In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven.
Sinds begin 2022 heb ik, na bijna 8 jaar zwerven in Noord-Spanje en heel Frankrijk, een huisje in de Loire-Atlantique in Frankrijk.
Ik volg momenteel een opleiding waarmee ik straks aan de slag kan in de hulpverlening.

Archief

Help me mijn diploma te behalen

AES, Algemeen

Crowdfunding

De opleiding gaat goed.
Het theoretische deel, op school, kostte me moeite. Maar nu ik inmiddels een paar weken op stage ben, zie ik het weer helemaal zitten. De stage gaat perfect: ik leer veel, en ik krijg veel verantwoordelijkheid. En ik heb een kladversie van mijn eerste stageverslag opgestuurd aan mijn docente, en haar reactie was ‘excellent‘, dus dat was ook goed.

Maar de kilometers breken me op. En niet vanwege de tijd die ik in de auto zit, maar vanwege de brandstof. Om op school en op stage te komen rijd ik bijna 300 kilometer per week , en ik kan de diesel niet meer betalen. Ik had een toelage van de Franse bijstand, maar die was maximaal €500 euro voor de volledige opleiding, dus die heb ik al opgestookt. En dus komt nu heel snel en heel serieus mijn opleiding in gevaar.

En in plaats van wéér bij bekenden aan te kloppen, heb ik besloten om dit keer te rekenen op de solidariteit van vreemden. Op mijn Camino werkte dat immers ook prima.
Ik heb een crowdfunding-pagina gemaakt op een van origine Frans platform, en ik hoop dat Frankrijk het belang ziet van mijn opleiding.

Uiteraard vermeld ik hier de link wel even. Maar daar wil ik dan wel direct bij vermelden dat ik me er zeer wel van bewust ben dat de lezers van mijn blog al heel veel hebben bijgedragen, tijdens, maar ook nog na mijn Camino. Dus voel je alsjeblieft niet verplicht.
Ik heb dit project vooral opgezet om te zien wat ik in Frankrijk teweeg kan brengen.
En om mijn opleiding af te kunnen maken, natuurlijk.

Ik nodig je overigens wel uit om op zoveel mogelijk sociale media en andere plaatsen het adres www.ulule.com/formation-‍aes en de QR-code hiernaast te delen. Je weet immers maar nooit.

Verder gaat alles z’n gangetje.

Zoals gezegd gaat de stage echt perfect: mijn collega’s zijn net zo enthousiast over mij en mijn opleiding als ik ben over het werk daar. De collega’s zijn geweldig: ik krijg heel veel steun en verantwoordelijkheid, en ik heb toegang tot alle informatie die ik zou willen bekijken, van de medisch dossiers van de bewoners tot de financiële administratie (maar die laatste boeit me niet zo).
De bewoners (8 vaste en meestal 2 tijdelijke) zijn geweldig, en het leuke is dat ze dat ook van mij vinden. Ze zoeken allemaal hun momenten van aandacht — wandelingetje, spelletje, foto-albums kijken, naast me zitten tijdens het eten — en er is er zelfs 1 die maar een heel kleine vocabulaire heeft, maar er wel in slaagt om op mijn vrije dagen de hele dag te vragen waar ik ben.
En de dossiers. Tijdens mijn 3 stages moet ik in totaal 6 ‘werkstukken’ (dossiers) maken, waarvan ik besloten heb er 3 tijdens deze stage te maken, in plaats van de verplichte 2. De kladversie van de eerste was volgens de docente excellent, en de tweede, waarvan ik de voorbereiding bijna af heb, wordt volgens mij nog veel beter.

De opleiding zelf blijft wel rommelig; ik heb echt moeite om orde aan te brengen in de chaos die ik soms in mijn schoot geworpen krijg. Maar nu mijn stage zo perfect gaat, maak ik me weer wat minder zorgen. Vooral ook omdat ik op mijn stage met een collega heb kunnen praten die de opleiding net in oktober 2022 heeft afgemaakt, op hetzelfde opleidingsinstituut als ik. Zij heeft mij gerustgesteld dat de theorie voornamelijk iets is om grotendeels in je achterhoofd te hebben, maar dat je hoofdzakelijk beoordeeld wordt op je dossiers, en dan vooral op de mondelinge gesprekken die je daarover krijgt met een jury van 2 of 3 professionals. Zij heeft mijn eerste klad-dossier ook gelezen, want ze is mijn stagebegeleidster, en ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik me met zulke dossiers verder geen zorgen hoef te maken.

Tussen kerst en oud-en-nieuw was ik vrij, want ik mag geen stage lopen als het opleidingsinstituut gesloten is. Dus die tijd heb ik een beetje gebruikt voor mijn dossiers, maar vooral om uit te rusten, en om weer eens te wandelen.
Voor oud-en-nieuw was ik uitgenodigd voor een klein feestje. Was erg gezellig. Het was even wennen om me weer in een groep te bevinden; vanwege mijn omzwervingen van de afgelopen jaren was het lang geleden dat ik een groep om me heen had verzameld. Maar ik heb me succesvol door de avond heen geslagen. Ik was als vanouds weer de laatste die vertrok (maar dit keer in ieder geval niet dronken).

AES

SPW’er in opleiding

Maar in het Frans heet dat AES (Accompagnant Éducatif et Social), en uiteraard niet SPW’er (Sociaal Pedagogisch Werker).

De opleiding is begin oktober gestart, maar ik heb wat tijd nodig gehad om mijn draai te vinden. Of eigenlijk ben ik nog steeds bezig mijn draai te vinden, want de opleiding is nogal op z’n Frans georganiseerd, oftewel ad-hoc en met weinig structuur. Voor wie het zich afvroeg: ja, de uitdrukking met de Franse slag is echt gebaseerd op de realiteit (en Fransen vinden het niet leuk als je ze vertelt dat bij ons de uitdrukking faire quelque chose de façon française betekent dat iets maar half georganiseerd is).

Gelukkig is nu de eerste stageperiode begonnen, en in de praktijk red ik me prima.
Helaas had ook die stage nogal wat voeten in aarde. Mijn opleiding is een heel brede opleiding die voorbereidt op werk in de sociale en de medisch-sociale sector. Na mijn opleiding hoop ik werk te vinden bij een insteling die met daklozen, vluchtelingen of asielzoekers werkt, en dus ben ik in eerste instantie ook een stage gaan zoeken bij dergelijke instellingen. En van die instellingen kreeg ik exact nul reacties. Wat betekende dat ik op het allerlaatste moment mijn zoekgebied moest uitbreiden naar sectoren waarin ik weliswaar minder geïnteresseerd ben, maar waar de kans wel groter was om een stage te vinden. Waarbij ik overigens nog steeds wilde vermijden met kinderen of bejaarden te werken, want dat intereseert me gewoon niet zo heel erg.
Ik heb uiteindelijk een stage gevonden in een kleine woongelegenheid voor licht verstandelijk gehandicapten, waarvan enkele ook een lichamelijke handicap hebben. Het is een hele kleine instelling, met momenteel 9 bewoners, en op 20 minuten van mijn huis, dus hier kan ik het wel 2 maanden volhouden. Ik wist op zich wel dat ik ergens tijdens mijn opleiding met gehandicapten of bejaarden zou moeten werken, want begeleiding bij het eten, bij het opstaan en naar bed gaan, onder de douche en naar het toilet maken een belangrijk deel uit van de opleiding. En dan is het voordeel van zo’n kleine instelling natuurlijk dat je heel all-round moet zijn, want er is weinig personeel, dus ik kan er veel leren. Wat hopelijk betekent dat ik die kant van de opleiding na deze eerste stage helemaal heb afgewerkt.

Door al dat gedoe met het vinden van een stage ben ik uiteindelijk wel anderhalve week te laat aan mijn stage begonnen. Dus ik moet ergens in de loop van mijn opleiding nog 2 weken terug naar deze stageplek om 8 dagen stage in te halen, want als ik niet voldoende stage-uren maak, krijg ik mijn diploma niet.
Ik heb deze stageplek trouwens ook alleen gevonden omdat hier een stagiaire vertrok. Ik had wel al een CV aan deze instelling gestuurd, maar had toen bericht gekregen dat ze al voldoende stagiaires hadden, maar dat ik voor een volgende periode van harte welkom was. Dus toen 1 van hun stagiaires vertrok, namen ze direct contact met me op.

Van 22 december tot en met 2 januari ben ik anderhalve week vrij (ik mag geen verloren stagetijd inhalen als het opleidingsinstituut gesloten is; verzekeringsdingetje), dus dan hoop ik een beetje structuur te kunnen aanbrengen in de theorie die in de eerste weken van de opleiding op me af is geschoten. Iedere lesdag krijgen we een aantal printjes uitgereikt over de stof die we die dag gaan behandelen, en die vullen we dan in de loop van de dag aan met aantekeningen. Ik zit nu dus met een hele berg losse A4-tjes en een hele berg aantekeningen in deels Frans en deels Nederlands. Vorige week heb ik maar een boek over de opleiding gekocht (van mijn niet-bestaande budget), in de hoop dat dat me een beetje gaat helpen om de stof gestructureerd in mijn hoofd te krijgen. In de praktijk red ik me prima, maar vanwege de chaos in de theorie durf ik nog niet te garanderen dat ik mijn diploma zal halen…

Verschillende van mijn huidige collega’s hebben overigens dezelfde opleiding gevolgd als ik, dus behalve dat ik hier ga leren om mensen onder de douche en op de wc te zetten, ga ik ook zoveel mogelijk informatie over de theorie uit mijn collega’s wringen de komende anderhalve maand.

Breizh

De skyline van Conquereuil

Even vlug een plaatje tussendoor, geschoten op een van mijn wandelingen.

Conquereuil skyline

En daarom woon ik hier zo naar mijn zin…

(Ik woon op zo’n 200 meter van de kerk, dus dat is hier vandaan gezien net achter die boom.)

AES, Algemeen

Terug naar school

Wie had dat ooit kunnen dromen…?
Ik ga terug naar school.

Ik heb de afgelopen jaren de nodige ervaringen opgedaan, en ik heb al een hele tijd — en steeds meer — het gevoel dat ik daar iets mee moet. En om daar effectief iets mee te kunnen doen, is het een goed idee om mijn kennis en ervaring te ondersteunen met een diploma.

En zo zat ik vorige week ineens bij een informatiebijeenkomst voor de opleiding Accompagnant éducatif et social, wat in goed Nederlands Sociaal pedagogisch werker is.
Volgens de website van het opleidingsinstituut ziet het werk van de Accompagnant éducatif et social er als volgt uit:


De pedagogisch en sociaal ondersteuner voert dagelijks sociale interventies uit ter ondersteuning van mensen met een handicap of een gebrek aan autonomie, ongeacht hun oorsprong of aard. Hij/zij houdt rekening met de moeilijkheden in verband met leeftijd, ziekte of levensstijl of de gevolgen van een kwetsbare sociale situatie, om de persoon in staat te stellen een actor te zijn in zijn/haar levensproject.

Samen met de familie en vrienden van de betrokkene begeleiden zij hem bij de essentiële handelingen van het dagelijks leven, alsook bij sociale, educatieve en vrijetijdsactiviteiten.

Hij/zij zorgt voor het verwerven, behouden of herstellen van de autonomie van het kind, de adolescent, de volwassene, de ouder wordende persoon, en begeleidt hem/haar in zijn/haar sociale en relationele leven.

Hun hulp en steun dragen bij tot de ontwikkeling van de persoon thuis en in een instelling.


(Vertaald door DeepL.)

In het kort betekent dat dus hulp geven aan individuen die dat nodig hebben. En dan hoeft het niet persé om gehandicapten te gaan, maar kan het ook gaan over ouderen, of mensen met een drank- of drugsproblematiek, of daklozen, enzovoort.

De opleiding wordt volledig vergoed, en ik houd mijn uitkering. En dat laatste is precies wat het een beetje moeilijk maakt, want de bijstandsuitkering die ik heb is niet hoog, en ik ga een paar keer in de maand naar de voedselbank om mijn boodschappen aan te vullen. Maar de distributies van de voedselbank zijn doordeweeks ’s middags, en als ik op school zit of stage loop kan ik daar dus niet meer heen. Bovendien is het opleidingsinstituut op bijna 30 kilometer van mijn huis, en zullen mijn stageplekken daar waarschijnlijk ook in de buurt zijn, dus ik zal ook meer diesel gaan verbruiken.
Dus ik ben nu op alle deuren van alle instanties aan het kloppen, om te kijken of ze ergens verborgen potjes hebben om me te helpen. Het ziet er voorlopig naar uit dat ik in ieder geval een potje heb gevonden voor brandstof, dus dat is alvast cool; ik heb a.s. maandag een afspraak om de mogelijkheden te bespreken. En ik heb goeie hoop dat er ook nog een oplossing komt voor de boodschappen, hoewel ik nog geen idee heb hoe die oplossing er uit gaat zien.

Ik moet nog wel een heel aanmeldingsdossier aanleveren, met onder andere een uitgebreide motivatiebrief, maar de coördinatrice van de opleiding heeft al aangegeven dat dat een formaliteit is, omdat ik het perfecte profiel heb. En daarmee had ze het dan niet alleen over mijn oogverblindende schoonheid, maar vooral ook over mijn motivatie en mijn (levens)ervaring — vrijwilliger in een psychiatrische kliniek, begeleider van vakanties voor gehandicapten, tijd doorgebracht in daklozenopvang, … — en over het feit dat ik een man ben en wat ouder, want het overgrote deel van de aanmeldingen voor de opleiding komt van meisjes en jonge vrouwen van tussen de 18 en de 25; ik ben dus ook een beetje een diversiteitskandidaat. En in dit werk kan het voordelig zijn als je het een en ander hebt meegemaakt, en daardoor wat steviger in je schoenen staat.

De opleiding begint op 17 oktober, dus ik heb nog een maand om mijn inschrijving en de financiering rond te maken. Ga er dus maar van uit dat er tussen nu en eind oktober geen updates zullen zijn op mijn blog; ik ben even aan mijn toekomst aan het werken.
En op 3 oktober volgend jaar zit de opleiding er dan op, en ontvang ik hopelijk een diploma waarmee ik me nuttig kan gaan maken voor mensen die een steuntje in de rug nodig hebben.

Ik ben heel benieuwd wat de toekomst allemaal nog voor me in petto heeft.

Als ik in ieder geval alvast 1 advies mag geven: laat je nooit wijsmaken dat het te laat zou zijn om je leven op de schop te nemen; ik ben 52 en ik ga terug naar school om iets te gaan doen wat ik nog nooit gedaan heb, en dat alles in een ander land dan waar ik de eerste 43 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Dus…

Vakantiebegeleider

De vakantie zit erop

WAT EEN GEWELDIGE ERVARING!

Voor wie het niet helemaal meegekregen heeft: ik ben net terug van 2 weken vakantie met een groep licht tot matig verstandelijk gehandicapten. En wat heb ik het weer naar mijn zin gehad…

Oké, eigenlijk ben ik inmiddels al een week terug, maar ik heb even een weekje nodig gehad om de reizen te laten bezinken, uit te rusten, dingen aan te schaffen van het geld dat ik verdiend heb (maar niet overdreven, want in het 4e kwartaal word ik gekort op mijn uitkering voor wat ik in het 3e kwartaal verdiend heb), na te denken over mijn toekomst, proberen mijn moestuin te compenseren voor 2 weken in 40 graden zonder water, enzovoort, enzovoort…

Ik heb 2 weken doorgebracht in de Aveyron, het departement waar ik anderhalf jaar bij Emmaüs gewoond heb. En we zaten op een kilometer of 30 van Rodez, dus ik was op bekend terrein.

Ten eerste: de Aveyron is vreselijk mooi! Ik was me er niet zo van bewust, want na de Aveyron was ik in de Savoie, waar prachtige bergen zijn. En daarna in Avignon, wat een prachtige stad is. En toen belandde ik in Loire-Atlantique, wat ook een groen departement is.
Maar wat is Aveyron eigenlijk schitterend, met z’n groen, en z’n bergen, en z’n vergezichten…

Ik heb helaas geen tijd gehad om langs te gaan bij Emmaüs, maar bij een bezoek aan Rodez kwam ik wel Samir, een oud-collega en cuistot bij Emmaüs, tegen. Dus dat was wel leuk.

De groep die ik begeleidde was ook een feestje: iedereen had zin in de vakantie, en iedereen kon het goed met elkaar vinden. Deze groep was ook wat zelfstandiger dan de vorige, wat op zich natuurlijk ook wel logisch is als je wat verder weg gaat (zo ver zelfs, dat de reis in 2 dagen gemaakt werd, en er onderweg in een hotel geslapen werd).

Van de bosbranden in de Aveyron hebben we gelukkig weinig meegekregen, behalve dan dat we blusvliegtuigen hebben gezien die water kwamen halen in het meer waar wij aan het recreëren waren.

Canadair (blusvliegtuig)

Mijn collega was iets … gecompliceerder dan de collega van mijn eerste reis. Léa is een jonge vrouw, 25 jaar, met de arrogantie die daarbij hoort. En op zich heb ik daar geen probleem mee, want zo werkt dat op die leeftijd. Maar waar ik wel een beetje een probleem mee had, was dat ze een houding had van “Dit is het vierde jaar dat ik dit doe, en bovendien heb ik de opleiding Assistante Sociale gedaan, dus ik ben de koningin van de vakantiebegeleiders”. En als je die houding hebt, dan verwacht ik ook van je dat je dat waar maakt. Wat ze helaas niet deed.
Ik heb zelf al lang geleden van mezelf geleerd dat ik een herder ben: ik heb een kudde, en die kudde begeleid ik, en bescherm ik. En ik verwacht helemaal niet dat iedereen hetzelfde is, want iedereen heeft zijn eigen talenten. Sterker nog, ik kon het enorm waarderen dat Léa goed was in het organiseren van kleine, goedkope activiteiten (karaoke, dansavond, pétanque, mölkky, de foto’s bekijken op de tv), want dat is iets wat ik dan weer moeilijk vind. Maar als ik met mijn kennis en ervaring — zowel in de horeca als in het gewone leven — zeg dat de vakantiegangers op zijn minst hun handen moeten wassen als ze willen helpen in de keuken, dan is dat niet optioneel, en ook geen uitnodiging tot een discussie. En zo waren er ook nog wat dingetjes over bijvoorbeeld de opslag en distributie van de medicatie (vrijwel allemaal hadden ze hun eigen medicatie, en daar zat heftig spul bij). Dus halverwege de vakantie heb ik even, op een moment dat de vakantiegangers naar bed waren, een combinatie van mijn Hollandse directheid en mijn overwicht in leeftijd moeten loslaten op haar 4 jaar ervaring (4 keer 2-3 weken). En daarna werd het wel beter; ik heb haar zelfs tegen een vakantieganger horen zeggen “Als je niet je handen wast, kun je me niet helpen in de keuken.”, terwijl ze niet wist dat ik binnen gehoorafstand was.
Maar ik wil niet negatief zijn: al met al hebben we samen een geweldige vakantie neergezet voor de vakantiegangers, en zij hebben nooit gemerkt dat we niet altijd helemaal op 1 lijn zaten.

We hebben watervallen, een kasteel en het Viaduct van Millau bezocht, met ezels gewandeld (uiteraard), zijn naar Micropolis geweest, hebben 2 of 3 dagen doorgebracht op het strand van het Lac de Pareloup (op 5 km van het vakantiehuis), ’s avonds een openluchttheater bezocht, laat in de avond (in het donker) een licht- en geluidspektakel bezocht rond de kathedraal van Rodez, en zijn uiteraard ook in een restaurant wezen eten, want dat hoort erbij in de vakantie.
Ik heb 2 keer pannenkoeken gemaakt voor het ontbijt, en 1 keer pain perdu. En we hebben verschillende competities gehouden van pétanque, mölkky, karaoke en dans (oké, die laatste 2 heb ik aan me voorbij laten gaan).

Een paar sfeerbeelden, met respect voor de privacy van de vakantiegangers:

Ik heb het zó naar mijn zin gehad, dat ik besloten heb om op zoek te gaan naar werk in de geestelijke gezondheidszorg. En de stichting waarvoor ik deze zomer gewerkt heb gaat me daarbij helpen. Voorlopig gaan we op zoek naar wat tijdelijke banen, ter vervanging van mensen op vakantie of zwangerschapsverlof, om te zien of ik het nog steeds leuk vind als ik het elke dag de hele dag doe. Maar als het echt bevalt bestaat de kans dat het departement zelfs een opleiding voor me vergoedt (er is een groot personeelstekort in de geestelijke gezondheidszorg).
Dus ik durf eindelijk weer een beetje aan de toekomst te denken.

Bij thuiskomst stond mijn moestuin er behoorlijk triest bij; in Bretagne was het, bizar genoeg, warmer en droger geweest dan in het zuiden van Frankrijk.

Gelukkig geldt het sproeiverbod alleen tussen acht uur ’s morgens en acht uur ’s avonds; een moestuin mag je ’s nachts sproeien. Dus het spul staat er inmiddels weer een stuk gezelliger bij, en ik heb al courgette uit eigen tuin gegeten (courgette groeit, bizar genoeg, als kool).

En dan nog even een laatste dingetje, waar ik zelf heel trots op ben.
Ik was van de week even op de cultuurafdeling (boeken en CD’s) van een grote supermarkt in Nantes, om een CD te kopen. En hoe cool is het dan als je op de boekenafdeling je eigen boek tussen de andere IT-boeken ziet staan?

Ik weet het: slechte foto, en slecht bewerkt. Maar nog altijd erg trots. :-)
En ja: als ik in een boekwinkel ben, kijk ik altijd even of ze mijn boek hebben. Natuurlijk. Zou jij ook doen…

Breizh, Tuin

Paprikaatje en tomaatje

Nog even 2 foto’s uit de tuin, voordat ik morgenochtend weer vertrek.
Bij thuiskomst wachten er in ieder geval 1 tomaat en 1 paprika op me.

Breizh, Tuin

Nieuwe foto’s uit de tuin

Ik zou bijna dagelijks nieuwe foto’s uit de tuin kunnen plaatsen, zoveel gebeurt er…

Vooral courgettes zal ik veel teveel hebben voor mij alleen, maar wat ik teveel heb gaat naar de voedselbank.

Vakantiebegeleider

Kapot maar voldaan

De eerste vakantie zit erop!

Voor wie het niet helemaal heeft meegekregen: ik heb de afgelopen week gewerkt als begeleider van een vakantie voor licht tot matig verstandelijk gehandicapten. We hebben de week doorgebracht in Vesly in Normandië; we waren met 7 vakantiegangers en 2 begeleiders.

Voor mijn collega-begeleider Guylène was het ook de eerste keer dat ze iets dergelijks deed, maar gelukkig konden we het vanaf het eerste moment goed met elkaar vinden, en hadden we over het algemeen aan een half woord of een blik genoeg om elkaar te begrijpen. We hebben er samen een onvergetelijke vakantie van weten te maken voor de vakantiegangers, die overigens allemaal volwassen waren (tussen de 35 en de 68).

Er was een bezoek aan een kinderboerderij gereserveerd voor de maandagmiddag, en verder waren wij verantwoordelijk voor de invulling van het programma. We hadden een minibus voor 9 personen tot onze beschikking, plus een budget.
Dit hebben we ervan gemaakt:

  • Zaterdagochtend
    Vertrek richting Normandië (ruim 3 uur rijden).
  • Zaterdagmiddag
    Aankomst in Vesly, kamers verdelen, koffers uitpakken, en de gîte verkennen (belangrijk, want er zijn 2 of 3 vakantiegangers die in paniek zouden kunnen raken in een onbekende omgeving).
  • Zondagmiddag
    Een bezoek aan La Grange des Arts, de schaduwrijke tuinen van de Nederlandse Sonja en Cornelis die al een jaar of 15 in Normandië wonen. Sonja is muzikante, en heeft een concert gegeven van harp en zang. Een heerlijk rustig begin van de week.
  • Maandagmiddag
    Een bezoek aan de kinderboerderij. Hier geen link, want dit bezoek viel nogal tegen: de meeste dieren konden we alleen uit de verte zien, het terrein was lastig begaanbaar voor mensen die moeilijk lopen (waarvan wij er 4 in de groep hadden), en het was allemaal super-commercieel (6€50 voor een fles huisgemaakte appelsap).
  • Dinsdagmiddag
    Een wandeling met ezels. Wie dit blog een beetje volgt, begrijpt waarom ik dit graag wilde. Het was een groot succes.
  • Woensdagmiddag
    Dit was mijn vrije middag (gevolgd door een vrije donderdagochtend); de vervangende begeleidster Gaëlle arriveerde rond het middaguur. De groep is naar Portbail gegaan voor het aanschaffen van kaarten en souvenirs, en om de zee te zien.
  • Donderdagmiddag
    De vrije middag van Guylène. Ik ben met de groep en Gaëlle naar L’Étang des Sarcelles gegaan, waar we mini-golf hebben gespeeld. Althans, we hebben een poging daartoe gedaan. We hebben in ieder geval heel veel lol gehad, en iedereen heeft gewonnen, dus dat is mooi.
    Daarna hebben we een rustige wandeling gemaakt rond het meer (l’étang), en vervolgens zijn we nog wat gaan drinken op een terras.
  • Vrijdagavond
    We hadden recht op een bezoek aan een restaurant, en dat hebben we vrijdag gedaan. Dat was uiteraard een feest, want als je in een beschermde woonomgeving woont ga je niet zo vaak naar een restaurant. Bovendien was er frites!
  • Zaterdagochtend
    En zaterdag moest iedereen heel vroeg op, en werd er niet gedouchet, zodat we om 8 uur konden vertrekken, om om 12 uur weer in Redon te zijn, waar onze minibus direct weer vertrok met een andere groep.

Een standaard Frans ontbijt is stokbrood met jam, maar het was vakantie, dus wat mij betreft een beetje feest. Ik ben daarom de eerste ochtend croissants en chocoladebroodjes gaan halen, en ik heb een keer pain perdu (wentelteefjes) gemaakt, en een keer pannenkoeken.
We hebben ook 1 keer ’s avonds en 1 keer tussen de middag de barbecue aangestoken.
Ik denk dat iedereen minstens 2 kilo is aangekomen deze vakantie, en ik ben zelf nog 3 dagen van slag van alle suiker die ik heb binnengekregen. Maar het was vakantie en feest, dus wat maakt het uit.

De ochtenden stonden verder grotendeels in het teken van douchen, waar de meesten wat hulp bij nodig hadden; soms fysiek, en soms alleen verbaal (“En nu je haren weer uitspoelen.”, “Heb je je billen al gewassen?”, enzovoort). Dit is geen werk dat je kunt doen als je een probleem hebt met naakt, of met volwassenen-luiers…
Ook kwam er iedere ochtend een verpleegster voor de zorg die wij niet mochten of konden geven. Wij mochten wel de medicatie uitdelen, omdat die voor vertrek afgemeten was verpakt door de artsen van de vakantiegangers, maar we mochten bijvoorbeeld, om begrijpelijke redenen, geen zalf aanbrengen op intieme plekken.

En omdat dit een groep was die constant begeleiding nodig had, hadden Guylène en ik alleen ’s avonds laat, wanneer iedereen op bed lag, tijd voor administratieve zaken en de planning voor de volgende dag. Dus we hebben erg weinig geslapen, en we zijn allebei kapot. Maar ook erg voldaan met het resultaat.

Vanwege privacy-redenen kan ik uiteraard geen foto plaatsen van de vakantiegangers, maar hier is in ieder geval een foto van de gîte waar we verbleven:

De gîte in Vesly.

Het zwembad en het bubbelbad waren natuurlijk off-limits…

En nu mag ik een weekje uitrusten, en dan vertrek ik komende zaterdag voor een vakantie van 2 weken in het zuiden van Frankrijk. Nou ja, vakantie… Ook weer als begeleider dus.
En dan gaan we naar de Aveyron, het departement waar ik een paar jaar geleden anderhalf jaar bij Emmaüs gewoond heb. Ik hoop dus tijd te hebben om even bij Emmaüs Rodez bonjour te gaan zeggen; misschien kan ik mijn 2 vrije dagen achter elkaar plannen, en dan daar doorbrengen.

En ik denk dat deze vakanties nog veel meer gevolgen gaan hebben voor mijn toekomst.

Maar daarover allemaal later meer; ik ga nu even bijkomen van de afgelopen week.

Breizh, Tuin

Ui

Dat je niet denkt dat ik alleen maar mini-worteltjes oogst…

Breizh, Tuin

Eten uit eigen moestuin

worteltje

Dat wordt een heerlijke salade voor tussen de middag!