In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven.
Sinds begin 2022 heb ik, na bijna 8 jaar zwerven in Noord-Spanje en heel Frankrijk, een huisje in de Loire-Atlantique in Frankrijk.
Ik volg momenteel een opleiding waarmee ik straks aan de slag kan in de hulpverlening.

Archief

Help me mijn diploma te behalen

AES, Algemeen

Crowdfunding

De opleiding gaat goed.
Het theoretische deel, op school, kostte me moeite. Maar nu ik inmiddels een paar weken op stage ben, zie ik het weer helemaal zitten. De stage gaat perfect: ik leer veel, en ik krijg veel verantwoordelijkheid. En ik heb een kladversie van mijn eerste stageverslag opgestuurd aan mijn docente, en haar reactie was ‘excellent‘, dus dat was ook goed.

Maar de kilometers breken me op. En niet vanwege de tijd die ik in de auto zit, maar vanwege de brandstof. Om op school en op stage te komen rijd ik bijna 300 kilometer per week , en ik kan de diesel niet meer betalen. Ik had een toelage van de Franse bijstand, maar die was maximaal €500 euro voor de volledige opleiding, dus die heb ik al opgestookt. En dus komt nu heel snel en heel serieus mijn opleiding in gevaar.

En in plaats van wéér bij bekenden aan te kloppen, heb ik besloten om dit keer te rekenen op de solidariteit van vreemden. Op mijn Camino werkte dat immers ook prima.
Ik heb een crowdfunding-pagina gemaakt op een van origine Frans platform, en ik hoop dat Frankrijk het belang ziet van mijn opleiding.

Uiteraard vermeld ik hier de link wel even. Maar daar wil ik dan wel direct bij vermelden dat ik me er zeer wel van bewust ben dat de lezers van mijn blog al heel veel hebben bijgedragen, tijdens, maar ook nog na mijn Camino. Dus voel je alsjeblieft niet verplicht.
Ik heb dit project vooral opgezet om te zien wat ik in Frankrijk teweeg kan brengen.
En om mijn opleiding af te kunnen maken, natuurlijk.

Ik nodig je overigens wel uit om op zoveel mogelijk sociale media en andere plaatsen het adres www.ulule.com/formation-‍aes en de QR-code hiernaast te delen. Je weet immers maar nooit.

Verder gaat alles z’n gangetje.

Zoals gezegd gaat de stage echt perfect: mijn collega’s zijn net zo enthousiast over mij en mijn opleiding als ik ben over het werk daar. De collega’s zijn geweldig: ik krijg heel veel steun en verantwoordelijkheid, en ik heb toegang tot alle informatie die ik zou willen bekijken, van de medisch dossiers van de bewoners tot de financiële administratie (maar die laatste boeit me niet zo).
De bewoners (8 vaste en meestal 2 tijdelijke) zijn geweldig, en het leuke is dat ze dat ook van mij vinden. Ze zoeken allemaal hun momenten van aandacht — wandelingetje, spelletje, foto-albums kijken, naast me zitten tijdens het eten — en er is er zelfs 1 die maar een heel kleine vocabulaire heeft, maar er wel in slaagt om op mijn vrije dagen de hele dag te vragen waar ik ben.
En de dossiers. Tijdens mijn 3 stages moet ik in totaal 6 ‘werkstukken’ (dossiers) maken, waarvan ik besloten heb er 3 tijdens deze stage te maken, in plaats van de verplichte 2. De kladversie van de eerste was volgens de docente excellent, en de tweede, waarvan ik de voorbereiding bijna af heb, wordt volgens mij nog veel beter.

De opleiding zelf blijft wel rommelig; ik heb echt moeite om orde aan te brengen in de chaos die ik soms in mijn schoot geworpen krijg. Maar nu mijn stage zo perfect gaat, maak ik me weer wat minder zorgen. Vooral ook omdat ik op mijn stage met een collega heb kunnen praten die de opleiding net in oktober 2022 heeft afgemaakt, op hetzelfde opleidingsinstituut als ik. Zij heeft mij gerustgesteld dat de theorie voornamelijk iets is om grotendeels in je achterhoofd te hebben, maar dat je hoofdzakelijk beoordeeld wordt op je dossiers, en dan vooral op de mondelinge gesprekken die je daarover krijgt met een jury van 2 of 3 professionals. Zij heeft mijn eerste klad-dossier ook gelezen, want ze is mijn stagebegeleidster, en ze heeft me duidelijk gemaakt dat ik me met zulke dossiers verder geen zorgen hoef te maken.

Tussen kerst en oud-en-nieuw was ik vrij, want ik mag geen stage lopen als het opleidingsinstituut gesloten is. Dus die tijd heb ik een beetje gebruikt voor mijn dossiers, maar vooral om uit te rusten, en om weer eens te wandelen.
Voor oud-en-nieuw was ik uitgenodigd voor een klein feestje. Was erg gezellig. Het was even wennen om me weer in een groep te bevinden; vanwege mijn omzwervingen van de afgelopen jaren was het lang geleden dat ik een groep om me heen had verzameld. Maar ik heb me succesvol door de avond heen geslagen. Ik was als vanouds weer de laatste die vertrok (maar dit keer in ieder geval niet dronken).

Algemeen

Fijne feestdagen!

Vanuit Frankrijk wens ik iedereen hele fijne feestdagen!

En in de statistieken van mijn andere blog zie ik dat er deze kerst heel veel Irish tiramisu gegeten wordt in Nederland, dus ik wens iedereen ook van harte smakelijk eten.

En voor de kenners nog even het traditionele kerstnieuws:

Shots fired at Nakatomi Plaza

Benieuwd hoe dat afloopt…

AES, Algemeen

Terug naar school

Wie had dat ooit kunnen dromen…?
Ik ga terug naar school.

Ik heb de afgelopen jaren de nodige ervaringen opgedaan, en ik heb al een hele tijd — en steeds meer — het gevoel dat ik daar iets mee moet. En om daar effectief iets mee te kunnen doen, is het een goed idee om mijn kennis en ervaring te ondersteunen met een diploma.

En zo zat ik vorige week ineens bij een informatiebijeenkomst voor de opleiding Accompagnant éducatif et social, wat in goed Nederlands Sociaal pedagogisch werker is.
Volgens de website van het opleidingsinstituut ziet het werk van de Accompagnant éducatif et social er als volgt uit:


De pedagogisch en sociaal ondersteuner voert dagelijks sociale interventies uit ter ondersteuning van mensen met een handicap of een gebrek aan autonomie, ongeacht hun oorsprong of aard. Hij/zij houdt rekening met de moeilijkheden in verband met leeftijd, ziekte of levensstijl of de gevolgen van een kwetsbare sociale situatie, om de persoon in staat te stellen een actor te zijn in zijn/haar levensproject.

Samen met de familie en vrienden van de betrokkene begeleiden zij hem bij de essentiële handelingen van het dagelijks leven, alsook bij sociale, educatieve en vrijetijdsactiviteiten.

Hij/zij zorgt voor het verwerven, behouden of herstellen van de autonomie van het kind, de adolescent, de volwassene, de ouder wordende persoon, en begeleidt hem/haar in zijn/haar sociale en relationele leven.

Hun hulp en steun dragen bij tot de ontwikkeling van de persoon thuis en in een instelling.


(Vertaald door DeepL.)

In het kort betekent dat dus hulp geven aan individuen die dat nodig hebben. En dan hoeft het niet persé om gehandicapten te gaan, maar kan het ook gaan over ouderen, of mensen met een drank- of drugsproblematiek, of daklozen, enzovoort.

De opleiding wordt volledig vergoed, en ik houd mijn uitkering. En dat laatste is precies wat het een beetje moeilijk maakt, want de bijstandsuitkering die ik heb is niet hoog, en ik ga een paar keer in de maand naar de voedselbank om mijn boodschappen aan te vullen. Maar de distributies van de voedselbank zijn doordeweeks ’s middags, en als ik op school zit of stage loop kan ik daar dus niet meer heen. Bovendien is het opleidingsinstituut op bijna 30 kilometer van mijn huis, en zullen mijn stageplekken daar waarschijnlijk ook in de buurt zijn, dus ik zal ook meer diesel gaan verbruiken.
Dus ik ben nu op alle deuren van alle instanties aan het kloppen, om te kijken of ze ergens verborgen potjes hebben om me te helpen. Het ziet er voorlopig naar uit dat ik in ieder geval een potje heb gevonden voor brandstof, dus dat is alvast cool; ik heb a.s. maandag een afspraak om de mogelijkheden te bespreken. En ik heb goeie hoop dat er ook nog een oplossing komt voor de boodschappen, hoewel ik nog geen idee heb hoe die oplossing er uit gaat zien.

Ik moet nog wel een heel aanmeldingsdossier aanleveren, met onder andere een uitgebreide motivatiebrief, maar de coördinatrice van de opleiding heeft al aangegeven dat dat een formaliteit is, omdat ik het perfecte profiel heb. En daarmee had ze het dan niet alleen over mijn oogverblindende schoonheid, maar vooral ook over mijn motivatie en mijn (levens)ervaring — vrijwilliger in een psychiatrische kliniek, begeleider van vakanties voor gehandicapten, tijd doorgebracht in daklozenopvang, … — en over het feit dat ik een man ben en wat ouder, want het overgrote deel van de aanmeldingen voor de opleiding komt van meisjes en jonge vrouwen van tussen de 18 en de 25; ik ben dus ook een beetje een diversiteitskandidaat. En in dit werk kan het voordelig zijn als je het een en ander hebt meegemaakt, en daardoor wat steviger in je schoenen staat.

De opleiding begint op 17 oktober, dus ik heb nog een maand om mijn inschrijving en de financiering rond te maken. Ga er dus maar van uit dat er tussen nu en eind oktober geen updates zullen zijn op mijn blog; ik ben even aan mijn toekomst aan het werken.
En op 3 oktober volgend jaar zit de opleiding er dan op, en ontvang ik hopelijk een diploma waarmee ik me nuttig kan gaan maken voor mensen die een steuntje in de rug nodig hebben.

Ik ben heel benieuwd wat de toekomst allemaal nog voor me in petto heeft.

Als ik in ieder geval alvast 1 advies mag geven: laat je nooit wijsmaken dat het te laat zou zijn om je leven op de schop te nemen; ik ben 52 en ik ga terug naar school om iets te gaan doen wat ik nog nooit gedaan heb, en dat alles in een ander land dan waar ik de eerste 43 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Dus…

Algemeen, Werk

Gedoe

Ik heb de afgelopen maanden een beetje in een dipje gezeten. Of eigenlijk is een dip eerlijker.

Het begon al op de terugreis vanuit Nederland. Op een uur van mijn huis begaf mijn auto het; de reparatie kostte me mijn hele verhuisbudget, waardoor ik niet verder kon met de inrichting van mijn huis, en niet eens kon beginnen aan de inrichting van de werkplaats die ik in de garage wilde maken.
Maar goed, zulke dingen gebeuren; je doet daar verder weinig aan, dus ik besloot me erbij neer te leggen, en het huis en de werkplaats in een rustiger tempo in te richten.

En toen besloot de Franse sociale dienst om van de ene dag op de andere mijn huursubsidie stop te zetten, en mijn uitkering te halveren. Zonder enig bericht. En hoewel de Franse en Engelse versies van mijn boek wel verkopen (de Nederlandse uitgever weet er geen succes van te maken; heeft daar volgens mij ook helemaal geen zin in), heb ik nog wel ondersteuning nodig van de sociale dienst; het zou ook wel bijzonder zijn als ik zou kunnen leven van de uitgave van een enkel boek.

Gedurende een paar maanden heeft dit behoorlijk wat voeten in aarde gehad, en ik ben een tijd niet zeker geweest of ik mijn huis zou kunnen houden; voor mijn boodschappen ben ik volledig aangewezen op de voedselbank. Wekenlang kwamen vier instanties niet verder dan heel verbaasd reageren en elkaar de schuld geven.
Dankzij een heel doortastende assistante sociale is het uiteindelijk allemaal opgelost. Althans, op papier: de uitkeringsinstantie maakt alleen geld over op de vijfde van de maand, dus over 2 weken durf ik pas zeker te zijn van mijn zaak. En tot die tijd bijt ik op een houtje, en bewaar ik mijn laatste restje diesel om aanstaande vrijdag nog een keer naar de Restos du Cœur te kunnen.

En dat was bepaald niet hoe ik mijn eerste maanden in een huisje voor me zag, na 3 jaar in een caravan…
En het is ook niet waar ik behoefte aan heb, na die 8 roerige jaren die ik achter de rug heb. Het idee was nou juist om een beetje stabiliteit te vinden.

En dus heb ik besloten om niet verder door het leven te gaan als auteur. Misschien komt er ooit nog een tweede boek (ik heb nog een leuk idee voor een kookboek), maar dat zal dan moeten gebeuren naast een ‘gewone’ baan. De combinatie auteur/uitkering is voor de instanties blijkbaar te ingewikkeld, en ik heb geen zin om daarvoor steeds weer in de stress te raken. Bovendien krijg ik van mijn Nederlandse uitgever meer loze beloften dan inspanning, en is mijn contactpersoon bij mijn Amerikaanse uitgever inmiddels ook vervangen door iemand die wat minder gemotiveerd lijkt dan zijn voorganger. Dus ik zal met weinig spijt afscheid nemen van de uitgeverswereld.

De eerste stap naar een meer traditionele baan is van de zomer 3 weken als begeleider mee op vakantie met verstandelijk gehandicapten. Mijn assistante sociale stuurde me die advertentie, onder het motto Dat is volgens mij echt wat voor jou. En daar had ze volgens mij wel gelijk in. Voor mijn vertrek uit Nederland (2014) was ik een dag in de week vrijwilliger in een psychiatrische kliniek, en dat was een van de weinige dingen die ik wel miste. En psychiatrisch patiënten en verstandelijk gehandicapten zijn natuurlijk niet helemaal hetzelfde, maar de behoeften komen wel een beetje overeen. Dus ik heb gesolliciteerd, werd uitgenodigd voor een gesprek, en werd aangenomen.

In juni krijgen we (alle begeleiders) 2 dagen instructie en een dag PSC1 (EHBO), en dan ga ik in juli een week weg met een groep, en in augustus nog een keer 2 weken met een andere groep. Iedere groep bestaat uit 7 vakantiegangers en 2 begeleiders. Waar ik heen ga weet ik nog niet, en wie mijn partner-begeleider wordt, bepalen we op de instructiedagen.
Ik weet al dat deze organisatie ook nog begeleide vakanties organiseert rond kerst en oud-en-nieuw, dus als dit bevalt (en daar ga ik wel van uit) meld ik me direct aan voor december.
En mijn stille hoop is dat dit een opstap zal zijn naar vast werk in dit domein. Als ik dan toch iedere dag mijn wekker moet zetten om te gaan werken, dan graag voor een baan waar ik de kans krijg om mensen te helpen; ik heb echt geen zin meer om me uit te sloven om mijn baas te helpen een nog grotere auto te kopen.

De tweede helft van augustus ga ik dan nog even terug naar de Gers, in het zuiden van Frankrijk. Een paar jaar geleden heb ik daar geholpen in een paar gîtes voor pelgrims naar Compostela, en dat ga ik nu ook weer 2 weken doen. Het is ook alweer een aantal jaar geleden dat ik de mensen daar heb kunnen bezoeken, dus daar kijk ik ook wel naar uit. En het is natuurlijk ook weer even lekker om op de Chemin te zijn, onder de pelgrims.

En zo heb ik dus het idee dat het einde van de tunnel weer in zicht is. Maar ik heb ook sterk de indruk dat ik die frase al vaker gebruikt heb op dit blog, dus ik ben nog een beetje voorzichtig.
Ik hoop in ieder geval dat ik nu onderweg ben naar die stabiliteit waar ik zo hard aan toe ben. Misschien nog geen huisje-boompje-beestje, maar huisje-werkje zou al erg lekker zijn.
:-)

Algemeen, Breizh, Tuin

Bloem + bij

Het is weer veel te lang stil geweest op mijn blog.
Ik ga proberen om daar ergens in de komende dagen iets aan te doen.

Om het goed te maken, hierbij alvast een bij die een hapje komt eten in de rhododendron in mijn voortuin.

Algemeen

Europa

[NL]

Ik vind het heel belangrijk me op dit blog te onthouden van ieder politiek commentaar.
En ik ga me ook nu niet uitspreken over de situatie in Oekraïne, en alle politiek daar omheen.

Maar als fervent Europa-aanhanger vind ik het geweldig om te zien hoe Europa nu eindelijk één wordt.
Het is jammer dat een situatie als die in Oekraïne nodig is om dat voor elkaar te krijgen, maar ik ben heel trots om te zien dat de Europese landen eindelijk over hun verschillen heen kunnen stappen en de handen in elkaar slaan, zoals ze dat vele jaren geleden al hadden moeten doen.

De gedeelde en bij elkaar opgetelde geschiedenis maakt wat mij betreft van Europa de regio die het meest volwassen en geschikt is om als het geweten van de wereld te fungeren. Ik ben trots dat Europa nu eindelijk ook het zelfvertrouwen lijkt te hebben om die rol in de wereld op zich te nemen.


[FR]

Il est très important pour moi de m’abstenir de tout commentaire politique sur ce blog.
Et même maintenant, je ne vais pas commenter la situation en Ukraine et toute la politique qui l’entoure.

Pourtant, en tant que fervent partisan de l’Europe, je pense qu’il est formidable de voir comment l’Europe devient finalement unie.
Il est dommage qu’une situation comme celle de l’Ukraine soit nécessaire pour que cela se produise, mais je suis très fier de voir que les pays européens peuvent enfin surmonter leurs différences et travailler ensemble, comme ils auraient dû le faire il y a de nombreuses années.

Pour moi, l’histoire commune et accumulée fait de l’Europe la région la plus mûre et la plus apte pour être la conscience du monde. Je suis fier que l’Europe semble enfin avoir la confiance en soi nécessaire pour assumer ce rôle dans le monde.


[EN]

It is very important to me to refrain from any political comments on this blog.
And even now, I will not go into the situation in Ukraine, and all the politics surrounding that.

However, as a fanatic pro-European, I love seeing Europe become one at last.
It’s a shame that a situation like the one in Ukraine is needed to reach this point, but I am proud to see that at last European countries are prepared to overcome their differences and join hands, as they should have done many years ago.

To me, the shared and cumulated history makes Europe the most mature and suited region to act as the world’s conscience. I am proud that, finally, Europe seems to have gained enough confidence to take on that role in the world.

Algemeen

Iedereen weer gezien

Ik heb genoten van mijn weekje Nederland!

Leuk om iedereen weer te zien.
Leuk ook dat veel van julie van plan zijn om in Frankrijk langs te komen. Nu ik weer een vast eigen plekje heb, gaat het me ook goed doen om weer eens visite te kunnen ontvangen; dat is inmiddels zo’n 8 jaar geleden… De barbecue staat klaar!

Ook erg blij met het gereedschap dat ik gekregen heb! Ik ga proberen er mooie dingen mee te maken.

De terugreis is helaas niet helemaal vlekkeloos verlopen. Op een uur van mijn huis, tegen 23h, begaf de auto het. Ik zat plotseling helemaal zonder verlichting (op de snelweg, tussen andere auto’s), en nadat ik ‘m hortend en stotend van de weg af had gekregen, stopte ook de motor. De plek waar ik stond was gevaarlijk, dus ik heb een sleper moeten bellen om me naar een garage te brengen. Aangezien ik geen taxi-budget heb (het zou zo’n 250€ geweest zijn), heb ik de nacht doorgebracht in een wachtkamertje van de garage; ik heb gelukkig altijd een deken in mijn auto. Op zaterdagochtend ben ik liftend huiswaarts vertrokken, en ondanks de hele Covid-situatie is dat gelukkig toch nog vrij vlot verlopen.
Uiteindelijk is de alternator vervangen (het apparaat dat de accu oplaadt), en afgelopen vrijdag ben ik de auto wezen ophalen, tegen inlevering van een rib uit mijn lijf. De garage waarschuwde bovendien dat de achterbanden zeer binnenkort vervangen zullen moeten worden.
Maar dit zou ongetwijfeld ook gebeurd zijn als ik niet naar Nederland was gegaan, dus ik laat het geen schaduw werpen over een verder meer dan geslaagde reis. Ik ben allang blij dat het relatief dicht bij huis is gebeurd, en niet in Nederland of België.

Weer thuis ben ik afgelopen week ook verder gegaan met integreren in mijn nieuwe dorp, door me als vrijwilliger aan te melden bij 2 organisaties. De ene is een dienst die mensen begeleidt en transporteert die zelf geen vervoer hebben, en bijvoorbeeld naar een dokter, een rijschool of op familiebezoek moeten in een van de omliggende dorpen of in Rennes. En de andere is de bibliotheek.
De beste manier om een plekje te veroveren in een klein dorpje als Conquereuil, is mee te doen. Er is hier heel weinig, dus heel veel is afhankelijk van vrijwilligers. Bovendien heb ik zelf in de afgelopen jaren ook regelmatig hulp nodig gehad, dus het is niet meer dan logisch om ook wat van mijn tijd te besteden aan het helpen van anderen, nu ik er zelf wat beter bij zit. En het is gewoon ook een erg lekker gevoel, om mensen te kunnen helpen; in Nederland was ik vrijwilliger bij GGZ Rivierduinen, en ik verlang er al een tijdje naar me weer een beetje te kunnen inzetten voor anderen.

En ik ben begonnen met de tuin om te spitten, want als ik serieus aan de gang wil met de moestuin, moeten binnenkort de eerste dingen de grond in.

Moestuintje

Vijf bij drie meter, om te beginnen.

Volgens de tekening die ik ter voorbereiding gemaakt heb, ga ik voorlopig voor courgette, ui, wortel, prei, sla, tomaat en paprika. Eigenlijk wilde ik ook nog boontjes, komkommer en meloen, maar die willen klimmen, en vanwege dat gedoe met de auto is er even geen budget meer voor klimrekken; dat zal dus tot volgend jaar moeten wachten. Ik hoop wel nog ergens wat hout vandaan te kunnen halen om een bak te maken voor wat kruiden (tijm, munt, etc.).

Algemeen

Op naar de zomer!

Goed nieuws voor wie, net als ik, de zomer mist: vandaag (21/12/2021) is de kortste dag, dus vanaf nu worden de dagen weer langer!

Algemeen

Toch nog even niet…

Ik had gehoopt zo rond deze tijd even een weekje naar Nederland te komen. Helaas moet dat toch nog even wachten.

Wie hier mijn laatste berichten gelezen heeft, weet dat ik nu in een tijdelijk appartement woon, en dat ik op zoek ben naar een meer definitief appartement. Omdat ik nu in dat tijdelijke appartement woon, waar ik in totaal maximaal 10 maanden mag blijven, ben ik urgent voor een ander appartement. Echter, dan moet ik wel het eerste appartement accepteren dat me wordt aangeboden.
En je zult zien dat als ik naar Nederland ga, ik net op dat moment gebeld wordt om een appartement te komen bezichtigen. En als ik er dan niet ben, verlies ik mijn urgentie. En dat risico neem ik liever niet.

Dus ik kom binnenkort naar Nederland, maar pas als ik mijn appartement heb.
En dan ga ik daarna eens kijken wie er naar Frankrijk komen. :-)

Algemeen

Une nouvelle bagnole

Ik heb vandaag een auto gekocht.

La bagnole

Citroën Xsara Picasso

Aanstaande maandagmiddag ga ik ‘m halen; hij krijgt eerst nog een nieuwe Contrôle Technique (APK).
Het is weer een lekker ruime, want in een auto moet je spullen kunnen vervoeren. En hij heeft een trekhaak, want je weet maar nooit…

En dat betekent dat ik binnenkort weer eens een reis naar Nederland kan maken!

Directe aanleiding voor de aanschaf was mijn zoektocht naar een definitief appartement; ik mag nog maximaal 7 en een halve maand in het tijdelijk appartement blijven, dus ik ben druk op zoek naar iets meer definitiefs. En het volgende appartement is dan bij voorkeur in één van de kleine dorpjes hier in de regio. Maar die dorpjes hebben allemaal geen winkels, dus dan heb ik wel een auto nodig.

Bovendien moet deze auto me helpen deeltijdwerk te vinden. Ik zou heel graag, naast het boeken schrijven, voor halve dagen ofzo aan de slag willen. Niet alleen om wat extra geld te verdienen, maar vooral ook om een beetje onder de mensen te zijn; ik ben niet in Frankrijk gaan wonen om me in mijn appartement op te sluiten.

Maar goed, voorlopig eerst maar eens een reisje naar Nederland plannen. Als je een bed hebt waar ik 1 of meer nachten gebruik van mag maken, hoor ik dat graag. Een exacte datum heb ik nog niet; ik moet eerst even inventariseren wanneer men al dan niet thuis is, etcetera.