga ik met de bus naar mijn werk, wat me elke dag ruim 3 uur reistijd kost.

De eigenaar van de camping heeft aangeboden dat ik een auto (Mini) van ‘m kan lenen als ik er een verzekering op mijn eigen naam voor neem. Probleem is echter dat mijn rijbewijs verlopen is, en dat ik dus geen verzekering op mijn naam kan zetten. We gaan van de week kijken of we daar een oplossing voor kunnen vinden.
(De Assistante Sociale heeft me overigens laten weten dat ze niets voor me kan betekenen, en heeft me aangeraden contact op te nemen met een rijschool. Maar ja, ik heb echt nog geen geld om opnieuw mijn rijbewijs te gaan halen.)

We kunnen dus gerust stellen dat het avontuur nog even verder gaat.

Daarover gesproken, trouwens: het lijkt erop dat er alweer een nieuw avontuur op de loer ligt. Ik heb er al een glimp van opgevangen, en het is een avontuur dat ik wel graag zou aangaan.
Maar omdat dat allemaal nog erg onzeker is, is dat de cliffhanger van deze blogpost.

Auteur

Contract!

Daar is-ie dan eindelijk: het contract voor het boek!
Vanmorgen getekend.

Dus nu ligt de bal weer bij mij. Ik kan me niet langer verschuilen achter het wachten op anderen. Er moet nu een boek geschreven worden. En het moet uiterlijk 31 januari af zijn.

Uiteraard hoort daar ook een nieuwe website bij: librobert.net.

Ik ga schrijven de komende maanden. Dus het zal wel weer stil worden op mijn blog. Excuses daarvoor; het is voor een goed doel.

En nu we elkaar dan toch spreken, nog even de andere nieuwtjes.

Het koelt een beetje af, maar nog niet zo heel erg. Wel regent het behoorlijk, en da’s niet zo fijn voor het caravannetje. Ik heb een beetje rond gekeken voor een andere caravan de afgelopen tijd, maar omdat ik niet zeker ben dat de auto komend voorjaar door de Contrôle Technique (APK) heen komt, heb ik besloten mijn geld in mijn zak te houden.

En meer spannend nieuws betreffende de auto: ik heb geen rijbewijs meer.
Ja, da’s een beetje een domper, ja.

Dat zit zo.
Mijn rijbewijs verliep dit jaar in september. En omdat ik in Frankrijk woon, kan ik mijn rijbewijs niet meer in Nederland verlengen, maar moet ik het omruilen voor een Frans rijbewijs. Geen probleem, alle begrip voor.
Op de site van de Franse overheid staat dat dat omruilen wat tijd kan kosten, en dat het dus verstandig is het dossier een paar maanden van tevoren in te sturen. Ik stuurde mijn dossier (kopie rijbewijs, kopie paspoort, kopie arbeidscontract, kopie loonstroken, etc.) dus in juli op. Maar het blijkt dat een paar maanden eigenlijk een beetje een understatement is: ik heb inmiddels contact gehad met de Nederlandse ambassade, en die wisten me te vertellen dat het kan oplopen tot anderhalf jaar.
En dus is inmiddels mijn rijbewijs verlopen, en ik heb zelfs nog geen bevestiging ontvangen van de ontvangst van mijn dossier. Dus als ik aangehouden wordt, kan ik niet aantonen dat ik dingen in gang heb gezet.

Nou ja, weer een nieuw avontuur, zal ik maar zeggen. Never a dull moment.

Ik heb van het weekend een mail gestuurd aan de Assistante Sociale hier in Blain, maar ik heb nog geen antwoord. (De AS is een ambtenaar die er over het algemeen echt alles aan doet om mensen die dat nodig hebben te helpen; ik heb er al behoorlijk wat ontmoet in mijn tijd in Frankrijk, en ben nooit teleurgesteld.)

Ik zal in ieder geval het risico moeten nemen zonder rijbewijs te rijden; ik kan me niet veroorloven mijn baan kwijt te raken. Ik houd er wel al voorzichtig rekening mee dat ik na het aflopen van mijn contract in december nog even hier in de regio blijf, in plaats van Frankrijk en Spanje met mijn caravan te doorkruisen om in Spanje of Portugal vakantie te gaan vieren.