In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Rust

Lummelen

Vandaag een rustdag: beetje boodschappen doen, beetje niks doen, beetje foto’s maken van grappige Frans-Engelse teksten (Frengels?).

Camino de Santiago

Nieuwe schoenen

 Périgueux Marsac sur l’Isle Razac sur l’Isle Montanceix Saint-Astier 

De beheerder van de gîte in Périgueux is vastbesloten op de een of andere manier behulpzaam te zijn bij het vinden en bereiken van een slaapplaats voor komende nacht. In eerste instantie dacht hij dat het alleen om een rustdag ging, maar nu hij begrijpt dat ik nieuwe schoenen nodig heb, en Maarten ook wat spullen moet hebben van een sportwinkel, schakelt hij een tandje bij. Er komen kaarten en telefoonboeken tevoorschijn, en uiteindelijk besluiten we naar de Intersport in Marsac te gaan, om vandaar door te lopen naar Razac, waar volgens de GPS een camping is. De man probeert de camping alvast te bellen, maar het nummer blijkt buiten gebruik. Daarom probeert hij vervolgens de mairie, maar daar wordt om die tijd natuurlijk nog niet gewerkt.

De beste man staat erop om ons met de auto naar de Intersport te brengen, en wij stribbelen niet tegen. Vanuit de auto zien we 7 pelgrims aan hun dag beginnen. Aangekomen in Marsac belt de man nog een keer de mairie, en nu wordt er wel opgenomen. De camping blijkt al 15 jaar gesloten te zijn; goed dat hij er op aandrong om te bellen dus, want nu zijn we in ieder geval voorbereid op een langere wandeling, naar een volgend dorp met camping.

Na lang wikken, wegen en passen, besluit ik dit keer te gaan voor een paar iets duurdere schoenen. De schoenen van 40 euro voelen niet erg robuust, en ik heb er geen vertrouwen in. De schoenen die ik nu heb zijn wat robuuster, maar ook wat stugger, en ik moet me dus maar voorbereiden op blaren in de komende dagen. Ik ben blij dat de wandeling vandaag niet heel lang is, en we spreken af dat we morgen een rustdag nemen als de camping niet te duur is.

Eigenlijk is de camping wel een beetje te duur, maar we kunnen de kosten drukken door met 2 tentjes op 1 plaats te gaan staan, dus we besluiten toch een extra nacht te boeken. ’s Avonds is er in de bar salsa-avond. We dansen niet mee, maar gaan wel even kijken. Daar bewijzen we dat we beter niet samen in een bar kunnen gaan zitten.

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping le Pontet
Plaats Saint-Astier
Prijs per nacht Ongeveer een tientje per persoon per nacht als je met een paar tentjes een plaats deelt.
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Klein restaurantje op de camping. Lidl op 5 minuten lopen. Verschillende restaurants in het dorp op 10 minuten lopen.
Camino de Santiago

Weer een stad

 Négrondes Sorges Les Potences Périgueux 

Omdat Colette en Jean Pierre vandaag weg moeten, zijn we vroeg op pad. En dat is mooi, want de wandeling is vandaag vrij lang. We willen vandaag aankomen in Périgueux; deze stad moet groot genoeg zijn voor de sportwinkel die we allebei nodig hebben.

Behalve lang is de wandeling vandaag ook mooi. De omgeving is landelijk en auto’s zien we bijna niet. Onderweg besluit een hond een paar kilometer met ons mee te lopen. We proberen hem een paar keer terug te sturen, maar het beest vindt ons veel te leuk. We besluiten dat het waarschijnlijk met onze pelgrimsgeur te maken heeft. Als we op een gegeven moment langs een boerderij lopen waar een andere hond naar ons begint te blaffen, wordt ‘onze’ hond nieuwsgierig, en kunnen we hem afschudden. Zodra we de stad in lopen, zijn we de stad eigenlijk alweer zat: het stinkt, en van het constante razen van auto’s word je ook niet echt blij. In eerste instantie wilden we naar de camping lopen, maar gelukkig lopen we eerst nog even binnen bij het Office de Tourisme; daar horen we dat de camping niet alleen meer dan 10 kilometer lopen is, maar momenteel ook helemaal vol is (de Franse zomervakantie is begonnen).

Noodgedwongen melden we ons bij de refuge van de Amis de Saint Jacques, waar we zoals verwacht een tweede nacht wel kunnen vergeten. Dat maakt het dus lastig om morgen de stad in te gaan voor schoenen en andere zaken. De beheerder van de refuge belooft ons morgen te zullen helpen bij het vinden van een slaapplaats voor de tweede nacht.

Eindpunt (overnachting)
Naam La Maison des Pèlerins
Plaats Périgueux
Prijs per nacht €15,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Kookgelegenheid aanwezig. Verschillende winkels en restaurants in de buurt.
Camino de Santiago

Het begint met regen

 Thiviers Eyzerac Négrondes 

Ochtend

Gisteravond net niet genoeg tijd om alledrie de verhaaltjes erop te zetten. Vanmorgen een nieuwe poging.

De dag begint vandaag met regen. Treuzelen helpt niet, dus als mijn natgeregende kleren en schoenen zo een beetje gedroogd zijn op de kachel, vertrek ik.

Middag

Treuzelen hielp toch een beetje: het was zo’n beetje droog toen we (Maarten en ik) vanmorgen vertrokken.

De ‘officiële’ etappe gaat van Thiviers naar Sorges. Maarten wil vandaag daarom naar Sorges lopen. ’s Morgens heeft hij echter al gebeld naar de refuge daar, en toen waren er al 7 reserveringen binnen. Omdat ik niet zo heel veel zin heb om een slaapzaal te moeten delen met minstens 8 anderen (ik begin een beetje genoeg te krijgen van de refuges en gîtes), besluit ik mijn geluk te beproeven in een dorpje eerder, Négrondes.

Tegen de tijd dat we in Négrondes aankomen, regent het weer, en in de verte dondert het ook. Bovendien zijn we onderweg een groep tegengekomen waarvan we denken dat het de reserveerders van Sorges zijn; ondanks de regen zitten ze heel spiritueel in een kring in het gras. Maarten heeft dus ook niet zoveel zin meer om door te lopen naar Sorges.

Op het randje van Négrondes worden we aangesproken door een man die in z’n tuin aan het werken is. Hij weet ons te vertellen dat er in het dorp niets te vinden zal zijn: er is maar 1 gîte, en dat is het huis waar we nu voor staan, maar hij en zijn vrouw moeten morgen vroeg weg, en kunnen ons dus geen slaapplaats bieden. Wel worden we uitgenodigd om binnen te komen om even te schuilen en wat te drinken. Net als we binnenstappen, komt mevrouw ook thuis, en zij gaat direct koffie voor ons maken. Als we aan de koffie zitten, laat ze doorschemeren dat ze het helemaal geen probleem zou vinden als we blijven, als we dan maar zorgen dat we morgen uiterlijk om 8 uur vertrekken. We worden het vrij snel eens. :-)
De badkamer is luxe, en we hebben allebei een eigen slaapkamer.

Avond

Het diner was geweldig. Omdat we niet gereserveerd hadden, moest Colette een beetje improviseren. Dat betekende zelfgemaakte notenwijn als aperitief, vooraf meloen met gerookte ham, als hoofdgerecht confit de canard met in eendevet gebakken aardappels en een flesje Bordeaux, een kaasplankje met meer Bordeaux, pudding toe, en een zelfgemaakte mirabellenlikeur als degustief. Het was behelpen, maar we hebben er genoegen mee genomen. ;-)

Ik mag gerust zeggen dat Négrondes in hetzelfde rijtje komt als Braine-le-Château, Nivelles, Feluy, Aubigny-les-Pothées en Neuvy-Pailloux: de huizen waar ik niet alleen heb overnacht, maar waar ik me ook echt welkom mocht voelen.

Eindpunt (overnachting)
Naam Colette et Jean Pierre Therasse
Plaats Négrondes
Prijs per nacht €25,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Ontbijt bij de prijs inbegrepen. Avondeten voor een tientje extra.
Camino de Santiago

Saaai…

 Saint-Pierre-de-Frugie La Coquille Thiviers 

De wandeling is vandaag saai, meer kan ik er niet van maken. Sommige stukjes gaan door bos, maar door warmte vandaag, en regen in de afgelopen dagen, sterft het daar van de muggen en andere insecten. Het grootste deel gaat het vandaag echter over warm asfalt. Schaduw is er heel weinig voor een gebied met zoveel bomen, en elke kilometer lijkt een kopie van de vorige. In al die kilometers is trouwens ook geen winkel en geen huis te vinden,

Ik heb mijn pijlen vandaag gericht op Thiviers, omdat de GPS daar de volgende camping aangeeft. Eindelijk aangekomen in het dorp kom ik langs een Office de Tourisme, en het is nog open ook; ik besluit toch maar even naar binnen te lopen om te vragen naar een refuge. Die is er, en ik moet ervoor op de camping zijn. Geen heel moeilijke keuze dus, waar ik heen zal gaan.

Op de camping kan ik kiezen: voor een tientje mijn tent opzetten, of voor een tientje in de refuge. De refuge moet ik delen met 2 anderen die gereserveerd hebben; daar heb ik eigenlijk niet heel veel zin in. Maar ik heb ook geen zin om mijn tent op te zetten, en elektriciteit voor de GPS is ook welkom. Uiteindelijk wint de refuge.
Als een uur of 2 later de 2 anderen binnen komen wankelen, blijken het Michelle en Maarten; ze houden het dus nog vol samen.

Ik mag hier een kwartiertje gratis internetten; ik denk dat het me wel gaat lukken om in die tijd de verhaaltjes van de afgelopen 3 dagen op de site te zetten. De mail moet maar wachten.

Vanavond krijgen we live-muziek, en uit de caravan hiernaast — volgens mij de caravan waar het personeel overnacht — komen al sinds ik de camping opgelopen ben grote wolken wietrook. Ik ben benieuwd wat voor avond het wordt.

Eindpunt (overnachting)
Naam Refuge municipal
Plaats Thiviers
Prijs per nacht €10,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi De eerste 15 minuten gratis, daarna 2 euro per uur.
Eten Snackhoek en bar aanwezig.
Camino de Santiago

Een motel, toe maar

 Flavignac Les Cars Pageas Châlus Firbeix Saint-Pierre-de-Frugie 

Vroeg wakker vandaag. Michelle is vroeg op, en is vastbesloten om ons ook wakker te maken. Ik heb sterk het idee dat we gestraft moeten worden voor de wijn die we gedronken hebben, en bovendien is het de bedoeling dat Maarten wakker wordt, opstaat, en met haar meeloopt. Ik zet koffie en posteer me langs de zijlijn om het geheel te aanschouwen. Omdat Maarten nog niet helemaal fris is, smeert Michelle een paar boterhammetjes voor hem, voor onderweg. Om half acht vertrekken ze uiteindelijk, en heb ik de gîte voor mezelf om aan mijn eigen ochtendritueel te beginnen.

Al vanaf een uur of 6 ’s morgens komen hier wielrenners voorbij. Ik heb het idee dat overdag de Tour de France hier voorbij zal komen, en dat de heren en dames nu de weg aan het verkennen zijn (het kan natuurlijk ook een lokale wedstrijd zijn, maar daarvoor heb ik geen aankondigingen gezien). Ik hoop dat de tour niet teveel samengaat met de chemin. Ik heb trouwens niet het idee dat de heren en dames voor hun plezier rijden: er is er maar één bij die ik zie glimlachen, en dat kan ook te maken hebben met die knappe pelgrim die ze in een deuropening ziet staan; als ze voor de tweede keer voorbij komt, glimlacht ze nog breder.

In eerste instantie richt ik me vandaag op La Coquille, maar ik weet dat Michelle en Maarten daar ook heen lopen, en onderweg besluit ik dat ik nog een avondje van dat moeder-zoon-spelletje niet aankan. Ik zal daarom mijn tent op gaan zetten op de camping in Saint-Pierre, net voor La Coquille. Het probleem daarbij blijkt aan het einde van de dag te zijn dat die camping niet (meer) bestaat. Gelukkig heb ik op weg naar die niet-bestaande camping een bord zien staan dat wees in de richting van een refuge municipal, dus ik besluit het dorp in te lopen. Een voorbijganger vertelt me dat ik me bij de lokale bar moet melden, en daar hoor ik dat er in de gîte werkzaamheden zijn, en dat ik daarom de sleutel krijg van een kamer van het lokale motel (stel je er niets bij voor: dit is Frankrijk). Omdat er in de motelkamer niet gekookt kan worden, en bovendien de enige winkel in het dorp inmiddels dicht is, heb ik geen andere keuze dan in het bar-restaurant van mijn huidige huisbaas te gaan eten. Daar neem een maaltijdsalade met een kaasplankje toe. En om geld te besparen drink ik daarbij wijn, want een karafje rode wijn (€2,30) is hier goedkoper dan een flesje cola (€2,50)… :-) Voor 2 tientjes zit ik uiteindelijk vol, en zoek ik mijn mandje op.

Eindpunt (overnachting)
Naam Motel ter vervanging van de refuge
Plaats Saint-Pierre-de-Frugie
Prijs per nacht €12,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Restaurantje op een minuut lopen.
Camino de Santiago

Onweer

 Aixe-sur-Vienne Saint-Martin-le-Vieux Lavignac Flavignac 

De tv in de recreatiezaal van de camping voorspelde gisteren onweer voor vandaag. Als ik vanmorgen vertrek, is daar niets van te zien; de lucht is blauw, en de tent gaat droog in de rugzak.

Als ik vanmiddag in Saint-Martin net zit om te gaan lunchen, trekken er een paar prachtige wolken mijn blikveld in. Tegen de tijd dat ik mijn lunch achter mijn kiezen heb, hebben die gezelschap gekregen van een paar heel boos kijkende broertjes. Als ik weer ga lopen, dondert het, en het is goed dat ik ben gaan lopen met de poncho alvast in de hand, want 5 minuten later begint het te regenen. Het regent niet hard, maar genoeg om de poncho een groot deel van de middag aan te houden. Het blijft de hele middag rommelen.

Eigenlijk wilde ik naar Les Cars lopen, maar omdat ik een beetje bang ben dat achter in de vrijdagmiddag hier en daar een mairie dicht zou kunnen zijn, en omdat het onweert, en ik dus niet zo’n zin heb om te kamperen, besluit ik bijtijds uit te gaan kijken naar onderdak. Als ik Flavignac binnenloop, geeft het bord bij de dorpsgrens mij het idee dat men hier graag goed voor pelgrims wil zorgen. En inderdaad loop ik even later langs een deur met het bord dat ik in Déols ook al gezien heb: het herkenningsteken van de refuges van de ‘Amis et Pèlerins de Saint Jacques de la Voie de Vézelay’. Voor de sleutel mag ik me melden bij de mairie, en als ik dat doe, hoor ik dat ik voor een tientje niet in mijn tent hoef te slapen. Ik besluit niet door te lopen naar Les Cars met het risico dat ik daar een gesloten mairie vind.

Bij de mairie heb ik al gehoord dat er nog 2 reserveringen zijn voor de refuge, en inderdaad komen er een tijdje later een Franse vrouw (Michelle) en een Vlaamse jongen (Maarten) aan de deur. Ze hebben elkaar net de vorige dag ontmoet, en lopen nu samen. Ik heb al direct het idee dat zij hem een beetje ‘bemoedert’. In de loop van de avond merk ik dat ik daarin gelijk heb, en dat Maarten het moeilijk vindt om daar weerstand aan te bieden. En zo moet iedereen zijn eigen lessen leren onderweg…

’s Avonds gooien we ons eten bij elkaar op tafel, en kopen in wat we nodig hebben om er een volledige maaltijd van te maken.

Maarten en ik ontdekken al snel dat we ‘geen goeie maatjes’ zijn, zoals Maarten dat noemt. Niet omdat we het niet met elkaar kunnen vinden, maar juist omdat we allebei nogal een potje lusten. We zijn een aantal blikken bier en 3 flessen wijn verder als we na een hele avond praten ons bed in rollen.

Mijn nieuwe knieband lijkt mijn knie voldoende stevigheid te bieden om (bijna) geen last meer te hebben van die gevoelige pees in mijn knieholte. Da’s mooi.

Eindpunt (overnachting)
Naam Refuge pèlerin
Plaats Flavignac
Prijs per nacht €10,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Verswchillende winkeltjes en een klein restaurantje in de buurt.
Algemeen

Foto’s

Ik heb van Siets wat foto’s ontvangen waar ik zelf op sta. Misschien wel leuk om er daarvan ook een paar te plaatsen.

Deze foto’s zijn gemaakt door Siets Andringa.

En ik heb weer een hele berg van mijn eigen foto’s geüpload naar mijn Flickr-account.

Nieuwsbrief

Nieuws

Er is vandaag weer een nieuwsbrief uitgegaan.

En ik heb nog een paar videootjes toegevoegd aan de berichten van 15 en 16 juli.

Rust

Nieuwe schoenen. Toch niet. Toch wel.

Vandaag heb ik een rustdag om op zoek te gaan naar nieuwe schoenen. Maar als ik voor dat doel wat geld overhevel naar mijn portemonnee, zie ik dat de bodem van de schatkist wel een beetje in zicht komt. En dus besluit ik na een heftige vergadering met mezelf dat ik de nieuwe schoenen nog maar even moet uitstellen. Andere uitkomsten van de vergadering zijn dat ik mijn laatste pakje shag in mijn zak heb, en dat wijn en bier voortaan alleen nog op rustdagen kunnen.

Omdat ik behoorlijk last heb van mijn heup/lies, besluit ik om vandaag toch nog een dag op de camping te blijven, zodat ik mezelf even goed kan verzorgen. Ik ben blij dat het er nog niet van gekomen is de zalf, die ik kreeg in Neuvy-Pailloux, achter te laten in een gîte, zoals ik eigenlijk van plan was. Omdat ik denk dat de pijn in mijn heup/lies komt doordat ik een beetje scheefloop vanwege de pijn in mijn knie waar ik al zo’n beetje sinds mijn vertrek last van heb, besluit ik om wel een elastische knieband aan te schaffen. Ik hoop dat die hap uit het budget oplevert wat hij op moet leveren.

En dan krijg ik aan het begin van de middag een mailtje van Jeroen: het is hem gelukt mijn webserver te verkopen. Het is nu te laat om nog naar Limoges te reizen, maar ik verwacht in minder dan een week in Perigueux te zijn, en daar hebben ze ook vast sportwinkels; na Perigueux kom ik voor de Spaanse grens geen grote steden meer tegen.

Camino de Santiago

Halve wandeling

 Limoges Isle Mérignac Aixe-sur-Vienne 

Vandaag wilde ik een rustdag: Limoges is een grote stad, en ik heb nieuwe schoenen nodig. Maar bij de zusters beviel het me niks, en dus wilde ik eerst op zoek naar een camping. De GPS gaf er maar 2 enigszins in de buurt: 1 op 5 kilometer en helemaal de verkeerde kant op, en 1 de goeie kant op maar wel op 10 kilometer.

Omdat ik zeker wilde weten dat ik tijd genoeg zou hebben om schoenen te kopen, koos ik in principe voor die op 5 kilometer, maar besloot ik eerst voor de zekerheid nog even binnen te lopen bij het Office de Tourisme. En de Tourisme-jongen wist wel een camping voor me; goedkoop, en niet ver weg. Toen ik de naam van de camping zag, had er een belletje moeten gaan rinkelen. Maar dat gebeurde niet. Ook hadden er alarmbellen moeten afgaan toen ik hem hoorde zeggen ‘pas loin‘ (‘niet ver’); een Fransman doet alles met de auto, en dan is het niet gauw ver. Maar goed, als ik nou de straat hier tegenover het Office de Tourisme inliep, bij het grote kruispunt rechtsafsloeg, en dan alsmaar rechtdoor ging, dan kwam ik er vanzelf.

Toen ik op een gegeven moment een plaatsnaambordje zag met een naam die ik niet verwachtte, besloot ik de GPS eens te raadplegen om te zien in welke richting ik eigenlijk liep. En toen viel heel langzaam het kwartje: ik was onderweg naar de camping op 10 kilometer. Op zich niet heel erg, want die camping ligt langs de weg naar Compostela. Maar wat wel erg was, was dat de jongen van het Office de Tourisme de route gekozen had die het makkelijkst uit te leggen was; als ik gewoon de camino-route had gevolgd, had dat me een kilometer of 4 gescheeld…

Gelukkig heeft de camping wifi, en dus heb ik besloten om de rest van vandaag te gebruiken om mijn website bij te werken, en morgen terug te reizen naar Limoges (trein of bus) voor nieuwe schoenen.

Op de camping ontmoet ik Jo, een gepensioneerde militair die samen met zijn hond naar Santiago loopt. Ik had al over hem gehoord, en hij kent ook weer verschillende pelgrims die ik ook ontmoet heb. Op de camino zijn we allemaal een beetje familie. :-)

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping Les Grèves
Plaats Aixe-sur-Vienne
Prijs per nacht €8,10
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Restaurantjes en een grote supermarkt dichtbij.
Camino de Santiago

Zuster…!

 Saint-Léonard-de-Noblat Aureil Feytiat Limoges 

Al sinds ik me vanmorgen bedacht dat je in Limoges naast de kathedraal bij de zusters mag aankloppen voor onderdak, heb ik When the lady smiles van de Golden Earring in mijn hoofd. Maar je moet de videoclip kennen om dat te begrijpen. De realiteit blijkt overigens heel anders.

Omdat ik gisteren vroeg naar bed ben gegaan, ben ik vanmorgen ook vroeg wakker; net voor zessen. De Duisters — ze heten trouwens Inge und Karlfred; ik wist dat al, maar jullie nog niet — hadden er blijkbaar al een beetje rekening mee gehouden, want er is genoeg koffie. Als zij om half zeven (een half uur te laat voor hun doen) vertrekken, ben ik nog lang niet zover: ik zit in het centrum van Saint-Léonard, en er zitten hier veel winkels in de buurt, dus ik ben vast besloten vanmorgen eens goed te ontbijten. Slenterend door dat centrum vind ik een boulangier waar het stokbrood nog warm is en een épicier met verse eieren, dus dat lukt.

De wandeling vandaag was mooi maar vermoeiend: veel stijgen en dalen. Het laatste stukje naar de kathedraal van Limoges lijkt, net als in Vézelay, expres extra zwaar te zijn gemaakt om pelgrims te laten voelen wie er de baas is. Bij aankomst in de kathedraal zie ik bij de ingang een bekend karretje staan: blijkbaar logeer ik weer op hetzelfde adres als Inge und Karlfred. In de kathedraal komt vrijwel direct een vriendelijke jongen op me toegesneld om te vragen of ik een stempel in mijn credencial wil. Als ik — uiteraard — ‘ja’ zeg, word ik onder de jaloerse blikken van andere kathedraal-bezoekers meegenomen door een deur waarop een bordje ‘privé’ prijkt. Later in de refuge hoor ik dat dit bij Inge und Karlfred niet gebeurd is; omdat zij hun bagage bij de deur hebben achtergelaten, heeft de medewerker hen niet herkend als pelgrims.

Na de stempel loopt de jongen met me mee naar de deur om me de deur te wijzen waar ik me moet melden als ik bij de zusters wil overnachten. Daar blijken de dingen erg zakelijk te gaan. Om te beginnen wordt me verweten dat ik niet gereserveerd heb. De opmerking dat ik pelgrim ben, en geen toerist, landt bij mevrouw op vruchteloze bodem; blijkbaar is men hier inmiddels zo gewend aan toeristen, dat men niet meer weet hoe men pelgrims opvangt. Mevrouw vertelt me vervolgens dat ik, als ik gisteren was aangekomen, geen plaats zou hebben gehad; mijn antwoord dat ik niet gisteren, maar vandaag ben aangekomen, is een logica waar ze alleen maar meer van in de war raakt. Maar vandaag is er nog plaats, en dus mag ik me inschrijven. Als ik dit schrijf is het bijna half twaalf, ik lig in een kamer met 3 bedden, en ik zou een dansje kunnen doen in mijn blote kont zonder dat iemand zich eraan zou storen (ik doe dat overigens niet, want er is toch niemand om zich eraan te storen).
Om nog een beter idee te geven van de meelevendheid van de zusters: Inge tobt al 3 dagen met pijn in haar voet; in Limoges heeft ze eindelijk een dokter bezocht, en van hem het (schriftelijk) advies gekregen om een dag rust te nemen. Als ze daarmee naar de zusters gaat, is het antwoord ‘dat zullen we morgen wel zien’, want ‘die pelgrims komen altijd maar zonder te reserveren’, en ‘hebben dan altijd van alles waardoor ze een dag langer willen blijven’… Wie naar Limoges gaat, zou ik niet adviseren om bij de zusters naast de kathedraal te overnachten. ’t Is trouwens ook best duur, als je ziet wat je ervoor krijgt. (Maar ja, de katholieke kerk heeft het natuurlijk ook niet breed…)
Maar na die klim naar de kathedraal heb ik niet zo heel veel zin meer om door te lopen naar de camping aan de andere kant van de stad.
(Er is trouwens ook nog een diocenesse die pelgrims opvangt op basis van donativo, maar die is momenteel gesloten voor een renovatie.)

Eindpunt (overnachting)
Naam ?
Plaats Limoges
Prijs per nacht €15,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Kookgelegenheid aanwezig; klein supermarktje en verschillende restaurants op loopafstand. Ontbijt tegen bijbetaling van €2,50.
Camino de Santiago

Weer een refuge

 Châtelus-le-Marcheix Les Billanges Saint-Laurent-les-Églises Le Châtenet-en-Dognon Saint-Léonard-de-Noblat 

Vanmorgen was ik erg vroeg wakker. De Duitsers wilden om 6 uur vertrekken (om voor de warmte al flink wat kilometers achter de rug te hebben), en hoewel ze hun best deden om stil te zijn, werd ik er toch wakker van. Gelukkig lag ik er gisteravond ook al vroeg in; als iedereen om 9 uur naar bed gaat, kun je nou eenmaal niet in je eentje rond blijven rommelen.

In eerste instantie wilde ik gewoon blijven liggen en mezelf wijsmaken dat ik nog sliep, maar toen ik in de keuken het koffiezetapparaat hoorde pruttelen, ging ik er toch maar uit. (Dit is trouwens de eerste gîte in tijden waar koffie aanwezig was; ik kan niet meer tellen hoeveel pakken koffie ik inmiddels al heb gekocht om de voorraad van een gîte aan te vullen.)
En zo kwam het dat ik dan wel niet tegelijkertijd met de Duitsers om 6 uur, maar toch wel om kwart over 7 al met m’n rugzak om op de stoep van de gîte stond om de etappe van vandaag aan te vangen. En dat is voor mijn doen echt heel vroeg.

De wandeling van vandaag was niet heel zwaar, maar ook geen makkie. Er werd wat geklommen, en er werd wat gedaald; er was modder, er waren keien, en er was asfalt; het was half bewolkt, waardoor ik het grootste deel van de dag in de schaduw liep, en het niet te warm was. Er was een vrachtwagen die overduidelijk te hard van de berg geraasd was, en nu overdwars van berm tot berm stond in een haarspeldbocht; ik prees me gelukkig dat ik hier niet een paar minuten eerder langs was gekomen, en dat de chauffeur nog wel de controle had toen hij een paar minuten daarvoor mij voorbij was gekomen.

De omgeving is hier trouwens prachtig, en ik ben blij dat ik mijn route gewijzigd heb. De mensen hier zijn trouwens ook veel meer betrokken bij le chemin dan hiervoor; wat ik eerder zei over de desinteresse van de Fransen, geldt alleen voor noord-Frankrijk.

In het stukje bos voor Le Châtenet kwam ik langs het pad bordjes tegen met daarop zinnetjes om pelgrims moed in te spreken. Toen ik net de vijfde gefotografeerd had, zag ik in mijn ooghoek… Nee, laat ik niet alles verklappen. Maar wat ik zag was zo bizar, dat ik niet meer keek waar ik liep, en prompt met beide voeten in een modderpoel stapte; als ik mijn stok niet had gehad om mezelf mee op te vangen, was ik languit in de modder gegaan. Een tip voor wie van plan is om ook te gaan lopen naar Santiago de Compostela: welke stukken je eventueel ook overslaat, hier wil je geweest zijn.

In Le Châtelet heb ik weer lekker een uurtje de tijd genomen voor de lunch. Die lange lunches bevallen me goed, en helpen om ook de middag nog goed door te komen. Bovendien hoef ik op die manier niet te lopen op het warmst van de dag.
Het verbaast me trouwens steeds weer hoe elke dag overal mensen zitten te lunchen met een fles wijn, om vervolgens weer doodleuk in de auto de stappen. Hoe stoer de Franse politieagent zichzelf ook vindt (en dat vinden ze zichzelf allemaal), er is er niet één die de ballen heeft om rond lunchtijd bij willekeurig welk café-restaurant te gaan staan voor een alcoholcontrole. Terwijl je als toerist in Frankrijk verplicht bent om zelf een alcoholtester in de auto te hebben.

Eigenlijk wilde ik in Saint-Léonard weer eens op een camping gaan staan, maar omdat de lucht er dreigend uitzag, meldde ik me bij het Office de Tourisme om te vragen of er een refuge was. Die was er, en het meisje ging druk aan het bellen om de code van het cijferslot aan de deur te achterhalen. Aangekomen in de refuge trof ik daar de 2 Duitsers van wie ik vanmorgen afscheid had genomen.
De refuge is gewoon een heel appartement, met een complete keuken inclusief wasmachine en -droger, en zelfs een ligbad en een tv. Er zijn verschillende slaapkamers, dus de kans is klein dat ik morgen weer wakker word van de anderen.

Saint-Léonard-de-Noblat noemt zich Cité du Massepain, en dus vraag ik me direct af hoe marsepein van Sint Léonard bij Sint Nicolaas terecht gekomen is.

Eindpunt (overnachting)
Naam Refuge pèlerin
Plaats Saint-Léonard-de-Noblat
Prijs per nacht €10,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Verschillende restaurants en een grote supermarkt op loopafstand.
Rust

Bezoek

Om een uur of vijf komt er een knappe jonge vrouw binnen. Ze is moe en koud. Als ze van binnen een beetje is opgewarmd van de koffie die ik voor haar zet, wil ze niets liever dan even bij me op schoot en in mijn armen kruipen om ook de buitenkant te warmen. Uiteindelijk staat ze op om te gaan douchen. Net voor ze de badkamer instapt, draait ze zich om en vraagt met een knipoog of ik zo haar rug even kom inzepen…

Dus daar wacht ik dan maar op. Het is nu 10:23, dus ze heeft nog even.

Of misschien

Om een uur of vijf komt er een jonge vrouw binnengestrompeld. Haar rugzak hangt op halfzeven en ze heeft een verwarde blik in haar ogen. Ze was samen met een vriendin aan het wandelen, vertelt ze, maar die was gestruikeld in het bos en had haar enkel verstuikt, dus die heeft ze uit haar lijden moeten verlossen. Ze legt een bebloed mes op tafel…

Of

Om een uur of vijf wordt er op de luiken geklopt. Als ik het raam open doe, zie ik een klein meisje staan, met een rood mutsje. Ze was onderweg naar grootmoeder, vertelt ze, om koekjes te brengen, maar ze had gehoord dat ik geen boodschappen kon doen. Of ik er misschien ook een paar wilde…?

Of

Om een uur of vijf gaat het brandalarm. Ik probeer snel zoveel mogelijk van mijn spullen bij elkaar te graaien en ren naar buiten. Tegen de tijd dat de brandweer arriveert, is de gîte tot op de grond afgebrand, samen met driekwart van mijn bagage…

Of

Om een uur of vijf komen er 4 uitgelaten, hijgende jonge Belgen binnen. Ze zijn op de fiets onderweg naar Santiago, en hebben van de laatste 20 kilometer hiernaartoe een wedstrijd gemaakt. Boodschappen hebben ze onderweg gedaan, en als ze allemaal een snelle douche hebben genomen, posteert een van hen zich aan het fornuis, terwijl een andere de eerste opentrekt van wat een eindeloze hoeveelheid flessen wijn lijkt. Ze vinden het niet meer dan normaal dat ik ook aanschuif, en als we uiteindelijk ver na twaalven ons bed opzoeken, zijn we allemaal behoorlijk dronken, maar ook zeer voldaan.

Het is ongelooflijk wat er allemaal rond een uur of vijf kan gebeuren, maar waarschijnlijk wordt het iets als

Tegen de tijd dat het vijf uur is, verveel ik me kapot, en vraag ik me af waarom ik hier eigenlijk een nacht extra wilde blijven. Om een uur of half zeven besluit ik maar naar bed te gaan om te zien of ik al kan slapen. Uiteindelijk, na veel woelen en draaien, val ik in slaap, om ’s morgens om half vijf al wakker te worden. Als ik even naar de wc geweest ben, kan ik niet meer in slaap komen, en uiteindelijk stap ik om kwart voor zeven met mijn rugzak om naar buiten en draai de deur achter me op slot.

Tja, het leven van een pelgrim kan heel spannend zijn. Maar meestal is het dat niet…

UPDATE ’s middags
Om een uur of 12 kwamen er 2 Duitsers binnen, een stel van rond de 60. Ze waren nogal verbaasd dat ze iemand in de gîte aantroffen, want ze hadden sinds hun vertrek uit Duitsland pas 4 andere pelgrims ontmoet. Na een korte kennismaking gingen zij hun gang, en ik de mijne. Om een uur of 3 komt er nog een Belg bij die op de fiets op de terugweg is vanuit Santiago.
Het leven van een pelgrim is niet altijd heel spannend…

’s Avonds nog wel heel leuk een uurtje zitten roddelen over de Fransen. :-)

Camino de Santiago

Op en neer

 Bénévent-l’Abbaye Marsac Arrènes Saint-Goussaud Châtelus-le-Marcheix 

Vandaag word ik niet best wakker. De warmte van gisteren is duidelijk een te grote aanslag op mijn lichaam geweest: alles doet pijn, en ik heb geen energie. Mijn benen voelen als blubber, voor mij inmiddels een duidelijk teken van vochttekort. Ik heb vannacht een liter water gedronken, maar toch hoef ik niet naar de wc, dat zegt ook wel wat. Om de pret nog wat te vergroten, vertrek ik met de waarschuwing dat ik vandaag regen krijg, en dat het vanavond en vannacht waarschijnlijk gaat onweren.

Inderdaad begint het na een half uurtje te regenen, en als ik 10 minuten later in het bos met mijn ene voet tot mijn enkel in een modderpoel glijd, daarbij mijn rug in een pijnlijke knoop draai, en om mijn val te breken mijn hand in een doornstruik zet, kan ik in ieder geval tegen mezelf zeggen dat het vandaag niet veel slechter kan worden. En inderdaad is aan de andere kant van het bos de lucht alweer grotendeels blauw, en loopt de weg heerlijk ontspannen naar beneden.

Zo blijft het heel de ochtend: beetje stijgen, beetje dalen, beetje zon, beetje bewolkt; regenen doet het niet meer, en het stijgen blijft me moeite kosten.

Dan volgt er aan het begin van de middag een lange klim. Het is niet zo zeer de stijlheid als wel de duur die me bijna de das omdoet; na bijna een uur constant omhoog bereik ik meer kruipend dan lopend het tot nu toe hoogste punt van mijn tocht: 725 meter, Saint-Goussaud. Hier moet ik even een half uur gaan zitten om op adem te komen, water te drinken en mijn shirt te laten drogen. Een lokale golden retriever komt naar me toe sloffen en legt haar kop op mijn schoot; ik ga er van uit dat ze hier wel vaker uitgeputte pelgrims ziet zitten.

Yves had me aangeraden naar Châtelus-le-Marcheix te lopen; dat was maar 18 kilometer, en er was een prima gîte municipal. Vanaf Saint-Goussaud is dat nog zo’n 5 en een halve kilometer, maar gelukkig gaat het vrijwel de hele weg naar beneden. Vlak voor Châtelus zie ik nog een bordje ‘Camping’, maar gezien het aangekondigde onweer besluit ik toch door te lopen naar de gîte.

Als ik aankom bij de gîte, komt daar ook net een Frans stel aanfietsen met 2 kinderen. Als ze mij aan zien komen, hebben ze direct geen zin meer in de gîte. Madame heeft zelfs zo de pest in over mijn brutaalheid dat er geen ‘bonjour’ af kan; als monsieur merkt dat madame boos is, kijkt monsieur me ook niet meer aan. En zo heb ik weer een gîte voor mezelf.

Yves had me al uitgelegd dat de gîte tegenover het postkantoor was, en dat de sleutel in de brievenbus lag; als de deur op slot was, kon ik de sleutel pakken en me installeren. Voor de zekerheid heb ik me nog even gemeld bij het Office-de-Tourisme-slash-Bibliotheque. De dame daar verzekerde me dat de beheerster van de gîte altijd om 18:00 uur even een kijkje kwam nemen. Ik ben blij dat ik daar niet op heb gewacht, want als ik dit tik (23:11), heb ik nog steeds niemand gezien.

Als ik net een uurtje binnen ben, begint het te druppelen en te rommelen. Tegen de tijd dat het eet- en muziekfeest op het plein hier vlakbij begint, gaat het echt regenen, en de band van de avond is zo slecht dat ze de zondvloed over het dorp lijken af te roepen, stortregen en vrijwel onophoudelijk onweer. Maar wat maakt het uit? Het hele publiek (een man of 30) lijkt een geweldige avond te hebben, en ik zit binnen.

Omdat het morgen zondag is, en omdat het onweer best nog een dag door zou kunnen gaan (de band is er slecht genoeg voor), wil ik hier 2 nachten blijven. Maar omdat ik nog niemand gezien heb, weet ik niet of dat wel kan: voor hetzelfde geld zijn alle 6 de bedden morgen gereserveerd.

Eindpunt (overnachting)
Naam Gîte d'etape
Plaats Châtelus-le-Marcheix
Prijs per nacht €10,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Kookgelegenheid aanwezig; 1 klein winkeltje met een mini-assortiment in het dorp.

Je denkt dat ik overdrijf? Ik ben even buiten gaan staan voor je; oordeel zelf, klik op het pijltje: