In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Camino de Santiago

Maubeuge – Solre-le-Château

 Maubeuge Ferrière-la-Grande Damousies Obrechies Choisies Dimechaux Lez-Fontaine Solre-le-Château 


Eindpunt (overnachting)
Naam Camping municipal du Solrezis
Plaats Solre-le-Château
Prijs per nacht ?
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Een paar kleine winkeltjes en restaurantjes op loopafstand.

(Deze pagina heb ik pas maanden later toegevoegd, waardoor ik de prijs niet meer weet. Er staat me echter bij dat deze camping erg goedkoop was.)

Camino de Santiago

Campanile Maubeuge: slecht idee

 Villers-Sire-Nicole Bersillies Maubeuge 

Het is inmiddels zaterdagmorgen als ik dit tik; op vrijdag ben ik de halve middag en heel de avond beziggeweest te proberen een paar GPS-kaarten uit de wifi-verbinding van het Campanile hotel in Maubeuge te persen. Ik heb zojuist de stukjes van woensdag en donderdag gepubliceerd; nu nog even snel een stukje over gisteren. Voor het beantwoorden van mails en reacties, en een verwijzing naar het stuk in Groot Vlaardingen van afgelopen week, is geen tijd meer.

Maubeuge was een wat grotere plaats op de kaart, en bovendien was de bewegwijzering naar Maubeuge beter dan die naar Santiago, dus wilde ik in Maubeuge een hotel of B&B zoeken met wifi. De toeristeninfo had 2 opties: het Campanile hotel of de camping. Omdat het er uit zag alsof het kon gaan regenen, legde ik een kapitaal neer voor een kamer in het Campanile; ik moest immers kostte wat het kostte kaarten downloaden voor mijn GPS.

Het bleek een slecht idee: de wifi-verbinding is hier hopeloos. Uiteindelijk heb ik alleen de stukken van Frankrijk kunnen downloaden die ik het hardst nodig heb.

Ik heb trouwens ook besloten mijn route om te gooien. Ik liep hier al een tijd over te dubben, en ik heb de knoop doorgehakt. In eerste instantie leek het me prachtig om door Parijs te lopen, vooral toen ik in Antwerpen te horen kreeg dat pelgrims in Parijs mogen overnachten bij de zusters van de Sacre Cœur. Maar het idee om 3 dagen lang door dezelfde stad te moeten lopen, waarvan het grootste deel door buitenwijken en industrie, ging me steeds meer tegenstaan; de bebouwde kom loopt niet echt prettig.
En dus loop ik vanaf hier naar Rocroi, waar ik overstap op de Via Campaniensis, die mij om Parijs heen, via Reims, naar Vezelay brengt. En ik denk erover om vanaf Vezelay ook mijn route weer aan te passen, maar die knoop moet ik nog doorhakken.

Het ontbijt heb ik inmiddels achter de kiezen. De lucht is, op een klein wolkje en een paar vliegtuigstrepen na, strakblauw. Tijd om de frustraties over het hotel naast me neer te leggen, de rugzak in te pakken, de sleutel in te leveren, en weer op pad te gaan.

Eindpunt (overnachting)
Naam Campanile
Plaats Maubeuge
Prijs per nacht €56,00 (exclusief ontbijt)
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen, maar slecht.
Eten Tegen meerprijs te verkrijgen. Supermarkt op ongeveer een kilometer.
Camino de Santiago

Frankrijk

 Binche Waudrez Estinnes-au-Val Estinnes Fauroeulx Croix-Lez-Rouveroy Rouveroy Grand-Reng Vieux-Reng Villers-Sire-Nicole 

Ik ben inmiddels tot de conclusie gekomen dat degene die hier de stickers heeft geplakt die de weg moeten wijze naar Santiago de Compostela, stomdronken moet zijn geweest toen hij dat deed. Als ik de GPS niet bij me had gehad, was ik allang hopeloos verdwaald geweest. Helaas blijkt de GPS-route die ik bij me heb ook behoorlijk verouderd, dus ik moet nogal improviseren.

Het laatste beetje zeurderige gevoel in mijn nieren verdwijnt gelukkig in de loop van de ochtend, dus mijn diagnose klopte, en veel water drinken helpt. Wel ben ik heel de dag nog behoorlijk sloom.

De route die ik volg leidt voornamelijk door platteland en heel kleine dorpjes. Dat loopt erg fijn en mooi, maar is niet handig als je honger hebt en even een winkel zou willen tegenkomen. Bij Rouveroy besluit ik daarom van de route af te wijken en naar Grand-Reng te lopen, dat ziet er op de kaart iets groter uit, dus daar hoop ik een winkel te vinden; iets buiten Grand-Reng zal ik dan een plek zoeken om wild te kamperen, want inmiddels ben ik behoorlijk moe. Grand-Reng blijkt echter wel groot, maar dat komt vooral doordat de huizen ver uit elkaar staan; een winkel is er niet. Op naar het volgende dorp dan maar: Vieux-Reng. En dan sta ik ineens in Frankrijk, de grens ligt tussen Grand-Reng en Vieux-Reng. Ook Vieux-Reng heeft geen winkels, en als ik ook dat dorp achter me gelaten heb en bijna Villers-Sire-Nicole inloop, kom ik langs een bosje dat ik niet kan overslaan: een prachtige plek om uit het zicht de tent neer te zetten. Dan maar geen winkel, en vanavond weer een noodmaaltijd; gelukkig heb ik nog wel voldoende water.

In Frankrijk kom ik ook weer voor een nieuwe uitdaging te staan: ik ben vergeten de GPS-kaarten van Frankrijk te downloaden naar mijn telefoon. En de smartphone gebruikt niet hetzelfde soort kaarten als mijn netbook…
Ik besluit daarom morgen een korte wandeling te doen: in Maubeuge zal ik een hotel of B&B moeten zoeken met wifi, zodat ik de kaarten kan downloaden.

Eindpunt (overnachting)
Naam wildkamperen
Plaats net buiten Villers-Sire-Nicole
Prijs per nacht -
Douche -
Wifi -
Eten -
Camino de Santiago

Meer drinken…

 Seneffe Godarvile La Hestre Morlanwelz Battignies Binche 

Vandaag de hele dag last gehad van mijn nieren. ’t Duurde even voordat ik het herkende: dit is de eerste keer dat mijn lichaam me vertelt dat ik te weinig drink.
Vandaag dus heel veel water gedronken, en mezelf opgedragen vanaf nu in ieder geval bij elke pauze iets te drinken, in plaats van te wachten tot ik dorst heb (ik neem vrij veel korte pauzes, dat werkt voor mij beter dan langere stukken lopen met langere pauzes).

Vandaag wilde ik naar Binche lopen; iets meer dan 20 kilometer, waardoor ik de korte wandeling van gisteren weer zou compenseren. Bovendien ziet Binche er op de kaart uit als een wat grotere plaats, dus meer kans op pelgrimsopvang (accueil pour des pèlerins).
Na het ontbijt werd ik met de auto teruggebracht naar Seneffe, zodat ik mijn tocht kon oppakken waar ik hem gisteren had afgebroken.

De wegwijzers naar Santiago zijn vanaf Nivelles een bende: ze wijzen de verkeerde kant op, of ze ontbreken helemaal; daarbij zitten ze ook nog eens vaak niet op straathoeken, maar halverwege de straat. Ik ben blij dat ik de GPS bij me heb.

Aangekomen in Binche ging ik bij de toeristeninfo een stempel halen en informeren naar een pelgrimsopvang. Jazeker hebben we die, meldde de dame trots. Ze zou even bellen, zodat men wist dat ik er aan kwam. Op de aangewezen (en op een kaartje aangekruiste) plaats stond een bouwvallig fabriekje, waar men zojuist begonnen was aan een schoonmaak en verbouwing tot feestzaal of iets dergelijks. Terwijl ik verbaasd om me heen stond te kijken of ik misschien toch een aanwijzing gemist had, stapte een schoonmaker door het venster naar buiten (begane grond uiteraard), en vroeg of hij me kon helpen. Ik vroeg of hij wist waar de pelgrimsopvang Oasis was. Jazeker wist hij dat: dat was het gebouw waar hij aan het werk was.

En zo had ik even later, toen de schoonmakers naar huis waren, een heel leegstaand fabriekje tot mijn beschikking. Te zien aan de tekeningen aan de muur was het ook al eens als tijdelijke lagere school gebruikt. Een douche was er niet, sowieso geen warm water, en ook de verwarming deed het niet, maar er was licht en toilet, en het was geen probleem als ik binnen mijn spiritusbrander wilde gebruiken om te koken.

Eindpunt (overnachting)
Naam Oasis
Plaats Binche
Prijs per nacht Gratis.
Douche Nee.
Wifi Nee.
Eten Diverse eetgelegenheden op loopafstand. Supermarkten e.d. lastiger. Binnen koken geen probleem.
Camino de Santiago

Geen beste dag

 Nivelles Petit-Rœulx-Lez-Nivelles Seneffe 

Vandaag was geen goeie dag. Ik zal er niet teveel over uitwijden, maar het kwam neer op rotweer, te weinig geslapen, rotweer, voor niets een eind omgelopen (geen poncho), rotweer, deviation vanwege brug afgesloten, en rotweer. Uitendelijk had ik toch gewoon in moeten stappen bij die knappe jongedame die me een slaapplaats aanbood. Maar ja, het was pas 12 uur en ze woont in Namur, wat een behoorlijk eind uit mijn route ligt…

Bij Seneffe had ik het wel gehad (normaal gesproken een stukje dat je voor het ontbijt loopt), dus ik ging het gemeentehuis in voor een stempel en om te vragen naar een pelgrimsopvang. Pelgrimsopvang was er niet, wel een hotel, maar dat was te duur. Een camping was er ook niet, en degene die verantwoordelijk was voor de kerk en de curie lag net in het ziekenhuis. Maar toen de mevrouw aan mijn stempels had gezien dat ik echt een pelgrim ben, herinnerde ze zich ineens dat de man van een collega ook eens naar Santiago had gelopen, misschien wist die iets in de buurt. En die collega bood me direct een slaapplaats aan. Ze gaf mij haar adres, en als ik daar nou alvast heen liep (een dorp verderop), zou zij haar man bellen, zodat die er ook van wist. Waarop een bezoekster van het gemeentehuis aanbood om mij even te brengen, ze moest toch die kant op.
Aangekomen in Feluy moest ik een uurtje wachten tot mijn gastgezin klaar was met werken, maar toen begon een avond van eten, drinken, ervaringen uitwisselen, en stempels vergelijken. En de poncho van meneer moest ik ook maar meenemen; zijn camino zat er toch op.

Het is echt heel mooi om te zien hoeveel deuren er open gaan als je om hulp vraagt. Misschien is dat mijn belangrijkste les deze reis: hulp vragen en accepteren.
En focus bewaren natuurlijk, maar dat heb ik vandaag bewezen door die bruine ogen alleen op weg te sturen richting Namur (uiteraard wel met mijn visitekaartje ;-) ).

En straks vroeg naar bed, zodat morgen niet weer zo’n vreselijke dag wordt.

Camino de Santiago

Nivelles (Nijvel)

 Braine-le-Château Ittre Nivelles 

Toen we vandaag zaten te ontbijten, regende het, en liet ik vallen dat ik toch een poncho had moeten kopen. Jeanne en Jean wilden me er toen 1 meegeven. Maar omdat het alweer droog was toen ik vertrok, besloot ik de poncho achter te laten voor een volgende pelgrim die ‘m misschien harder nodig had, en er zelf 1 te kopen in Nivelles. Ik moest toch ook op zoek naar nieuwe sokken, dus dan maakte ik er een wat kortere wandeling van, en ging ik fijn een middagje kleren kopen. Op een paar druppels na is het heel de dag droog gebleven, dus dat was een goede gok.

Aangekomen in Nivelles ging ik me eerst melden bij de kerk voor een stempel. De man die daar aan het werk was (rondleidingen geven) vond het prachtig dat er een pelgrim kwam, en hij wilde me graag het beeld van St. Jacques laten zien, en de plaquette van St. Jacques, maar een stempel had hij niet; daarvoor moest ik bij de toeristeninfo zijn. Dus ik naar de toeristeninfo voor een stempel. Nee, die hadden ze daar niet, daarvoor moest ik bij de curie zijn. En accueil pour les pèlerins (onderdak voor pelgrims)? Daar konden ze me bij de curie ook mee helpen. Dus ik toog naar de curie. (Ik stapte eerst het verkeerde gebouw in; in het Paleis van Justitie keken ze heel verbaasd op van een pelgrim in vol ornaat.) Bij de curie kreeg ik mijn stempel, waarna de brave man dacht dat hij me weer naar buiten kon bonjouren. Maar ik wilde graag nog een slaapplaats. Geen probleem, hij zou wel even bellen, hij had immers 3 families in z’n telefoonboekje staan waar pelgrims terecht konden. De eerste familie nam snel op, en was op vakantie. De andere 2 families waren niet te bereiken, dus hij zou het zo nog een keer proberen. Een half uurtje later kwam hij melden dat ik ook best een rondje kon gaan lopen, want hij had nog niemand gesproken; als ik over een uurtje nou eens terugkwam? Mijn rugzak mocht ik laten staan. Een uurtje later meldde ik me weer. Hij keek inmiddels niet zo vrolijk meer, want hij had nog steeds niemand gesproken. Weer een half uurtje later kwam hij weer melden dat ik nog best even een uurtje kon gaan lopen; ik denk dat-ie zenuwachtig werd van mijn aanwezigheid. Toen ik een uurtje later weer terugkwam, had hij inmiddels het zweet op zijn voorhoofd; hij was inmiddels het punt natuurlijk al ver voorbij dat hij me nog naar een camping of iets dergelijks kon sturen, dus hij zag het al voor zich hoe hij mij in de curie zou moeten laten slapen (en ik eerlijk gezegd ook, maar ik vond dat geen probleem). Na nog een half uurtje voor me uit staren ging de telefoon; 1 van de families belde terug, en ik kon daar terecht. Ik heb zelden zoveel opluchting op iemands gezicht gezien.

Dus nu zit ik bij Jean-Yves en Marie-Paule dit verhaaltje te tikken. Een erg warm gezin waar je je direct thuisvoelt. Ik doe mijn best om Frans te spreken, en zij doen hun best om hun school-Nederlands op te halen.

En met al dat rondlopen heb ik geen sokken- of poncho-winkel gevonden, maar ik weet inmiddels dat ik daarvoor aan de andere kant van het stadje moet zijn, dus daar begint de wandeling morgen mee.

Eindpunt (overnachting)
Naam particulier
Plaats Nivelles
Prijs per nacht ?
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Bij de prijs inbegrepen.
Camino de Santiago

Wildkamperen? Of toch maar niet?

 Huizingen Halle Lembeek Braine-le-Château 

Gisteren had ik mezelf in een trekkershut geïnstalleerd, een beslissing waar ik eigenlijk al weer spijt van had zodra ik een beetje uitgerust was. Vandaag heb ik nog heel de dag met dat bedrag in mijn maag gelopen. Ik nam me daarom voor dat er vandaag wildgekampeerd zou worden, ter compensatie.

Omdat ik wakker werd met spierpijn, besloot ik pas onderweg te kiezen waar ik zou overnachten. Op zich was de spierpijn er vrij vlot uitgerekt, gestrekt en gelopen, maar ik merk wel dat ik een stuk minder opschiet nu ik heel de dag heuvel-op-heuvel-af moet; ik moet trouwens ook een stuk vaker even gaan zitten vanwege moeie benen of gebrek aan adem. Ik ga er van uit dat dat in de komende dagen wel minder zal worden, net zoals met de moeie voeten van de eerste weken. (En als ik hieraan gewend ben, komen de echte bergen, en begint het opnieuw.)

Toen ik Lembeek achter me gelaten had, hield ik even pauze. Even de beenspieren rust gunnen, even m’n T-shirt laten drogen, even een peuk, en een mooi moment om even op de GPS te kijken. Na Braine-le-Château zag ik op de kaart een flink stuk groen, dus ik besloot in Braine-le-Château boodschappen te doen, en dan in het Bois d’Apecheau mijn kamp op te slaan.

Braine-le-Château in lopend hoorde ik iemand hard op z’n vingers fluiten; raar in zo’n klein slaperig dorp, maar ik negeerde het. Toen hoorde ik het nog een keer, keek op, zag niemand, en liep door. De derde keer dat ik het hoorde negeerde ik het weer, ook omdat er voor me een man naar me zat te gebaren. De man bleek te gebaren dat er achter me naar mij gefloten werd. :-)

De fluiter was Jean; hij heeft samen met zijn vrouw Jeanne een pelgrimsopvang aan de rand van het dorp. Vanaf zijn veranda had hij me toevallig zien lopen, en hij vroeg zich af of ik misschien onderdak zocht. Nou, dat wilde ik niet afslaan. En zo zat ik een paar minuten later met een Leffe Blond te luisteren hoe zij in 2006 van Brussel naar Fisterra hadden gelopen, met hond Kriek. Dat alles en français trouwens, want nu is Wallonië echt bereikt. (Jeanne, vien! Il-y-a un pèlerin. Il est de la Hollande et il parle le français! :-) )
Vervolgens moest ik eten (zelf eten ze altijd ’s middags warm, maar Jeanne stond erop voor me te koken), en daarna kwamen de foto’s van hun chemin tevoorschijn. En na nog een stukje verkiezingsuitslag op tv was het bedtijd (en voor mij tijd om dit verhaaltje nog even te tikken).

Eindpunt (overnachting)
Naam particulier (3 bedden beschikbaar)
Plaats Braine-le-Château
Prijs per nacht Donativo (vrijwillige bijdrage).
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Aanwezig, maar ze hadden zelf geen idee; voor het wachtwoord zul je dus een beetje moeten kunnen hacken.
Eten Diner en ontbijt bij de prijs inbegrepen.
Camino de Santiago

Trekkershut

 Brussel Ukkel Beersel Huizingen 

Ici on parle le français.
Een groot deel van Brussel spreekt geen Nederlands. Misschien kunnen ze het wel, maar ze doen het niet. Maakt me niet echt uit, want ik ken niemand die zo vloeiend ‘une mitraillette poulet et un coca à emporter‘ of ‘un sandwich americain preparé et un jus de pomme‘ kan bestellen als ik, maar een beetje kinderachtig is het wel. Ik was ook ineens niet meer aan het stappen naar d’n Compostel, maar ik liep le Chemin de Saint Jacques. En het grappige is dat als je Brussel dan eenmaal weer uit bent, de mensen je gewoon weer in het Nederlands te woord staan.

Vandaag had ik me goed voorbereid. Omdat de campings hier nogal dun gezaaid zijn, had ik op internet alvast een camping langs de route opgezocht. De camping zat in Beersel; geen hele lange wandeling, maar de route begint heuvelachtig te worden, dus dit was ver genoeg. Toen ik Beersel binnenstrompelde — m’n kuit- en bilspieren wilden echt niet meer — zag ik verderop in de straat het bord Camping al aan een muur hangen. Het zag er wat verweerd uit, maar hé, als ik m’n tent maar kon neerzetten en een douche nemen. Het had zo mooi kunnen zijn… Bij het bord aangekomen keek ik uit over een wildernis die ooit waarschijnlijk een grasveld was geweest, met een scheefgezakte schuur erop waaraan je door het aantal deuren kon zien dat het ooit zijn bestaan was begonnen als sanitairgebouw. Ik besloot te doen of ik gek was, en liep bij het camping café naar binnen om te vragen of de camping nog in gebruik was. Binnen zaten 3 mannen in een toestand van zware depressiviteit in hun bier te staren; de barman stond met zijn rug naar de zaak naar buiten te staren. Nee, de camping was al 3 jaar ter ziele, en de toon en de blik van de barman vertelden mij dat die geen prettige dood gestorven was. Of er nog een andere camping in het dorp was, probeerde ik tegen beter weten in. Nee, niet in het dorp, wel in Huizingen, een kilometer of 5 verderop. Ik sjorde mijn rugzak nog wat strakker op mijn rug, trok mijn hoed wat dieper over mijn ogen, gaf de camping-eigenaar een paar rotklappen met mijn stok, en sleepte me — heuvel op, heuvel af — naar Huizingen.

Daar aangekomen sprak ik de eerste de beste voorbijgangers aan om de weg te vragen naar de camping. Een camping? Nee, ze dachten niet dat die er nog was. Er was er wel één in Beersel. Nee, meneer en mevrouw, die is al 3 jaar dicht, en die stuurden me naar Huizingen. Oei. Nou, als er een camping was in Huizingen zou ik die moeten kunnen vinden bij het provinciedomein, en anders was daar in ieder geval een jeugdherberg. Als u deze heuvel-op-heuvel-af volgt tot het einde, en u slaat dan linksaf naar die andere heuvel-op-heuvel-af, enzovoort.
Een provinciedomein is een groot park met een hek eromheen en allemaal ‘leuke’ dingen erin (midget golf, speeltuin, zwembad, etc.). Ik meldde me bij de kassa met de mededeling dat ik wilde overnachten op de camping, of anders in de jeugdherberg. Nee meneer, dat was vroeger, dat hebben wij allemaal niet meer. We hebben nu alleen nog een trekkershut. Dan wilde ik graag een plekje in de trekkershut. Nee meneer, zo werkt dat niet, u moet dan de hele trekkershut huren.
In de trekkershut staan 2 stapelbedden. Als je genoeg mensen hebt om die bedden te vullen, betaal je allemaal een tientje. Ik ben maar in mijn eentje, dus ik ben blij dat Jeroen van de week mijn eethoek verkocht heeft.

Dus nu zit ik hier met m’n 4 bedden. Ik hoop dat het vannacht zwaar gaat onweren, dan zijn die 4 tientjes toch nog goed besteed. Ik zal in ieder geval de komende tijd serieus aan wildkamperen moeten denken om deze uitgave te compenseren, verbod of geen verbod.
Maar ik heb in ieder geval kunnen douchen en de was kunnen doen. En ik heb ook elektriciteit, en zelfs een koelkastje waar nu nog 1 blikje bier voor me af ligt te koelen. En ik mag morgen uitslapen, want er komt pas om 11 uur iemand om te controleren of ik de boel niet afgebroken heb. Morgen dus een korte wandeling.
En internet heb ik hier niet — blijkbaar hebben Belgische reizigers nooit wat te melden — dus ik kan dit verhaaltje op z’n vroegst morgen pas posten.

Zo voel je je wel een echte pelgrim:

Eindpunt (overnachting)
Naam Trekkershutten Provinciedomein Huizingen
Plaats Huizingen
Prijs per nacht €40,00 (4 bedden)
Douche Bij de prijs inbegrepen; aparte hut.
Wifi Nee.
Eten 2 Elektrische kookplaten aanwezig. Kleine supermarkt op loopafstand. Restaurant op loopafstand.
Camino de Santiago

Grimbergen en Brussel

 Mechelen Zemst Eppegem Grimbergen 

Gisteren zat ik op een camping waar wifi gratis was. Helaas was het netwerk niet te vinden, waardoor ik vandaag pas over gisteren kan vertellen.

De dag begon met een glimlach toen ik vertrok uit de jeugdherberg. Ik leverde mijn sleutel in, liep naar buiten, en hoorde achter me ‘Oei, ge zijt nen Compostela-ganger. Kom.‘. Ze zag mijn schelp bij het naar buiten lopen, en was niet van zins me te laten gaan zonder een lunchpakket. Het maakte niet uit dat ze alle ontbijtspullen al opgeruimd had, alles kwam weer uit de koelkast, en een koek, een wafel en een flesje water konden er ook vast nog wel bij.

Nog maar net onderweg zag ik een erg mooie vrouw enthousiast zwaaien terwijl ze iets riep. Als vanzelf keek ik om, om te zien wie deze prettige aandacht ten deel viel. Ik zag niemand, haalde mijn schouders op en liep door. Het duurde bijna een halve straat voor mijn oren de naar mij toe gewaaide klanken van haar stem hadden vertaald naar ‘Buen camino!‘. Zij was toen inmiddels nergens meer te bekennen. Sorry mooie Mechelse dame, ik ben niet gewend dat mooie vrouwen zomaar enthousiast naar mij zwaaien en roepen.

De wandeling was rustig en prettig. Heel de dag bijna geen mensen tegengekomen, behalve wat fietsers die hetzelfde pad hadden gekozen (er is geen twijfel dat dit hèt wielrenland is), waarvan sommigen mij een ‘goeie tocht’, ‘mooie wandeling’ of ‘buen camino’ toeriepen. Het mag sowieso duidelijk zijn dat de camino hier meer leeft dan in Nederland: ik kan niet meer tellen hoe vaak ik inmiddels ben aangesproken met de vraag of ik onderweg ben naar d’n Compostel. En iedereen lijkt óf zelf ook gelopen te hebben (meestal vanaf Saint-Jean), óf iemand te kennen die gelopen heeft. En doordat het zo bekend is, heb je ook een bepaalde status. ’t Is niet bepaald zo dat mensen op hun knieën vallen, maar toen ik bijvoorbeeld aan een man vroeg of hij mijn waterfles zou willen vullen, was er geen denken aan dat hij dat aan de kraan deed; hij haalde graag een fles Spa Blauw uit de koelkast om die met me te delen. Op zich niet bijzonder, maar met mijn uiterlijk (lang haar, oorbellen) ben ik eraan gewend dat mensen, als ik onverwachts bij ze aanbel, met de ene hand de deur een klein stukje openen, terwijl ze met de andere hand alvast 112 bellen.

Zie hier een stukje van de wandeling:

Aangekomen in Grimbergen besloot ik me daar direct op de enige camping te installeren. Achteraf heb ik daar een klein beetje spijt van. Toen ik boodschappen ging doen, kwam ik langs de Sint-Servaasbasiliek, en ging ik daar naar binnen om een stempel te halen. En de broeder die daar de scepter zwaaide was zo trots op zijn kerk, en vond het zo mooi dat er een Compostela-ganger langskwam, dat ik hem graag om onderdak had gevraagd; ik weet zeker dat de man met heel veel plezier er alles aan gedaan zou hebben om te zorgen dat ik goed terecht zou komen, of in zijn woorden: ‘Als er 1 deur is die altijd open moet staan, is het een kerkdeur.‘. Overigens vond hij het wel verstandig dat ik met een tent op stap gegaan ben. Hoe dan ook: de Sint-Servaas is een prachtige kerk, en als je eens in de buurt bent, loop dan naar binnen, zoek een plekje, laat je eventuele vooroordelen varen, en neem de tijd om om je heen te kijken en de eeuwen op je in te laten werken.

Eindpunt (overnachting)
Naam Camping Grimbergen
Plaats Grimbergen
Prijs per nacht €11,50
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen, maar onvindbaar.
Eten Geen campingwinkel. Geen kantine. Winkels op ongeveer een kilometer.

 

 Grimbergen Strombeek-Bever Laken Brussel 

Ik was Grimbergen nauwelijks uit, of ik zag in de verte het Atomium al. Gezichtsbedrog, of een korte wandeling vandaag? Een korte wandeling dus; ik had ‘m natuurlijk langer kunnen maken, maar ik had het idee dat de kans op een slaapplaats in het centrum groter zou zijn dan in de buitenwijken.

Dit is net buiten Grimbergen. De camera heeft het Atomium niet echt opgepakt, maar ik kon het hiervandaan al zien (of misschien meer vermoeden).

Eenmaal in Brussel leek het mij het beste om het centrum in te lopen, want daar verwachtte ik wel een toeristeninfo. Bij een stoplicht werd ik aangesproken door een jongeman, of ik onderweg was naar Santiago de Compostela. Hij had zelf gelopen van St. Jean naar Santiago, en van België naar Rome; hij liep graag even met me mee naar de toeristeninfo, dat was makkelijker dan uitleggen.
De mevrouw bij de info kon me niet echt verder helpen, maar een paar straten verderop zat een organisatie die alles wist van alle kerken in Brussel, misschien moest ik het daar eens proberen? En eerlijk is eerlijk: de dames daar hebben er alles aan gedaan om te zorgen dat ik niet op straat hoefde te slapen: ze hebben op internet gezocht, en gebeld, en nog meer gezocht, en nog meer gebeld. Uiteindelijk was er een particulier (telefonisch) die vrijwillig pelgrims opving maar te ver weg woonde, die wist te vertellen dat er op 10 minuten lopen van waar ik was een jeugdherberg was. En dus zit ik nu weer in een jeugdherberg. Ik heb dit keer wat meer geld uitgegeven voor een eenpersoonskamer, zodat ik mijn was kon ophangen, mijn gadgets aan het stopcontact kon laten hangen terwijl ik op jacht ging naar wat te eten en een fles wijn, en rustig de tijd kon nemen om de jeuk van mijn gezicht te scheren en te douchen.

Eindpunt (overnachting)
Naam Jeugdherberg Breugel
Plaats Brussel
Prijs per nacht €43,25 (eenpersoonskamer)
Douche Bij de prijs inbegrepen; op de kamer.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Verschillende restaurants en frituurs in de omgeving.
Camino de Santiago

Antwerpen – Lier – Mechelen

 Antwerpen Borgerhout Deurne Borsbeek Boechout Lier 

Gisteren was een aparte dag, op z’n zachtst gezegd.

De dag begon goed: ik werd wakker in een pelgrimsherberg die ik nog steeds voor mezelf had, en het weer was goed. Mar het werd al snel duidelijk dat het geen lekkere dag zou worden; de rugzak zat niet lekker en liet zich ook niet corrigeren, en daardoor ging mijn hele lichaam pijn doen. Ik had in eerte instantoe het plan om naar Lier te lopen, maar toen ik bij Boechout even ging zitten, kwam ik niet meer uit de knoop en besloot ik een slaapplaats te zoeken in Boechout. Dat was een foute keuze.

Boechout heeft 1 B&B, maar dat is zwaar boven mijn budget. Ik heb niet naar de prijs gevraagd, maar als ik een vrijstaand herenhuis zie in een bosrijke omgeving, met een zwembad in de tuin, en een groepje plastic jongeren langs dat zwembad, weet ik genoeg. En dus liep ik naar het gemeentehuis om te kijken of ze me daar verder konden helpen. Boechout heeft een kast van een gemeentehuis (neem een enorme vrijstaande villa in gedachten en vermenigvuldig die met 2), maar dat gemeentehuis is maar 2 halve dagen per week open (of 3, daar wil ik van af zijn), en daar valt de dinsdagmiddag niet onder. Het politiebureau dan maar. 3 Halve dagen per week, en graag eerst een afspraak maken. Ik zal het verhaal kort houden: ik heb het hele dorp gezien, en ik kon nergens terecht. Uiteindelijk had ik beter toch naar Lier kunnen lopen. En na de laatste afwijzing, met daarbij het advies om door te lopen naar Lier, zag ik het niet meer zitten en besloot ik de bus te pakken voor die laatste 6 of 7 kilometer. Om de ellende compleet te maken, kwam ik natuurlijk te laat aan in Lier: toeristeninfo dicht, gemeentehuis dicht, kerk dicht… De bibliotheek tegenover de kerk was nog open, dus ik besloot daar te vragen of ze een lijst hadden met lokale B&B’s en hotels. Een medewerker daar wist dat het huis van de buren bij de kerk hoort, en liep even met me mee om te vragen of ze daar iets voor me konden doen; er bleek niemand thuis. Teruglopend naar de bibliotheek kwam er een fietser achterop die riep ‘Hé, een Compostela-ganger!‘. De bibliothecaris herkende de man als ‘ook een wandelaar’, en vertelde dat ik pelgrim en op zoek was naar een slaapplaats was. Waarop de man doodleuk antwoordde ‘Hij kan ook wel bij mij overnachten.‘. En zo veranderde ‘Anders zet ik mijn tentje wel gewoon ergens in een park‘ in een seconde in een slaapplaats met een douche en een paar Kempisch Vuur (een Tripel en een 3-Dubbel) voor het slapen gaan. En hoewel Erik er vroeg uit moest voor zijn werk, hoefde ik me niet te haasten; vanmorgen stond mijn ontbijt in de koelkast, lag er fruit voor onderweg, en ik moest de sleutel maar in de brievenbus gooien.

Erik, nogmaals: dank voor de gastvrijheid en het vertrouwen.

Eindpunt (overnachting)
Naam particulier
Plaats Lier
Prijs per nacht -
Douche Ja.
Wifi Nee.
Eten Ja.

 

 Lier Duffel Walem Mechelen 

De wandeling van Lier naar Mechelen zag er weer heel anders uit. Omdat ik de vorige dag nogal last had gehad van mijn rugzak, en dus ook behoorlijk spierpijn had, was ik bang dat het een hele moeilijke wandeling zou worden. Maar de wandeling liep bijna helemaal door de natuur, langs een rivier (de Nete), en het weer was geweldig. En dus heb ik een heerlijke dag gehad, en was ik vroeg in de middag al in Mechelen. Ruim op tijd dus ook om bij de toeristeninfo langs te gaan, waar ik erg vriendelijk geholpen werd, en doorverwezen naar de jeugdherberg. Bij de jeugdherberg was nog plaats, maar ik kon daar pas vanaf 5 uur terecht. En dus had ik geen andere keuze dan op een terrasje neer te ploffen en een Carolus Classic te bestellen. En daarna nog 1. Tja…
Ik ben nooit zo’n liefhebber geweest van speciaalbieren, maar je weet wat ze zeggen: When in Rome, do as the Romans do. (When in Turkey, do as the turkeys do.)

En nu zit ik voor het eerst in mijn leven in een jeugdherberg. Ik zei het nog bij de toeristeninfo: ‘Je ziet het niet direct aan me, maar ik ben geen jeugd meer.‘. Maar dat maakte niet uit.
Er is hier wel wifi, maar op dit moment zit er ook een volledig Oekraiens sportteam te skypen met thuis, dus waarschijnlijk plaats ik dit bericht morgen pas…

Eindpunt (overnachting)
Naam Jeugdherberg De Zandpoort
Plaats Mechelen
Prijs per nacht €22,70 (kamer delen met maximaal 3 anderen)
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Ontbijt bij de prijs inbegrepen. Restaurants en frituurs op loopafstand.
Camino de Santiago

België

 Kapellen Ekeren Antwerpen 

Gisteren liep het ontbijt zo uit dat ik heb gevraagd of ik een nachtje langer bij Stef en Veerle mocht blijven, en dat mocht. En dus liep ik vandaag mijn eerste volledige dag in België.

Laat ik beginnen met 1 ding dat me echt even van het hart moet: wat heerlijk om in een land te zijn waar rokjes en zomerjurkjes gewoon alledaagse kleding zijn, zonder dat Twitter moet voorschrijven wanneer het mag (of moet).
:rose:

Vandaag heb ik van Kapellen naar Antwerpen gelopen. En ik kan niet anders zeggen dan dat het weer een heerlijke wandeling was; dat puntje haven van Antwerpen was niet zo gezellig, maar een kniesoor die daar op let. Toen jij bijna ging lunchen, liep ik bijvoorbeeld hier:

Omdat Stef en Veerle vroeg de deur uit moesten, was ik ook al vroeg op pad, en zodoende was ik dus ook al lekker bijtijds in Antwerpen. In de Jacobuskerk in Kapellen had ik het adres gekregen van een pelgrimsherberg in Antwerpen, ik moest me melden bij de toeristeninformatie op de Grote Markt. Aangekomen bij het toeristenburo werd ik ingeschreven in een boek, kreeg ik een sleutel mee, en werd ik de straat weer op gestuurd: ‘Hier rechtdoor, en dan een stukje verderop rechtsaf.‘. De vrijwilliger van de herberg zou met een uurtje bij me zijn.
Goed, ik had zo’n 3 stappen nodig om te verdwalen. Nou ja, niet hopeloos verdwalen, maar ik nam de verkeerde rechtuit, en dan werkt rechtsaf ook niet meer. Gelukkig werd ik aangesproken door een jong stel, twintigers, die mijn schelp hadden gezien. ‘Hello, are you on your way to Compostela?‘ ‘Yes, I am, maar volgens mij spreken jullie gewoon Nederlands.‘ Het ijs was gebroken…
Na een kort babbeltje vroeg ik of zij misschien wisten waar de St. Jansvliet was. Dat wisten ze niet, maar ze zochten het graag even op. En toen ze het op de telefoon-GPS gevonden hadden, legden ze me niet uit hoe ik moest lopen, maar liepen ze even met me mee om me er voor de deur af te zetten. Je hebt behulpzaam en behulpzaam.

Ik was vroeg, dus na inschrijven (7 euro), douchen, wassen en was ophangen, had ik nog plenty tijd over. Ik kon natuurlijk op de kamer blijven zitten, maar dat zou een redelijk domme keuze zijn op een zonnige dag in Antwerpen, waar de terrasjes lonken. Dus ik ging naar buiten, liet me op het eerste het beste terrasje neerploffen, en bestelde een bolleke. En daarna liep ik een stukje door de stad, plofte op een ander terras weer neer, bestelde weer een bolleke, met een portie bitterballen, had aan het eind van mijn bolleke nog wat bitterballen over, en bestelde dus nog maar een bolleke. Je ziet het: ik heb het ook niet makkelijk.
Belgische bitterballen zijn trouwens dezelfde gefrituurde klonten ragout als in Nederland; je hoopt dat ze hier wat creatiever (want bourgondischer) zijn, maar dat valt tegen.

Daarna even boodschappen gedaan voor ontbijt en lunch morgen, maar omdat koken niet toegestaan is in de herberg, moest ik noodgedwongen op weer een ander terrasje wat gaan eten (pasta met een wijntje).

En nu zit ik in m’n eerste refugio mijn blog bij te werken. En het pelgrim-hoogseizoen is blijkbaar nog niet aangebroken, want ik heb de hele refugio (2 stapelbedden) voor mezelf. Wat vooral praktisch is bij het ophangen van de was, maar ook omdat ik nu de tijd niet in de gaten hoef te houden.

Eindpunt (overnachting)
Naam Pelgrimsherberg
Plaats Antwerpen
Prijs per nacht €7,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee (tenzij je van de buren pikt).
Eten In de herberg is koken niet toegestaan; er is wel een magnetron. Volop restaurants en winkels in de buurt.

En tot slot nog even een mededeling van huishoudelijke aard voor Stef en Veerle: er hangt een stuk zeep aan de knop van de radiator in mijn slaapkamer. Ik hang die altijd op wanneer ik gedoucht heb, zodat-ie ’s morgens droog de toilettas in kan; dat ophangen is gelukt…

Camino de Santiago

Moet kunnen, ’t is zondag…

Camino de Santiago

Kalmthoutse Heide

Loop je gezellig een stukje mee over de Kalmthoutse Heide?

Of, weet je wat? Ik stuur de camera een stukje vooruit. Dan ben jij het publiek dat mij vanaf de zijlijn toejuicht.

Nou, zo vul ik mijn dagen momenteel. ’t Is niet makkelijk, maar iemand moet het doen… ;-)

Camino de Santiago

Is er leven op Pluto?

 Bergen op Zoom natuur en platteland Kalmthoutse Heide Kapellen 

Kun je dansen op de maan?

Yep, gisteren heb ik België bereikt. De grensoversteek is zachtjes gezegd pijnloos verlopen. Goed, een fanfare had ik ook weer overdreven gevonden, maar op een gegeven moment heb ik aan een mevrouw gevraagd in welk land ik was, en toen ze zei dat dat België was, moest ik zoeken naar de borden om er een foto van te kunnen maken. Eén Europa is leuk, maar laat de grensposten alsjeblieft staan, voor het vakantiegevoel…

Vandaag was ik uitgenodigd bij Stef en Veerle om te komen eten en slapen, en omdat de GPS 30 kilometer aangaf van Bergen op Zoom naar Kapellen, ben ik weer afgeweken van de GPS. Maar vandaag absoluut geen spijt: ik heb bijna geen huis gezien, en de 2e helft van de tocht heb ik zelfs bijna helemaal over hei en door bos gelopen. En na die heerlijke wandeling, met ook nog eens prachtig weer, kwam ik in Kapellen in een warm bad van zelfgebrouwen bier en stoofvlees met friet (varkenswangen zijn trouwens het beste vlees voor stoofvlees, heb ik geleerd).
Bovendien mochten mijn kleren in de was, en had Veerle 2 nieuwe noodrantsoenen voor me gekocht, zodat die voorraad weer ruimschoots is aangevuld. Tot laat in de avond met Stef en meer bier in de tuin zitten bomen over quantummechanica, relativiteit, de taak van de wetenschap, en meer van dat soort luchtige onderwerpen.
Kortom, zo’n plaats waar je je ’s morgens afvraagt ‘Moet ik echt alweer verder?‘.

Eindpunt (overnachting)
Naam particulier
Plaats Kapellen
Prijs per nacht -
Douche Ja.
Wifi Ja.
Eten Ja.
Aangeschaft

Zonnepaneel (2)

De oplettende lezer was het al opgevallen: waarom moest ik mijn netbook en telefoon opladen in sanitairgebouwtjes en kantines; ik had toch een zonnepaneel bij me?
Nou, niet dus… Ik had een zonnepaneel aangeschaft, maar ik had ‘m niet bij me; dat ding had het namelijk na 1 keer laden al begeven. Miskoop, vuilnisbak, 80 euro lichter, geen elektriciteit onderweg.

Maar door wat donaties bij elkaar te gooien, en dankzij de samenwerking tussen Jeroen en Arnoud (die ‘m samen uitgezocht hebben) en de samenwerking tussen Jeroen en Stef (die samen gezorgd hebben dat het spul bij mij terechtkwam), heb ik nu een nieuw zonnepaneel + battery pack. Ik blijf natuurlijk afhankelijk van wifi access points om mijn website bij te kunnen werken, maar ik kan nu in ieder geval mijn verhaaltjes blijven tikken, zelfs als ik midden in de woestijn strand.

Merk & type zonnepaneel:Goal Zero Nomad 7
Merk & type battery pack:Powertraveller minigorilla
Webshop:solarpowersupply.nl
Gewicht:735 gram
Mee op reis:ja