In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien, en ik heb inmiddels een kleine caravan om in te wonen.
Op dit moment werk ik als vertaler Frans-Nederlands in de buurt van Nantes in Frankrijk.

Algemeen, Auteur

Wel een boek, geen auto

Het boek vordert gestaag; vandaag ben ik de 20.000 woorden gepasseerd. :mail:
De uitgeverij rekent overigens niet in woorden, maar in tekens. Het verzoek was of ik het bijtijds wilde laten weten als ik dacht over de 900.000 tekens heen te gaan; dan moeten er namelijk wat maatregelen genomen worden voor het drukken. Maar als ik zo kijk wat ik al heb geschreven, en nog denk te gaan schrijven, verwacht ik tussen de 500.000 en 600.000 tekens uit te komen; ik zit nu op 132.165.

Voor de nerds onder ons: dat betekent dat een woord gemiddeld ( 132.165 / 20.129 = ) 6,57 tekens heeft.
Geen idee wat je met die informatie zou kunnen, maar ik kan het nu niet meer ont-weten…

Vorige week heeft het hoofd redactie me uitgelegd hoe het straks verder gaat met nalezen, corrigeren en drukken. Normaal gesproken wordt een boek één keer nagelezen door een technisch onderlegd persoon, en dan worden zijn/haar vragen verwerkt voordat het boek gedrukt wordt. Maar omdat ik niet Frans ben van origine, wordt mijn boek eerst een keer gecontroleerd op correct Frans, en wordt het daarna pas naar de techneut gestuurd; dit om de techneut niet op te zadelen met een dubbele taak, waardoor hij/zij technische onduidelijkheden over het hoofd zou kunnen zien.
Het werd niet hardop gezegd, maar voor mij maakt deze dubbele nalezing (wat toch een investering is) wel duidelijk dat ENI hoge verwachtingen heeft van mijn boek. Dat heb ik zelf trouwens ook, en hoe meer ik schrijf, hoe hoger mijn verwachtingen zijn: ik ben echt wel heel erg onder de indruk van wat ik allemaal weet, en hoe goed ik dat uit kan leggen…
Ik heb met de redactie-assistente afgesproken dat ze iedere twee weken contact met me opneemt, om te vragen hoe ik vorder, en zo te voorkomen dat het tempo inzakt.

Minder enthousiast ben ik over het feit dat ik geen auto meer heb. Nou ja, het ding heb ik nog wel, maar hij rijdt niet meer, dus ik weet niet of ik het nog wel een auto kan noemen. Het lijkt erop dat de oliepomp het begeven heeft, en het was in ieder geval zo serieus, dat de garage waar ik hem gebracht had er niets meer aan wilde doen.
Volgend weekend komt een vriend van de eigenaar van de camping er nog even naar kijken. Hij knutselt aan auto’s voor de hobby, en is bereid een poging te wagen, als het niet hopeloos is. Ik heb er zelf echter een hard hoofd in dat er nog iets van te maken is.
Momenteel ga ik met de bus naar mijn werk, wat me elke dag ruim 3 uur reistijd kost.

De eigenaar van de camping heeft aangeboden dat ik een auto (Mini) van ‘m kan lenen als ik er een verzekering op mijn eigen naam voor neem. Probleem is echter dat mijn rijbewijs verlopen is, en dat ik dus geen verzekering op mijn naam kan zetten. We gaan van de week kijken of we daar een oplossing voor kunnen vinden.
(De Assistante Sociale heeft me overigens laten weten dat ze niets voor me kan betekenen, en heeft me aangeraden contact op te nemen met een rijschool. Maar ja, ik heb echt nog geen geld om opnieuw mijn rijbewijs te gaan halen.)

We kunnen dus gerust stellen dat het avontuur nog even verder gaat.

Daarover gesproken, trouwens: het lijkt erop dat er alweer een nieuw avontuur op de loer ligt. Ik heb er al een glimp van opgevangen, en het is een avontuur dat ik wel graag zou aangaan.
Maar omdat dat allemaal nog erg onzeker is, is dat de cliffhanger van deze blogpost.

Algemeen

5-5: 5

Op 5 mei 2014 leverde ik de sleutel van mijn appartement in, haalde ik een stempel bij de St.-Jan-de-Doper, en liep ik van Wateringen naar Vlaardingen; de eerste etappe van een wandeling die 5 maanden zou gaan duren, en die de aanzet zou zijn tot een volledig nieuw leven.
Vandaag, exact 5 jaar later, ben ik 1 keer terug geweest in Nederland, heb ik de rugzak ingeruild voor een auto en een caravan, en houd ik mezelf in leven door van tijdelijk contract naar tijdelijk contract te reizen.

Ja, het kan raar lopen in het leven. Maar daar moet je dan wel wat voor doen… :-)

Ik heb vandaag mijn vijfde verjaardag gevierd met een verhuizing. In de afgelopen weken heb ik geleerd dat als een camping niets anders te bieden heeft dan zijn lage prijs, dat dan ook een bepaald slag mensen aantrekt. En ik had een beetje genoeg van honden die de hele dag los rondlopen en overal kakken; van mensen ook trouwens, die midden op de camping staan te pissen, omdat het sanitairgebouw blijkbaar te ver weg is; en van muziek die me uit mijn slaap haalt of houdt.
En ik woon niet voor niks in een caravan: die maakt dat ik van het ene op het andere moment mijn boeltje kan pakken en ergens anders kan gaan kijken. Wat ik dus vandaag gedaan heb.
Ik weet natuurlijk nog niet of ik erop vooruit of achteruit gegaan ben. Voorlopig kan ik het op 2 manieren bekijken: ik zit 10 kilometer verder van mijn werk af, maar ik zit ook 10 kilometer dichter bij het strand. De beheerders wonen op het terrein, dat lijkt me alvast positief. En er is een recreatiezaal, met boeken, spelletjes en een enorme tv, dus dat geeft aan dat ze er op een positieve manier aandacht in steken. Dat laatste geeft trouwens ook aan dat ze hier blijkbaar gasten krijgen die ze kunnen vertrouwen met een recreatiezaal, en die niet de boeken gebruiken om de barbecue aan te steken, en de stoelen om elkaar de hersens mee in te slaan. O, en ik heb nu 3-4 streepjes 4G op de mobiel, in plaats van 1-2 streepjes 3G, Dus da’s wel lekker als ik een filmpje wil kijken.

En verder is het hier lekker lente. We hebben een week of 2 gehad van rond, en zelfs behoorlijk boven de 20 graden, maar de temperatuur is nu weer een paar graden gezakt. Een paar kleine buitjes de afgelopen week, vooral ’s nachts, maar niet eens genoeg om de caravan echt te laten lekken. En over het algemeen is het licht tot half bewolkt, en heb ik mijn jas al een paar weken vrijwel niet meer aan gehad.

Dus het leven is mooi.
Ik hoop dat dat voor jou niet anders is.

Algemeen

Reanimatie

In Frankrijk had ik me al twee keer aangemeld voor een cursus EHBO. En ook al twee keer vond ik vervolgens werk aan de andere kant van Frankrijk, en moest ik me weer afmelden.
Dus toen ik gisteren hoorde dat er ’s avonds een reanimatiecursus zou zijn voor een aantal vrijwilligers en compagnons, vroeg ik direct of ik misschien aan kon sluiten. En dat kon.

Die is alvast binnen…

Algemeen

De wandelgangen

Er zijn mensen die ik niet ken, maar die toch dit blog lezen, omdat ze geïnteresseerd zijn in zwerven in Frankrijk, of in zich vestigen in Frankrijk. Dat weet ik, want die mensen zoeken soms contact met me.
Dit bericht is voor die mensen.

Ik weet namelijk uit betrouwbare bron dat het Hôtel d’Europe in Avignon (zuid-Frankrijk) vrij dringend op zoek is naar mensen. En dan gaat het vooral om kruiers en valets. Het is namelijk zo dat er, op een ploeg van 8, één is die onlangs getrouwd is en graag wat dichter bij zijn vrouw wil gaan wonen, één die eind van de maand vertrekt omdat hij ander werk heeft gevonden, en het gerucht gaat dat er ook nog één per eind van de maand de ploeg verlaat om de klusjesman van het hotel te worden.
Er is dus plek. En vrij dringend.

Een vereiste is in ieder geval wel dat je Frans spreekt. Daarbij is Engels ook wel fijn. En er komen hier behoorlijk wat Chinezen, dus als je toevallig Chinees spreekt, ben je, denk ik, bij voorbaat al aangenomen.
Verder is het handig als je er geen bezwaar tegen hebt om nachtdiensten te werken; de meeste van de collega’s doen dat liever niet, dus reken er gewoon op dat je altijd in de nacht werkt. De nacht is trouwens wel het eenvoudigste werk, want er zijn heel weinig gasten die ’s nachts aankomen of weggaan; het gaat ’s nachts dus vooral om je aanwezigheid.
En waarschijnlijk wil het hotel voor dit werk alleen mannen. De hotellerie is natuurlijk sowieso al erg conservatief, en dan zet je geen vrouwen in om koffers te sjouwen en auto’s in de garage te zetten. Maar daarbij zit het hotel in het centrum van de stad, met een paar nachtkroegen om de hoek, en dan is het handig om iemand aan de receptie te hebben die dronkenlappen er met 1 blik van kan overtuigen dat ze beter elders herrie kunnen gaan schoppen (hoewel er nog nooit iets ernstigs gebeurd is). Mijn lange haar en tattoos zijn dan ook geen bezwaar (hoewel het haar wel in een staart moet, en ik geen tattoos in mijn gezicht heb); de oorbellen moeten wel uit.

Dus, als je een plekkie zoekt voor een paar maanden of langer… Reken op het minimumloon, maar bij de camping, op 10 minuten lopen, kun je voor een euro of 300 per maand staan, inclusief elektriciteit (tenten verboden in de wintermaanden).
Als we elkaar niet persoonlijk kennen, kan ik niet als kruiwagen voor je optreden, maar dan nog mag je best contact met me opnemen als je vragen hebt. Maar liever gewoon met het hotel zelf.

Deze website is overigens geen officieel kanaal van het hotel, dus ik kan niet garanderen dat je uitgenodigd zult worden.

Algemeen

Het internet staat er vol mee…

Ja, natuurlijk weet ik best dat dat enorm flauw is.
Maar steeds als ik heen en weer ga naar mijn caravan, en daarvoor al toen ik heen en weer ging tussen Rodez en Val Tho’ om te solliciteren, kom ik langs deze 2 plaatsjes. En vandaag kon ik me niet langer beheersen.

Overigens ligt de eerste in het departement Ain, en de tweede in Savoie; er zit zo’n 100 kilometer tussen.

Algemeen

Even een beetje zat

De 14e, was het. Dat Elisabeth vroeg “Ben benieuwd hoe het met je gaat. Al iets kunnen vinden van vastigheid?“.
Een goed verstaander kan het antwoord al een beetje opmaken uit het feit dat ik bijna 2 weken nodig heb om daarop te antwoorden.

Een sollicitatie of 30 heb ik gedaan in de afgelopen 2-3 maanden. Ik ben niet 1 keer uitgenodigd voor een gesprek. Ik heb 2 afwijzingen ontvangen, en verder zelfs helemaal geen reacties. Je zou toch zeggen dat iemand die 5 talen spreekt best werk moet kunnen vinden in een toeristengebied in het hoogseizoen; ik begin het idee te krijgen dat ‘Emmaüs’ op je CV niet altijd in je voordeel werkt.
En dus ben ik het even een beetje zat.

Ik ben nu echt hard aan het kijken voor een autootje, zodat ik hopelijk in de zeer nabije toekomst (begin januari?) een paar weekjes vakantie in Nederland kan doorbrengen. Net als bij een ‘echte’ werkgever bouwen we hier vakantiedagen op, en met een week voor elke drie maanden werken, en ruim een jaar gewerkt (6 december), heb ik een week of 4 tegoed. Ik heb dan wel geen budget voor 4 weken vakantie, maar een weekje of 2 zou toch al erg lekker zijn.

En daarna natuurlijk weer gauw terug naar Frankrijk, want ondanks de problemen met het vinden van werk, is het voor mij toch wel duidelijk dat dit mijn nieuwe thuisland is. En in februari/maart beginnen de voorbereidingen op de campings alweer, dus dan ga ik maar kijken of ik daar een zomer aan de slag kan. Met een autootje kan ik bovendien persoonlijk gaan solliciteren, in plaats van per e-mail, en dat lijkt me geen gek idee.

Wat betreft dat autootje heb ik de eisen een beetje bijgesteld. Ik zou met mijn budget een bestelbus kunnen kopen, maar dan wel in de categorie pourri (rot). Dus ik richt me nu meer op de kleinere bestelautootjes; daar kun je dan wel geen keuken en douche inbouwen, maar ze zijn in ieder geval groot genoeg om mijn spullen in te vervoeren, en om in te slapen als dat nodig is.
De leidinggevende hier is behoorlijk thuis in auto’s, en hij heeft aangeboden om te gaan kijken als ik een auto vind (ik weet zelf helemaal niets van auto’s; zoals de meeste mensen kom ik niet verder dan tegen de banden schoppen). Extra prettig omdat hij hier uit de regio komt, en dus veel makkelijker kan onderhandelen over de prijs.

Dus nee: ik zit niet bij de pakken neer. En ik zie de toekomst niet somber in. Maar ik ben het wel even een beetje zat.
Ik ben ook maar een mens. Blijkbaar.

Algemeen

Des sabots

Nou, wat ik nou toch gisteren in de winkel vond…

Nederlandse klompen (des sabots hollandais)!

En natuurlijk kon ik het niet laten ze even te proberen. En bleken ze precies mijn maat.
Dus ik vroeg of ik ze mocht hebben. En dat mocht, op voorwaarde dat ik ze wel zou dragen. Wat ook precies mijn bedoeling was.

Vandaag dus heel de dag op klompen gelopen. En dat beviel best.
En iedereen vond het eigenlijk heel logisch; ik ben immers Hollandais? Waarmee maar weer eens een cliché-beeld bevestigd is (maar eerlijk is eerlijk: ik heb liever dat ze het over m’n klompen hebben, dan dat ze weer eens over wiet beginnen).

En daarmee is weer een cirkel rond.

Ze kijken trouwens wel een beetje geschrokken, vind je ook niet…?

Algemeen, Emmaüs Rodez

3e Verjaardag

Wie heel goed heeft opgelet, weet dat dit bericht eigenlijk een paar dagen geleden al gepubliceerd had moeten worden: de verjaardag van mijn nieuwe leven valt op 5 mei; op 5 mei 2014 leverde ik mijn sleutel in, en begon ik mijn wandeling naar Santiago de Compostela.
Helaas moest ik, toen ik op de ochtend van 5 mei 2017 probeerde in te loggen, constateren dat mijn trouwe laptopje het uiteindelijk, na duizenden kilometers in een rugzak en vele andere omzwervingen en avonturen, voor gezien hield; het bijltje erbij neergegooid had; de pijp aan Maarten gegeven had; de handdoek in de ring gegooid had; z’n laatste adem uitgeblazen had; de open plek aan het einde van het pad bereikt had; afgereisd was naar de eeuwige jachtvelden; een tuintje op zijn buik ging kweken; definitief gestopt was met roken. Wie tussen de regels door leest, snapt al dat mijn laptop het niet meer doet. Misschien kan ik ‘m ooit nog nieuw leven inblazen, maar ik heb momenteel enorm weinig zin om me erin te verdiepen. En dus moest ik een paar dagen wachten met het afmaken en publiceren van dit bericht, waaraan ik op de avond van 4 mei al begonnen was, totdat er een apparaat gedoneerd zou worden dat ik zou kunnen gebruiken. En dus zit ik me nu kapot te ergeren aan een tablet. Ik snap werkelijk niet hoe die dingen de wereld hebben kunnen veroveren; wat is dit een verzoeking…

Maar goed, je hebt recht op een nieuw bericht, en ik trouwens ook, dus hieronder het bericht dat ik gelukkig voor het grootste deel vorige week al getikt heb.

Mijn leven is momenteel niet zo avontuurlijk als in het jaar voor de eerste verjaardag van mijn nieuwe leven, maar mijn derde verjaardag verdient toch wel een berichtje. Al is het alleen maar om te laten zien dat ik, ondanks dat gebrek aan avontuur, nog steeds leef.

Ik zit nog steeds bij Emmaüs in Rodez, en heb het redelijk naar mijn zin. Ik zeg ‘redelijk’ in plaats van ‘prima’, omdat ik nog contact heb met 2 peregrina’s die ik afgelopen jaar ontmoet heb toen ik in gîtes werkte, en die allebei praten over het lopen van een nieuwe camino, en 1 van de 2 bovendien over het starten van een gîte die ze graag door mij zou laten runnen; nee, dit gaat niet over liefde of verliefdheid, maar over het avontuur dat weer trekt, en dat ik zo mis…
Toen ik mijn eigen camino liep, heb ik verschillende pelgrims ontmoet die hun 2e, 3e, …, 10e camino liepen, en ik begreep dat niet: wat is er zo leuk aan slapen in een zaal met stapelbedden, aan uitgeknepen worden door de enige gîte-eigenaar in de regio, of aan het eten van een bord keukenafval dat verkocht wordt onder de naam ‘Menu Peregrino‘? Maar inmiddels begrijp ik dat het gaat om het avontuur, om de onzekerheid over de slaapplaats, om de ontmoetingen. Om de deur waar je aanklopt voor water in je drinkfles, waar je dan ongevraagd een paar ijsklontjes of een scheut siroop in krijgt. Om de boerderij waar je vraagt of je je tent mag opzetten, en waar je vervolgens wordt gevraagd of je wilt mee-eten, of waar je de logeerkamer aangeboden krijgt (of allebei).

Het is tijd voor een nieuw avontuur. En het mooie is dat een nieuw avontuur zich ook aandient. Ik weet alleen nog niet welk avontuur.

Bij Emmaüs doe ik inmiddels de verkoop van de elektro (radio’s, koelkasten, lampen, etc.). Vanwege het ongelukje met mijn rug was de vrachtwagen even geen optie, en degene die de elektro verkocht was weggestuurd omdat hij teveel geld in eigen zak stak; ik wilde graag wat doen — hoewel de responsable bleef (en blijft) benadrukken dat ik niets moet forceren — en dus was 1 en 1 twee. Ik heb gevraagd of ik ook de elektro-werkplaats kan overnemen; ik denk dat het antwoord ‘ja’ zal zijn. Op die manier heb ik in ieder geval zelf controle over hoelang ik hier blijf.
Ik heb aan de responsable aangegeven dat ik zelf ook responsable wil worden (mijn eigen Emmaüs-vestiging wil runnen); dat is waar het verwachte volgende bericht eigenlijk over moest gaan. Maar ik heb inmiddels door dat hier iets venieuwends gedaan krijgen, een beetje te vergelijken is met tot je navel in de modder staan terwijl je probeert een bal weg te schoppen: het idee is mooi, maar het resultaat laat op zich wachten. Hij heeft beloofd aan wat touwtjes te trekken, maar dat is inmiddels 2 maanden geleden, en sindsdien heb ik er niets meer over gehoord.
Ik spaar dus maar wat ik sparen kan, en doe af en toe een zwart klusje om wat extra te kunnen sparen.

Wat me op het volgende, verheugende nieuws brengt: ik heb inmiddels genoeg centjes op de bank om een bestelbus te kunnen kopen! Ik heb een website gevonden waar je tweedehandsjes kunt kopen van gemeenten en andere overheidsinstellingen, en daar moet ik mijn bonheur (‘geluk’) wel kunnen vinden. De komende 2 weekenden (minstens) ben ik nog bezig met behangen, verven en een keuken plaatsen, om de vooruitbetaalde inkomsten te verantwoorden, maar zodra ik een maandag vrij heb, ga ik langs bij de politie en de prefectuur om te informeren hoe ik een auto op mijn naam zet.
Het eerste dat ik doe als ik een bus heb, is naar Nederland rijden om wat mensen van mijn rommel te verlossen, en, eigenlijk veel belangrijker, bij te bieren met de vrienden die ik al 3 jaar niet gezien heb.

Een derde avontuur dat wellicht gaat plaatshebben (na electro bij Emmaüs en mijn bestelbus) is, zoals ik al liet doorschemeren, een gîte. De regelmatige lezer weet dat ik daar al eerder mee bezig was, maar dat dat niet gelukt is. Momenteel ben ik vrij ver verwijderd van de Chemin de Saint-Jacques (in spirit, want eigenlijk kan ik er in 2 dagen naartoe lopen; op de vrachtwagen heb ik ‘m verschillende keren gekruisd), maar ik heb nog contact met een peregrina die ik heb ontmoet toen ik afgelopen zomer in Uhart-Mixe in een gîte werkte, die op de camino haar nieuwe liefde ontmoet heeft, en nu met die liefde een gîte voor pelgrims wil beginnen; maar ze hebben geen van beide een idee hoe je dat eigenlijk doet, en zij was erg onder de indruk van mijn gastvrijheid. Goed, ik moet afwachten of zij haar scheiding doorzet om verder te gaan met haar nieuwe liefde, en vervolgens of ze samen ook echt een gîte beginnen, maar als dat alles gaat gebeuren, ben ik vrij zeker van een baan. Maar ik denk dat dat op z’n vroegst volgend jaar zal zijn.

En tot slot is er dan nog plan… D?, E?
Nou ja, hoe dan ook. Als ik eenmaal mijn bestelbus heb, en ik mijn Nederland-na-3-jaar-kater uitgeslapen heb, kan ik me heel goed voorstellen dat ik niet terugkeer naar Emmaüs Rodez, maar van seizoenswerk naar seizoenswerk ga trekken. Eventueel kan ik dan weer een Emmaüs-vestiging zoeken om de winter door te komen.

Dat wat betreft de toekomst.

Wat betreft het ‘nu’ zijn er 2 zaken die spelen (4, als je de klus die mijn weekenden opslokt, en de elektro bij Emmaüs, meetelt): ik heb eindelijk een grotere kamer, en mijn rug gaat steeds beter.
De kamer is best gezellig geworden, voor zover dat mogelijk is in 15 vierkante meter. Foto’s volgen zodra ik een echte laptop heb gevonden.
En hoewel ik nog steeds physiotherapie nodig heb voor mijn rug, heb ik ook af en toe het idee dat ik niet de enige ben die er plezier in heeft het een beetje te rekken; de oefeningen en het rekken en strekken zijn medisch helemaal te verantwoorden, maar of die massages nog noodzakelijk zijn…? Hierover wellicht later ook nog nieuws.

Algemeen

Fotodump(je)

Ik had wat foto’s beloofd. Hier zijn ze dan.
Ik realiseer me net dat ik nog erg weinig foto’s heb van mijn omgeving hier in Rodez; die volgen zodra ik tijd heb om ze te maken (dit weekend 2 verhuizingen; de verhuizing van afgelopen weekend ging niet door, en halen we dit weekend in).

Ik begin met 2 foto’s die niks met mijn avontuur te maken hebben. Het viel me gewoon op, en voor mij laat het perfect zien hoe je je kapot moet schamen als je kind in marketing werkt.

Iets heel anders dan: de kathedraal van Auch, die (aan het begin van de avond) boven het centrum uit torent. Gewoon een mooi plaatje.

Door Auch loopt ook een Jacobsweg: de GR653, een variant op de GR65 oftewel de Chemin du Puy.

Le logement d’urgence in Condom. Het heeft voor mij wel wat van de refuges voor pelgrims die ik heb gezien op de Voie de Vezelay (maar Condom ligt op de Chemin du Puy, en daar verwachten de pelgrims iets meer).

En nog wat plaatje uit Condom.

De eerste week bij Emmaüs in Rodez had ik de chambre de passager.

Emmaüs Rodez heeft.verschillende hallen: meubles (meubelen), bibelots (servies en snuisterijen), vêtements et jouets (kleding en speelgoed), en een kleine kledingwinkel in het centrum; dit is meubles.

En dit is de kamer die ik nu heb.

Algemeen

Kadootje

Vandaag mijn spullen wezen ophalen in Lanne-Soubiran. 5 Uur in de bestelbus heen, en 5 uur in de bestelbus terug. Pfff…

Maar wat ik dus helemaal vergeten was, is dat ik in oktober, bij het inpakken van mijn spullen, een half flesje rum in één van de dozen had gedaan, onder het motto ‘Wat zal ik het leuk vinden om dat te vinden als het tijd is om de dozen weer uit te pakken.‘.
En daar had ik gelijk in. :yahoo:
Proost!

Soms is het best leuk om een geheugen als een vergiet te hebben.

Algemeen

Fijne dagen!

Vanuit Frankrijk wens ik alle volgers fijne feestdagen!

Hier in Rodez hebben we vanavond en morgenavond kerstdiner.
Als het lukt zal ik aan het eind van mijn kater weer een stukje schrijven.

:bwine:  → :wacko:  → :mail:

Algemeen

Geen zorgen

Ik heb vanmiddag een beetje terug zitten lezen op mijn blog, en begrijp nu iets beter de bezorgde reacties die ik de afgelopen tijd op dit blog, in mijn mailbox en per sms mocht ontvangen. Dus ik wil alle volgers en toevallige voorbijgangers even 1 ding meegeven:

GEEN ZORGEN!

Het is misschien niet altijd comfortabel — best weleens lastig, zelfs — maar ik heb het over het algemeen nog best naar mijn zin. Ten eerste houd ik wel van een beetje reuring — het woord ‘soepel’ past niet bij me —, en daarbij vind ik het machtig interessant wat er allemaal gebeurt.

Waarmee ik niet wil zeggen dat ik die berichtjes niet op prijs stel. Te weten dat ik een thuisfront heb, zowel in Nederland als in Frankrijk, helpt behoorlijk bij het ontspannen bekijken van de zaken. (En helpt me beseffen hoe gelukkig ik ben: ik ontmoet de laatste tijd heel veel mensen zonder thuisfront.)

Algemeen

De kerstdagen komen er weer aan

De feestdagen komen er weer aan. En zoals je allang weet (en ik je de afgelopen jaren een aantal keer herinnerd heb) zijn er mensen die in die periode wat extra aandacht kunnen gebruiken.

Het is dus weer hoog tijd om je te melden bij je plaatselijke bejaardentehuis, daklozenopvang, psychiatrische instelling of ziekenhuis, zodat je nog op tijd bent om een mooie en dankbare invulling voor je kerst en/of oud en nieuw te vinden (een kerstdiner voor anderen serveren is echt veel leuker dan je zelf veel te vol vreten).

En bedenk, ter extra motivatie: het zou je eigen zwerver kunnen zijn.

Kom op. Doe jezelf een plezier.

Algemeen

Jägertee en Vin chaud

Ik denk dat het koud is in Nederland, want ik zie in mijn statistieken dat mijn Jägertee-recept meerdere keren per dag bezocht wordt.

Een mooi excuus om hier even een linkje te plaatsen: → klik
En omdat ik in Frankrijk ben, ook een link naar mijn recept voor Vin chaud: → klik

Proost!

Algemeen

46

Dat gevoel dat veel mensen hebben als ze 40 worden. Sommigen zelfs al als ze 30 worden. Dat gevoel heb ik nu een beetje…

Het is niet echt iets van vandaag; van de zomer heb ik er al een aantal keer aan gedacht. En eind september, begin oktober, toen het ’s nachts koud begon te worden, heb ik een paar keer aan mezelf gevraagd ‘Is het niet een beetje raar om op jouw leeftijd nog in een klein tentje te moeten slapen?‘. Of toen de oogarts me in september een recept gaf voor een bril… toen dacht ik ook wel even ‘Je zou nu de dingen wel voldoende op een rij mogen hebben om die bril aan te kunnen schaffen.‘. Of toen de tandarts begin oktober zei ‘Ja, een kunstgebit zou wel beter zijn.‘…
En dan heb ik het nog niet eens over de dames die mij er — over het algemeen onbewust — aan herinnerden dat de meeste mannen van mijn leeftijd een vrouw, en over het algemeen zelfs een gezin hebben.

Vanaf vandaag zal ik voor altijd dichter bij de 50 zijn dan bij de 40.

Maar als ik heel eerlijk ben: ik ken niemand met een interessanter leven dan ik.
En dat is ook wat waard.