In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien, en ik heb inmiddels een kleine caravan om in te wonen.
Op dit moment werk ik als vertaler Frans-Nederlands in de buurt van Nantes in Frankrijk.

Auteur

Contract!

Daar is-ie dan eindelijk: het contract voor het boek!
Vanmorgen getekend.

Dus nu ligt de bal weer bij mij. Ik kan me niet langer verschuilen achter het wachten op anderen. Er moet nu een boek geschreven worden. En het moet uiterlijk 31 januari af zijn.

Uiteraard hoort daar ook een nieuwe website bij: librobert.net.

Ik ga schrijven de komende maanden. Dus het zal wel weer stil worden op mijn blog. Excuses daarvoor; het is voor een goed doel.

En nu we elkaar dan toch spreken, nog even de andere nieuwtjes.

Het koelt een beetje af, maar nog niet zo heel erg. Wel regent het behoorlijk, en da’s niet zo fijn voor het caravannetje. Ik heb een beetje rond gekeken voor een andere caravan de afgelopen tijd, maar omdat ik niet zeker ben dat de auto komend voorjaar door de Contrôle Technique (APK) heen komt, heb ik besloten mijn geld in mijn zak te houden.

En meer spannend nieuws betreffende de auto: ik heb geen rijbewijs meer.
Ja, da’s een beetje een domper, ja.

Dat zit zo.
Mijn rijbewijs verliep dit jaar in september. En omdat ik in Frankrijk woon, kan ik mijn rijbewijs niet meer in Nederland verlengen, maar moet ik het omruilen voor een Frans rijbewijs. Geen probleem, alle begrip voor.
Op de site van de Franse overheid staat dat dat omruilen wat tijd kan kosten, en dat het dus verstandig is het dossier een paar maanden van tevoren in te sturen. Ik stuurde mijn dossier (kopie rijbewijs, kopie paspoort, kopie arbeidscontract, kopie loonstroken, etc.) dus in juli op. Maar het blijkt dat een paar maanden eigenlijk een beetje een understatement is: ik heb inmiddels contact gehad met de Nederlandse ambassade, en die wisten me te vertellen dat het kan oplopen tot anderhalf jaar.
En dus is inmiddels mijn rijbewijs verlopen, en ik heb zelfs nog geen bevestiging ontvangen van de ontvangst van mijn dossier. Dus als ik aangehouden wordt, kan ik niet aantonen dat ik dingen in gang heb gezet.

Nou ja, weer een nieuw avontuur, zal ik maar zeggen. Never a dull moment.

Ik heb van het weekend een mail gestuurd aan de Assistante Sociale hier in Blain, maar ik heb nog geen antwoord. (De AS is een ambtenaar die er over het algemeen echt alles aan doet om mensen die dat nodig hebben te helpen; ik heb er al behoorlijk wat ontmoet in mijn tijd in Frankrijk, en ben nooit teleurgesteld.)

Ik zal in ieder geval het risico moeten nemen zonder rijbewijs te rijden; ik kan me niet veroorloven mijn baan kwijt te raken. Ik houd er wel al voorzichtig rekening mee dat ik na het aflopen van mijn contract in december nog even hier in de regio blijf, in plaats van Frankrijk en Spanje met mijn caravan te doorkruisen om in Spanje of Portugal vakantie te gaan vieren.

Vertaler

Tongbreker

Even een vlugge uit het werk.

Behalve dat ik de cursussen vertaal van het Frans naar het Nederlands, spreek ik ook de video’s in; ik ben nou eenmaal de enige hier die Nederlands spreekt.
Voor de cursus Excel 2019 is van de week onder andere deze zin aan de beurt:

In de groep Grafieken worden meerdere grafiektypen aangeboden: kolom-, staaf-, lijn-, vlak-, cirkel-, ring-, Treemap-, zonnestraal-, box-, spreidings-, bellen-, waterval-, trechter-, aandelen-, oppervlak-, radar-, kaart-, en gecombineerde diagrammen.

Het loket is nu geopend voor weddenschappen over hoe vaak die over zal moeten…

:wacko:

Auteur

En hoe gaat het nu verder, met dat boek?

Wat?! Alweer een bericht? De vorige is pas een week oud…

Even een kleine update over het boek waar ik het vorige week over had.

Afgelopen maandag had ik een afspraak met Julie, die bij ENI de contacten met de auteurs onderhoudt. Zij heeft mij een beetje uitgelegd hoe het allemaal werkt, wat ENI wel voor me kan doen en wat niet, met wie ik allemaal contact zal hebben in de komende tijd, enzovoort.
Daarna had ik afgelopen woensdag een afspraak met Jérôme, die zelf ook auteur is, en bovendien één van de verantwoordelijken voor het opleidingsinstituut van ENI. Hij is wat meer technisch onderlegd, en zou dus wat meer ingaan op de inhoud van mijn toekomstige boek. Maar omdat het voorstel dat ik had ingediend, met de voorlopige inhoudsopgave van mijn werkdocument, zo uitgebreid en duidelijk was, had hij niet echt vragen over, en werd het gewoon een vlugge kennismaking.

Waar het allemaal in het kort op neerkomt:

ENI heeft alleen contacten in de Franstalige boekenverkoopwereld, en kan dus niet de Nederlands- en Engelstalige versies van mijn boek uitgeven. Dat vind ik wel een beetje jammer, want ik had gehoopt mijn talenkennis maximaal te gelde te kunnen maken. Maar goed, ik ben in ieder geval alvast onder de pannen voor Frankrijk, België, Luxemburg, Zwitserland, Quebec en een aantal Afrikaanse landen (hoewel ik me niet teveel moet voorstellen bij de verkoop in Afrika).
ENI koopt ook alleen de Franse rechten, dus ik ben volledig vrij om op zoek te gaan naar een uitgever voor versies in andere talen. En dat vind ik ook wel weer leuk: er is een uitgever van Engelstalige informaticaboeken waar ik in het verleden zelf veel van geleerd heb, dus ik zou het wel cool vinden om zelf ook een boek bij hen uit te geven. En het lijkt me ook wel leuk om voor de Nederlandstalige versie een uitgever in Nederland te vinden.

De tijd die een schrijver normaal gesproken zo’n beetje nodig heeft om een dergelijk boek te schrijven in z’n vrije tijd, is een maand of 5. Wat betekent dat, als dat voor mij ook opgaat, mijn boek in januari zo’n beetje klaar zal zijn voor publicatie.
Uiteraard zal er in de tussentijd nog verschillende keren contact zijn. Ik heb een afspraak op 4 september om een meer definitieve inhoudsopgave in te leveren, en een eerste volledig hoofdstuk, zodat de redactie kan aangeven wat er in de vorm veranderd moet worden. Zo is het bijvoorbeeld de bedoeling dat ieder hoofdstuk eindigt met een paar vragen over het onderwerp van dat hoofdstuk; niet bij wijze van examen, maar om de zojuist gelezen kennis nog een keer op te schudden, het gaat immers om een leerboek.
En verder moet ik zelf aangeven hoe vaak ik wil dat men mij achter de broek zit, om de moed niet te verliezen.

Het boek zal worden verkocht via de website van ENI zelf, via sites als Amazon, en via reguliere boekwinkels. Verder is het ook mogelijk dat instituten zoals bijvoorbeeld scholen een volledige oplage bestellen, met een eigen kaft. Een e-boek hoort eventueel ook tot de mogelijkheden, maar ik geloof niet dat ik dat wil.

Als vergoeding kan ik kiezen tussen een vast bedrag in één keer, of een percentage van de opbrengst. Als ik het goed begrepen en uitgerekend heb (het tekenen van het contract komt in een later stadium, dus ik ben niet op de details ingegaan), ben ik met het vaste bedrag beter af als ik tot duizend boeken verkoop, en is het percentage aantrekkelijker als er meer dan duizend boeken verkocht worden.
Ik ben vol zelfvertrouwen, en bovendien houd ik wel van een gokje, dus ik ga voor het percentage.

Dit weekend hoop ik de website, die er uiteraard bij hoort, af te hebben, zodat daarna mijn hoofd helemaal vrij is om de nieuwe sysadmin-bijbel te schrijven.

Auteur, Breizh, Vertaler

Another day at the office

Die titel heeft eigenlijk twee betekenissen.

Allereerst weerspiegelt hij het gevoel van de afgelopen maanden: wéééér een dag op kantoor…
Het vertaalwerk is echt nogal saai, en daar komt dan nog eens bij dat het onderwerp, Microsoft software, me absoluut niet interesseert, en geen enkel raakvlak heeft met wat dan ook in mijn leven. En als je dan ook nog eens ziet dat het buiten 30 graden is, en je binnen alleen maar chagrijnige blikken krijgt van je collega’s omdat je het raam op een kiertje hebt gezet, terwijl zij liever de airco op vriezen zetten en dan heel de dag die ongezonde lucht inademen… Ja, dan wil je motivatie wel eens stokken op standje blèèèèèèh.

Maar de titel van dit bericht slaat ook op deze 2 foto’s:

Dat zijn natuurlijk mijn huisje en mijn tuin. Maar vanaf nu mag ik dat ook mijn kantoor noemen.
Dat zit zo:

Een paar weken geleden raakte ik aan de praat met de directeur. En uiteraard vroeg hij me hoe het beviel, want dat hoor je als directeur nou eenmaal te vragen. Dus antwoordde ik in alle eerlijkheid dat ik het met de collega’s best kan vinden, maar dat ik het werk nogal saai vind, dat ik daar misschien eigenlijk een beetje te creatief voor ben, en dat ik eigenlijk misschien meer auteur dan vertaler ben. Waarop hij zei “Nou, misschien is dat dan een volgende stap.”. Waarop ik grinnikte “Ja, misschien moeten we dat maar doen.”.
Maar uiteraard bleef dat gesprek een beetje door mijn hoofd zeuren. Tot het moment dat ik dacht “Waarom de fuk ook niet?!”. Ik werk voor een uitgever van boeken over automatisering, en ik heb een hoofd vol kennis over automatisering; dat moet toch op de één of andere manier te combineren zijn? En bovendien: met een leven als het mijne loop je niet echt over van de pensioenrechten (zeg maar nul, ongeveer), dus een spaarpotje voor later zou ook niet gek zijn.

En dus schreef ik een voorstel. Uiteraard moest er over dat voorstel vergaderd worden door de redactie, en dat is afgelopen vrijdag gebeurd. Met als resultaat

Après étude de ton document avec l’équipe éditoriale, nous sommes intéressés par ton projet.

Morgen (maandag 15/7) heb ik een afspraak met Julie, die mij gaat uitleggen wat nu de volgende stappen zijn, en dan ga ik proberen om de brij in mijn hoofd voldoende te ordenen om interessant te zijn voor anderen, en over een maand of wat een boek uit te brengen.
In mijn hoofd spreek ik dat stiekem uit als mijn eerste boek, want ik heb ook al een idee voor een tweede, over een verwant onderwerp, als het eerste wil lopen. En als die twee allebei willen lopen, kan ik misschien eindelijk eens een tijdje vrij nemen om het boek te schrijven over mijn Camino. (Of eigenlijk heb ik daar ook 2 ideeën voor: 1 waar gebeurd, en 1 fictie.)

Misschien is het overdreven om te zeggen dat er weer een nieuw avontuur begint, maar het is in ieder geval iets wat ik nog niet eerder gedaan heb.

Nou, eigenlijk was dat alles dat ik te vertellen had.
Maar omdat ik je weer 2 maanden heb laten wachten, terwijl ik beloofd had mijn best te doen vaker te schrijven, doe ik nog even wat willekeurige foto’s. Niks prestigieus, gewoon een paar grappige dingetjes.

Allereerst de kleinste Emmaüs-vestiging die ik ooit gezien heb.

Dit hokje staat in een parkje in het centrum van Saint-Etienne-de-Montluc, en ik word hier zo blij van. Spullen die je niet meer nodig hebt, maar die nog wel goed zijn, mag je in dit hok achterlaten. En als je iets nodig hebt (lamp, keukenspullen, jas, boek, spel, dvd), maar je hebt geen geld, dan ga je even kijken of er in de boîte à dons misschien iets te vinden is. Afrekenen hoeft niet, want don betekent gift.
Een vrijwilliger zorgt dat het een beetje opgeruimd blijft, en dat spullen die niet geschikt zijn voor dit hok, bij Emmaüs terecht komen.

Ik hoop zó dat er nu iemand is die dit leest, en denkt “Hé, ik ga morgen eens even contact opnemen met het gemeentehuis, want hier achter mijn huis is ook een parkje.“.

En verder blijk ik hier in Blain, waar ik inmiddels ben neergestreken, weer te wonen op een Jakobsweg. Dus daar horen dan ook weer wat foto’s bij.

En tot slot nog een stukje kaas.

En dat stukje kaas is van zichzelf niet zo heel grappig, maar er zit een verhaaltje aan vast, en ik ben dol op verhaaltjes.

Jean-Baptiste Colbert, minister onder Lodewijk de 14e (Louis XIV; 17e eeuw), vond dat Frankrijk niet gebaat was bij import; hij vond het een veel beter idee om zelf zoveel mogelijk te produceren voor de eigen markt. En dus verbood hij de import van een hele reut aan zaken, waaronder Nederlandse kaas.
Maar de Fransen vonden de Nederlandse kaas wel erg lekker, en dus ging men die kopiëren; de Mimolette is de Franse kopie van de Nederlandse Edammer. (Die donkergele kleur heeft men er aan gegeven om goed het verschil te kunnen zien tussen de Nederlandse Edammer en de Franse Mimolette; het is zo in 1 oogopslag duidelijk dat er geen illegale import heeft plaatsgevonden.)

En wat ik nou zo grappig vind aan die foto hierboven, is dat er op de verpakking staat “Fabriqué aux Pays-Bas”, wat betekent “Vervaardigd in Nederland”.
Dus, hebben we nu verloren, omdat de Edammer in Frankrijk, tot op de dag van vandaag, grotendeels is weggedrukt door de Mimolette? Of hebben we gewonnen, omdat die Mimolette vandaag de dag weer gemaakt wordt in Nederland?

Nou, en dat zijn zo van die dingen die mij eindeloos kunnen bezighouden.

Breizh

Eerste foto’s Bretagne

Ik had een hele lijst met allemaal dingen die ik op mijn laptop en mijn server wilde doen, maar ik kan me er niet toe zetten. En nu het weer ook nog ’s steeds mooier wordt, wordt dat alleen maar moeilijker. Dus ik had zo gedacht dat ik misschien ’s kon proberen om echt foto’s te leren maken; goed excuus om veel buiten te zijn.
En uiteraard ben ik deze verzuchting nog niet vergeten:

Ik heb heel de dag vol bewondering om me heen lopen kijken.
Ik zou hier graag eens een jaar rondreizen met een goed fototoestel.
En dan nog niet eens zozeer voor de foto’s, maar gewoon om een excuus te hebben om een jaar lang te kijken.
Het ruige, en tegelijk de rust.
Hoe het land in de tijd lijkt te hebben stilgestaan.
Le Pays Basque is prachtig.

Als alles gaat zoals gepland, kan ik begin volgend jaar een aantal weken, of misschien zelfs een paar maandjes vrij nemen…
(Niet dat het ooit gaat zoals gepland, maar a man can dream, right? :yes: )

Breizh, Vertaler

2e Maand

‘k Zit alweer halverwege mijn tweede maand als vertaler in de Pays de la Loire, dus het is wel weer eens tijd voor een stukje.

Laat ik beginnen met het caravannetje.
Natuurlijk is het best weleens lastig, zo’n klein caravannetje. En als het regent, kun je best wel verlangen naar iets dat een beetje waterdicht is. Als het koud is, bedenk je je trouwens ook best weleens hoe lekker het zou zijn om een beetje geïsoleerd te zitten; de buitenste ruiten zijn gebarsten, dus de ramen zijn nu eigenlijk gewoon enkel plexiglas, en ik heb het idee dat er van de isolatie in de wandjes niet heel veel meer over is, voor zover ze daar in de jaren 80 überhaupt al aan deden.
Maar ja, inmiddels is het, op het moment dat ik dit tik, 24 graden. Bij een blauwe lucht.
En als je dan ’s ochtends wakker wordt met het gefluit van vogels, en ’s avonds in slaap valt bij het getjirp van krekels… Dan ben je al die ongemakken weer snel vergeten.

Het werk is op zich niet super-interessant. Ik vertaal cursussen en trainingsvideo’s van het Frans in het Nederlands. Ik ben handig met taal, en het zijn tot nu toe allemaal basis-cursussen (Windows 10, Skype voor Bedrijven, etc.), dus het kost me niet echt moeite.
Omdat ik de enige Nederlandse vertaler ben, komen er gelukkig ook weleens andere dingen voorbij, zoals contracten, waarbij ik de hersenen een beetje meer moet inzetten. Voorbeeldje:

Dans le cadre de leurs relations contractuelles, les parties s’engagent à respecter la réglementation en vigueur applicable au traitement de données à caractère personnel et, en particulier, le règlement (UE) 2016/679 du Parlement européen et du Conseil du 27 avril 2016 applicable à compter du 25 mai 2018 (ci-après, « le règlement européen sur la protection des données »).

Waar ik dan zoiets van maak als

In het kader van de contractuele betrekkingen verplichten de partijen zich de geldende regelgeving betreffende de verwerking van persoonlijke gegevens, en in het bijzonder Verordening (EU) nr. 2016/679 van het Europees Parlement en de Raad van 27 april 2016 en in werking getreden op 25 mei 2018 (hierna te noemen “de Europese verordening ter bescherming van gegevens”), te respecteren.

Maar veel interessanter dan dat wordt het vertaalwerk niet.
Het inspreken van de video’s vind ik wel wat lastiger, maar dat heb ik dan ook pas 1 keer gedaan; ik ben ervan overtuigd dat ik dat ook binnen de kortste keren onder de knie zal hebben. Wat me dan weer een stapje dichter brengt bij de vervulling van mijn wens om eens een keer een stem in een tekenfilm te zijn, dus dat is wel cool.

Maar gelukkig heb ik enorm veel vrijheid (zolang het vertaalwerk af komt, ben ik in wezen eigen baas), en is er hier nog nooit iets georganiseerd op het gebied van de vertalingen. En laat dat nou net zijn waar ik goed in ben, dingen organiseren.
Ik weet dat het bedrijf al minstens 10 jaar haar werk vertaalt van het Frans naar andere talen, want de dame die de Duitse vertalingen doet, werkt hier 10 jaar. Maar in al die tijd is het nog nooit bij iemand opgekomen om vertaalsoftware in te voeren, noch om zaken te documenteren. De vertaalsters (ik ben op dit moment de enige man) kregen gewoon een Word-document of een Excel-sheet toegeworpen, en vertaalden dat dan, met alle risico’s van dien. En als er iemand wegging, dan ging alle opgedane kennis in principe verloren, en kon de opvolger weer opnieuw beginnen. Maar van de andere kant kreeg ik bij aantreden wel te horen dat ik geacht werd dezelfde terminologie te gebruiken als mijn voorgangers (application vertalen we als toepassing en niet als applicatie, bijvoorbeeld).

En omdat ik voor mijn vertalingen niet meer dan de helft van mijn tijd nodig heb, en ik behoefte had aan een uitdaging, ben ik begonnen alles te documenteren, en vooral ook met het invoeren van vertaalsoftware. En vooral dat laatste zorgde natuurlijk nogal voor paniek, want nieuwe software voer je niet in voor 1 vertaler; de rest wordt dan wel geacht mee te gaan, zeker wanneer het management beseft wat een enorme voordelen zoiets kan hebben.
Ik haal vooral mezelf een hoop werk op de hals, want ik moet ze allemaal voor zien te blijven, maar ik heb het best naar mijn zin; ‘k heb lekker reuring om me heen.

Breizh, Vertaler

#vrijmibo

Van de week is mijn eerste salaris gestort, en vandaag was de laatste dag van mijn proeftijd.
Ik zou zeggen dat die vrijdagborrel meer dan verdiend is.

Proost!

Breizh, Vertaler

De retour en France

Wie niet elke dag Frans spreekt, moest die titel waarschijnlijk 3 keer lezen voor-ie begreep dat dat Frans is, en geen Nederlands… :wacko:
Terug in Frankrijk‘, betekent het.

En dat ben ik: terug in Frankrijk. Land van lekker eten. Van mooie vrouwen. Van buren die elkaar niet constant in de gaten houden. Van enorme supermarkten. Van trots. Van het recht te zijn wie je wilt zijn. Van groen, in plaats van asfalt. Van historie.

Ik woon weer lekker in mijn caravannetje. Dat overigens nog maar op 1 plekje een beetje lekt, en dat is aan het voeteneinde van het bed, dus dat is niet zo heel erg; als ik niet teveel beweeg in mijn slaap, schop ik het afwasteiltje niet om.
Er staan op dit moment zo’n 20-25 caravans en campers op de camping, en dat zijn allemaal mensen die van elders komen — meestal uit een ander deel van Frankrijk — en hier in de buurt werken. Campings in Frankrijk, en dan vooral de eenvoudige goedkope, beginnen te begrijpen dat je als camping, zeker buiten het toeristenseizoen, het budget leuk kunt aanvullen met ‘travailleurs itinérants‘ (‘werknomaden‘, ‘hobo’s‘). De sfeer is uiteraard wel anders dan op een camping vol met toeristen, maar we zijn hier dan ook niet in de eerste plaats voor de sfeer; veel caravans zijn in het weekend verlaten, als hun bewoners een paar dagen bij hun familie doorbrengen.
Die camping is trouwens de camping municipal van Saint-Étienne-de-Montluc. Ik betaal 11€35 per dag, inclusief water en elektriciteit, dus wat dat betreft is de camping zeker een aanrader als je hier de omgeving eens wilt verkennen. Dan moet je alleen niet op zoek zijn naar zaken als een zwembad en wifi, want dat gaat natuurlijk niet voor die prijs. Maar je zit hier wel vlakbij Nantes, wat de moeite waard schijnt te zijn (ik heb nog geen tijd gehad om te gaan kijken), en bij de Atlantische kust; en ik heb gezien dat er hier ook een aantal wandelroutes zijn, waar ik je in de loop van dit jaar vast meer over zal kunnen vertellen. De prijs van de camping verandert niet in het hoogseizoen, en qua elektriciteit beschik je over 16A (dus op dit moment brandt de kachel gewoon dag en nacht).
Ter indicatie: de camping ligt op zo’n 850 kilometer van Vlaardingen en Schiedam, dus het is te doen om vanuit Nederland hierheen te rijden voor een barbecue en de volgende dag weer terug te gaan. Maar houd er dan wel rekening mee dat mijn caravannetje heel klein is, dus ik heb alleen een slaapplaats voor je als je heel knap bent. ;-)

Het werk is ook oké. Ik werk bij ENI in Saint-Herblain, een voorstad van Nantes, en vertaal daar cursussen, studieboeken en video’s van het Frans naar het Nederlands; de bedoeling is dat ik straks ook video’s ga inspreken. (Leuk detail voor mensen die me al wat langer kennen: ik ben nu bezig een cursus Windows 10 te vertalen…) Niet heel spannend werk, maar wel iets dat ik goed kan, en je weet maar nooit waar het nog toe gaat leiden. En ik verdien er mijn brood mee; ook niet geheel onbelangrijk.
Het is wel raar om weer op kantoor te zitten; iets dat ik me voorgenomen had niet meer te doen. Maar het is maar tijdelijk (ik heb getekend tot 31-12-2019), en het staat goed op mijn cv. En omdat het meer dan een half jaar is, heb ik hierna recht op een uitkering, wat me tijd geeft om iets anders te zoeken, dus dit is waarschijnlijk de laatste stap om me definitief te kunnen vestigen in Frankrijk. En dat is best een investering waard. En het is geen enorme investering, want het werk is oké, en de groep collega’s ook.

Dus… Nu ben je weer een beetje op de hoogte.
Al naar gelang de avonturen zich hier ontvouwen, zal ik ook weer verder gaan met het toevoegen van stukjes op mijn blog.

Tot dan!

:caravan:

Verder zwerven

Als je dat ruikt…

… dan weet je dat je weer thuis bent.

Morgen de eerste werkdag. Vandaag nog 1 dag om het lekken van de caravan te stoppen.

Breizh

De caravan lekt

Dit wordt een hele interessante lente…

Ik ben vanavond in Nantes aangekomen. Waar ik ontdekte dat de caravan lekt. En niet zomaar een klein beetje.
Hij lekt op alle vier de hoeken van het vouwdak. Niet heel verrassend natuurlijk, en waarschijnlijk de reden dat zulke caravans niet meer gemaakt worden. Maar het resultaat is wel dat er precies nergens genoeg plaats is om comfortabel te liggen.
En het regent hier flink, en dat blijft het heel de week doen. En waarschijnlijk niet alleen de komende week.

Ik hoop dat het gaat lukken om het met een bouwzeil op te lossen. En ik ben blij dat ik woensdag pas op mijn werk hoef te beginnen.

O, en de rest van de reis: voorspoedig. Een lange zit, ruim 800 kilometer, maar verder niets noemenswaardigs. Autootje blijft maar gaan, en 10 minuten voor sluitingstijd kwam ik op de camping aan.

Emmaus Nederland, Werk

Terug naar Frankrijk!

Weer een lange stilte. Tja, wat kan ik zeggen…? Soms zitten er teveel andere dingen in mijn hoofd.

Die andere dingen was in dit geval Emmaus Nederland. Daar heb ik in de afgelopen maanden een soort stage gelopen, om te zien of ik bij één van de gemeenschappen terecht zou kunnen als leidinggevende; ik heb kortere of langere tijd verbleven bij respectievelijk Emmaus Parkwijk, Haarzuilens, Langeweg en Feniks.
Uiteindelijk heb ik besloten niet bij Emmaus te blijven, maar dat is een puur persoonlijke keuze, waarmee ik verder niemand wil beïnvloeden. Emmaus is een prachtig doel, en iedereen die op zoek is naar idealistisch werk raad ik aan nù contact op te nemen met Emmaus; vooral in Tegelen is men hard op zoek naar mensen met leidinggevende capaciteiten, er is veel te doen, en het is een prachtige omgeving; onderdak is al voor je geregeld. Mijn besluit was vooral gebaseerd op het feit dat ik Frankrijk miste, en dat ik nog een beetje aan mijn eigen toekomst wil werken, omdat ik, door mijn verblijf in het buitenland, gekort zal worden op mijn AOW; ik wil dus nog even wat reserves gaan opbouwen.

En terwijl ik zo aan het dubben was over wel of niet bij Emmaus blijven, kreeg ik een mailtje uit Frankrijk…
Begin november had ik gesolliciteerd op een baan als vertaler van software en IT-documentatie, van het Frans naar het Nederlands. Ik was er niet naar op zoek, en verwachtte ook niet echt aangenomen te worden, maar ik kwam de advertentie tegen toen ik op zoek was naar campings die Nederlands-sprekende medewerkers zochten. En onder het motto ‘Och, waarom niet?‘ reageerde ik; een sollicitatie via internet is snel verstuurd, en ik had in het verleden ook weleens wat software en documentatie vertaald van het Engels naar het Nederlands.
Ik hoorde niets en vergat het.

Totdat ik anderhalve week geleden een mailtje kreeg met de vraag of ik nog geïnteresseerd was. Ik was natuurlijk nog wel bezig Emmaus Nederland te verkennen, maar ik was wel nieuwsgierig hoever ik zou komen. En als ik ver genoeg zou komen, was het ook wel handig om iets achter de hand te hebben. Dus maakte ik de vertaaltest, en maakte ik ook een opname van mijn stem, waaruit men zou kunnen bepalen of ik niet een te zwaar accent had om video’s in te spreken.

Vanmorgen kreeg ik een telefoontje: of ik mijn gegevens op zou willen sturen om het contract in orde te maken, en of ik misschien komende week zou kunnen beginnen.
Ik werd zo blij van het idee terug te kunnen naar Frankrijk, dat ik direct de knoop heb doorgehakt, en vanmiddag heb ik Emmaus Nederland al laten weten dat ik elders geroepen word. Komende week beginnen zal waarschijnlijk niet lukken, maar ik ga in ieder geval zo snel mogelijk. Vanmiddag heb ik mijn caravannetje naar Limburg gehaald, zodat ik alvast wat voorbereidingen kan treffen, en vanavond heb ik een aantal mails rondgestuurd om te zien of ik een plekje in Frankrijk kan vinden om ‘m neer te zetten.
Tot aan de betaling van mijn eerste salaris zit ik wat krap bij kas voor een camping, dus als je toevallig iemand kent met een stukje grond in de buurt van Nantes, dan hoor ik het graag.

Maar hoe dan ook: uw favoriete zwerver gaat weer op pad; naar Bretagne dit keer!

Emmaus Nederland

En wéér gaat de toekomst op de schop

Mijn bliksembezoek aan Vlaardingen en Schiedam zou nog een mooi staartje hebben, schreef ik van de week. Nou, wat dacht je hier bijvoorbeeld van…?

Het plan was om, onderweg van Avignon naar Vlaardingen, drie keer te overnachten: de eerste keer in Rodez bij Emmaüs, om de collega’s even gedag te zeggen en direct ook mijn caravan in de tuin te zetten bij Claude; de tweede keer bij Emmaüs in Bourges, waar collega ‘le petit Robert‘ heen gegaan was (ik was zelf ‘le grand Robert‘); en de derde keer in het noorden van Frankrijk, waar collega ‘le gros‘ bij een Emmaüs zou zitten. Maar in Rodez hoorde ik dat le petit Robert zich inmiddels bij Cyrille (‘le gros‘) bij Emmaüs Touraine had gevoegd. Waardoor 2 overnachtingen samengevoegd werden tot 1 overnachting.
Voor het geval je het nog niet doorhebt, trouwens: ik ben dit verhaaltje een beetje aan het rekken, om de spanning erin te houden…

En dus duurde mijn reis een dag korter dan gepland. Ik had natuurlijk een nachtje extra in Rodez kunnen blijven. Of in Touraine. Of Jeroen en Leoni bellen of ik een dagje eerder mocht aankomen.
Maar ik zag hierin een leuke kans om kennis te maken met Emmaus in Nederland (in Nederland is het zonder trema op de ‘u’). En dus zocht ik het adres op van Emmaus in Breda en reed ik daarheen, om te zien of er in Nederland, net als in Frankrijk, altijd een bed klaarstaat voor wie aanklopt.

Bij Emmaus in Breda trof ik de deur dicht en het licht uit. Maar op het moment dat ik de deur van de auto weer open deed om bij de kachel en de radio met mezelf de discussie te voeren of ik een goedkoop hotelletje zou zoeken of toch Jeroen en Lee zou bellen, kwam er een man uit het huis naast de Emmaus-winkel om het Emmaus-hek te open te doen en in de Emmaus-auto te stappen. (Eigenlijk weet ik niet of het een Emmaus-auto was, maar ik vond die zin zo grappig klinken.)
Uiteraard gooide ik mijn autodeur direct weer dicht, en schoot ik de man aan. De man vertelde me dat er hier sowieso geen bed klaar zou staan, maar dat ik dan bij Emmaus in Langeweg moest zijn. Maar dat ik dan wel moest wachten tot dinsdag, omdat de mensen in Langeweg nu van hun welverdiende weekend genoten.

Ja, m’n kont!
Ik had nu de naam Langeweg gehoord, en dus zocht ik het adres van Emmaus Langeweg op, en reed ik erheen; Langeweg ligt vlakbij Breda. In Langeweg trof ik de deur open, en dus ging ik naar binnen, waar ik uiteindelijk op de verdieping opgevangen werd door een bewoner. Deze bewoner wist niet zo heel goed wat hij moest met mijn vraag om een bed, en bood me dus een kop koffie en een koekje (zo Hollands) aan, en belde de coördinator, zoals de responsable in Nederland blijkbaar genoemd wordt.
In de keuken wachtend op deze coördinator las ik op het prikbord een memo van Emmaus Nederland, waarin stond dat er bij Emmaus in Nederland een tekort is aan managers. ( ← Mmmhh… Hier lijken we in de buurt te komen van de kern van dit verhaaltje, denk je ook niet…?)

De coördinator kwam, en verzekerde me dat hij me uiteraard niet op straat zou zetten. In het ergste geval kon ik op de bank in de woonkamer, maar bij nader onderzoek bleek de passantenkamer vrij. Omdat ik nog niet aan eten toegekomen was — om dit verhaaltje lekker kort te houden (…) heb ik niet verteld over mijn strubbelingen om in het zuiden van België te tanken — was er bovendien ook lasagne voor me.
Toen de formaliteiten afgerond waren, vroeg ik terloops naar de memo op het prikbord. Wat het begin was van een gesprek dat ermee eindigde dat ik Fred mijn visitekaartje gaf. En dat een vervolg kreeg toen hij me 2 dagen later mailde met de vraag in ieder geval alvast mijn CV en een motivatiebrief te sturen, en na te denken over een moment om weer naar Nederland te komen, want deze week kon hij helaas echt geen tijd vrijmaken om nader kennis te maken.

Het plan was eigenlijk om op zondag de terugreis naar Frankrijk te aanvaarden, maar ik besloot Fred te vragen of hij maandag misschien wel tijd zou hebben; als ik dan bijvoorbeeld van zondag op maandag weer bij Emmaus Langeweg zou kunnen slapen, zouden we maandag met elkaar kunnen praten. Maandag kon hij wel, maar dan alleen ‘s avonds; ik kon dan eventueel wel van maandag op dinsdag in Langeweg slapen. Ik vond de investering van een goedkope AirBnB voor de nacht van zondag op maandag gerechtvaardigd.
Maandagavond hebben Fred en ik een paar uur gesproken, en we hebben besloten dat ik bij een aantal Emmaus-vestigingen in Nederland een soort van stage ga lopen, steeds 2 weken tot een maand, en dat we dan samen besluiten bij welke van de 3 vestigingen die op zoek zijn naar een manager, ik ga beginnen.
Vandaag tussen de middag (ik ben nu weer in Rodez, waar ik vandaag als vrijwilliger heb geholpen met de ‘Grande Vente de Noël‘) had ik een mail van Fred: er zijn voorlopig al 4 Emmaus-vestigingen waar ik welkom ben.

En dus rijd ik deze week weer naar Nederland, waar ik in Langeweg de caravan stal, om dan eind deze week te beginnen bij Emmaus Parkwijk (Utrecht) tot ergens begin januari. Vervolgens ga ik dan ook nog naar Emmaus Haarzuilens (ook Utrecht) en Emmaus Tegelen, om uiteindelijk weer in Langeweg terecht te komen, waar ik ook nog zal meelopen. En wellicht volgen er nog meer.
De stage zal ik doen op dezelfde basis als ik tot nu toe gewend ben bij Emmaus: kost en inwoning, en zakgeld; maar uiteraard zal het werk wel verschillen. En als ik dan ‘voor het echie’ begin, zal ik gewoon salaris krijgen. Het salaris van de leidinggevenden in Nederland ligt overigens lang niet zo hoog als in Frankrijk, maar dat boeit me verrassend weinig: het is het werk waar het me om gaat.

Ik ben op een haar na volledig geïnstalleerd in Frankrijk. En dus pak ik mijn boeltje weer op om het in Nederland te gaan proberen.
En als het in Nederland onverhoopt niet lukt, moet ik in Frankrijk weer een heleboel zaken opnieuw in gang zetten.
Dus ik kan maar beter zorgen dat het in Nederland allemaal lukt. En als ik dan straks een salaris heb, ga ik op zoek naar een leuk bouwvalletje in Frankrijk dat ik gedurende de komende 15 jaar in de vakanties kan opknappen voor later.
Klinkt goed.

Omzwervingen

Bliksembezoek

Ik heb weer even wat mensen gezien die ik al veel te lang niet gezien had. En ik heb mijn spullen weer allemaal zelf in opslag; of althans die die ik niet direct weggegooid heb.
En ik heb de zee weer eens gezien. Dat was een paar jaar geleden, en ik miste ‘m echt.

Op de terugweg vroeg ik onderdak bij Emmaüs Artois, in Bruay-la-Buissière, in het noorden van Frankrijk. De kamers waren allemaal bezet, maar ze hadden nog wel een caravan staan waar ik in kon. Ik ben nu ineens zo extreem tevreden met m’n eigen kleine, gammele, koude caravannetje…

En dit verhaal gaat nog een mooi staartje hebben, maar daarover later meer.
(Da’s een klifhenger.)

Hôtel d'Europe

Grappig? Of toch niet?

Een hele dikke dame. En erg slecht ter been.
Dus ik had haar in haar rolstoel naar haar kamer gereden (met een beetje hulp van de lift, uiteraard). En vervolgens ook nog een enorme berg bagage. En voor dat alles gaf ze me 15 euro fooi. Waarop dit hele korte gesprekje volgde:

  • Dat is heel vriendelijk, mevrouw. Dank u wel.
  • Ehh, ik ben een meneer.

Ja, dan kun je je excuses aanbieden, een keer of 3, maar je repareert het niet echt meer.

Het gebeurt niet vaak, dat ik met rood hoofd en een mond vol tanden sta.

Hôtel d'Europe, Werk

’t Is niet zo leuk meer

Nee, ik heb het niet zo naar mijn zin op het moment.

Ik ben er inmiddels wel achter dat het nooit de bedoeling is geweest me te laten doorstromen naar de baan van technicien. Ik ben er bovendien wel achter dat het ook nooit de bedoeling is geweest me dag- en avonddiensten te laten werken. En ik ben er ook wel achter dat het niet echt de bedoeling is geweest me op te leiden voor de receptie, en me daar avonden te laten draaien. Als je daar dan nog bij optelt dat het ‘werk’ dat ik ’s nachts doe, me inmiddels behoorlijk de keel uitkomt, mag het duidelijk zijn dat ik niet heel erg in mijn hum ben.
Ik heb gisteravond het rooster voor november ontvangen, en ik ben weer de hele maand alleen maar ’s nachts ingedeeld.

En dus voel ik me nu een beetje als een gekooid dier, want volgens de Franse wet mag je een contract voor bepaalde tijd alleen verbreken als je ergens anders een contract voor onbepaalde tijd vindt, of bij overmacht, zoals ernstige nalatigheid van één van de partijen, of een doktersverklaring dat de werknemer het werk niet aankan (of als beide partijen het eens zijn over een beëindiging, maar dat kan ik wel vergeten, want er is verder ook niemand die de nachten wil werken).

Donderdag en vrijdag ben ik vrij, dus dan wil ik bij het arbeidsbureau langsgaan om ze naar mijn contract te laten kijken, om te zien of dat genoeg afwijkt van de realiteit om het te verbreken. (Ja, ik weet het: ik ben elke dag vrij, want ik werk ’s nachts. Maar als ik werk, ben ik overdag verrot, want ik slaap ’s nachts niet, en overdag ook niet.)
Als ik het contract kan verbreken, ga ik wel een onzekere periode tegemoet, want ik heb nog niet genoeg arbeidsverleden om recht te hebben op een uitkering. Waar ik natuurlijk sowieso al geen recht op zou hebben als ik degene ben die het contract verbreekt. Maar ik denk toch dat een nieuwe zoektocht naar werk beter zou zijn dan te proberen dit nog drie en een halve maand vol te houden.

Dus dit is gelijk ook een open sollicitatie: harde werker, sociaal, meertalig en pragmatisch, zoekt werk, ergens in Europa, en is voor bijna alles in.
Goed, ik ga niet op kantoor zitten. Maar bijna al het werk dat je op kantoor kunt doen, kun je ook vanuit een caravan in Frankrijk met een abonnement zonder data-limiet doen.
En ik ga niet hele nachten voor me uit zitten staren met een paar uurtjes schoonmaken tussendoor. Dat heb ik een paar maanden geprobeerd, en daar word ik niet echt gelukkig van.
Maar verder? Bel of mail me!

O, trouwens: mijn micro-entreprise heb ik alweer uitgeschreven. Een beetje vanwege de administratie die me ontzettend in de weg zat, maar vooral vanwege de Franse regeltjes waar ik mijn vingers niet helemaal achter krijg, en die me enorm zenuwachtig maken dat ik op een gegeven moment een naheffing of iets dergelijks zou kunnen krijgen, omdat ik iets over het hoofd gezien heb.