In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Chalet Skadi, Werk

Val d’Isère

Yes! Aanstaande vrijdag begin ik als Agent Technique (Technisch Beheerder) in Val d’Isère.
En aangezien een link meer zegt dan 1000 woorden: Chalet Skadi, heet de ‘tent’.

Het is een 5-sterren residentie met 37 appartementen, en het technisch onderhoud wordt gedaan door een team van 1 (mijzelf). En dat gaat dan niet alleen om de vaatwassers en koffiezetapparaten in de appartementen, maar ook om het zwembad, de sauna, de hamam, enzovoort. Ik kan hierbij overigens, indien nodig, wel rekenen op ondersteuning van het team in Val Thorens, waar de groep 7 hotels heeft.

Aangezien het een 5-sterren residentie is, en de hotelbranche nogal conservatief, leek mijn lange haar een probleem te worden, maar blijkbaar zijn mijn persoonlijkheid, cv en referenties toch goed genoeg om genoegen te nemen met een staartje. Ik heb de afgelopen paar jaar al een paar keer overwogen eens voor een ander kapsel te gaan, maar het was er nog niet van gekomen. En dit leek me een goeie reden om het nog even uit te stellen: de lange lokken mogen er op zich best af, maar om dat te doen om een bepaalde baan te krijgen, zou toch een beetje voelen als prostitutie. En het voelt wel goed de Village Montana groep een stukje op weg te helpen naar de 21e eeuw. Overigens had ik voor het sollicitatiegesprek mijn oorbellen wel al uit gedaan; het leven is geven en nemen.

Het is wel werk in loondienst en niet als freelancer, en dan ook nog eens tegen het minimumloon (+ een kamer, en een gedeelde keuken en douche). Maar onderhoud van een 5-sterren residentie is een mooie toevoeging aan mijn cv. En de kans om van de winter terug te komen, en eindelijk te leren snowboarden, spreekt me ook wel aan. En ik heb weinig vaste lasten, dus zelfs met het minimumloon kan ik nog wat sparen.

Het zomerseizoen duurt hier trouwens 2 maanden, en het winterseizoen 5. Dus voorlopig ben ik tot september onder de pannen, dan 3 maandjes om de Camino Portuguès te lopen, en misschien wat in de wijnoogst te werken, en dan hopelijk van december tot en met april weer terug.

La vie est belle!

Werk

We bellen je morgen

“Of uiterlijk overmorgen.”

Dus ja… Overmacht…

Ik geen nieuws, jij geen nieuws. Kom morgen nog maar eens terug, dan hoop/verwacht ik meer nieuws te hebben; ik weet dat m’n referenties al gebeld zijn.

Verder zwerven

Op reis

Dinsdag heb ik een afspraak. Om 14h00. En met een uur of 7 rijden voor de boeg, betekende dat dat ik uiterlijk om 7 uur ‘s morgens zou moeten vertrekken. Om verrot aan te komen.

Maar laat Claude nou een dochter hebben die op ‘slechts’ 3 uur rijden daarvandaan woont. De dochter van wie mijn caravan is geweest. En waar dus best een plekje in de tuin is voor mijn caravan.

Kortom, ik maak mijn eerste reisje met mijn caravan. Ik doe het in 2 dagen; zo heb ik een weekendje vakantie. En zo kan ik rustig de tolwegen vermijden, die van de week een behoorlijke rib uit mijn lijf waren (80€ voor een dagje heen en weer; daar denken de tegenstanders van de wegenbelasting en het kwartje van Kok nooit over na).
Goed, de camping is met 17€ natuurlijk ook veel te duur voor het vieze sanitair dat je ervoor krijgt, maar netto spaar ik toch nog wat uit. En ik heb eindelijk een keer mijn barbec’ gebruikt.

Werk

600 Kilometer, 10 minuten, 600 kilometer

Gisteren op sollicitatiegesprek geweest. Op 600 kilometer van waar de caravan momenteel staat (in de tuin van de vrijwilliger van wie ik ‘m gekregen heb). Da’s een beetje alsof je in Den Helder woont, en dan even heen en weer rijdt naar Parijs voor een sollicitatiegesprek.
Ik vertrok om 10 uur ‘s ochtends; om half 2 ‘s avonds was ik terug.

Het valt niet mee om ‘freelance’-werk te vinden op een camping voor de zomer: de campings hebben hun teams al compleet. Ik ben nou eenmaal wat laat begonnen; ik had een gevecht te leveren voor ik van start kon (lening, auto, ambtenaren, leiding van Emmaüs).

En omdat ik niet zoveel zin had om na 2 maandjes alweer bij Emmaüs aan te kloppen voor een kamer, besloot ik dan ook maar te solliciteren op seizoenswerk in loondienst. Waarbij ik er even niet bij stilstond dat mensen, ook als het om werk voor slechts 2 of 3 maandjes gaat, je soms willen ontmoeten voor ze je in dienst nemen.
En in dit geval bleek het ook niet meer dan even ontmoeten: na 10 minuten zei de man “J’ai envie de te faire confiance.” (letterlijk vertaald “Ik heb zin om vertrouwen in je te hebben.“). Die man was het hoofd Technische Dienst.  Dinsdag wil de directrice me nog even zien, maar voor zover ik het kan inschatten, is dat slechts een formaliteit. Dus dinsdag ga ik weer heen en weer. Of alleen heen, want als de directrice akkoord is, kan ik, als het meezit, direct beginnen.

En inderdaad: ik draai er een beetje omheen. Ik heb nog geen zin om in details te treden.
Dinsdagavond meld ik of ik de baan gekregen heb. En als ik ‘m gekregen heb, vertel ik ook wat en waar. Maar ik kan wel alvast zeggen dat, als ik de baan krijg, een applausje wel op zijn plaats is.

Tot dinsdag!

Micro-entrepreneur

Meer vrijheid dan me lief is

Nou, nu ben ik dan volledig vrij: ingeschreven als ondernemer, auto onder m’n kont, caravan om in te wonen. Wat wil een mens nog meer? Nou, werk dus, bijvoorbeeld.

Gelukkig had ik wat gespaard voordat ik bij Emmaüs vertrok. Maar dat gaat nu wel heel hard. Met de kosten die ik heb, kan ik er misschien nog een maandje mee verder, maar dan is het op.
Trouwens, even een zijstraatje, over kosten gesproken: de telefoon moet natuurlijk betaald worden, en de nodige verzekeringen, maar voor de auto heb ik een erg goeie deal gehad: de helft heb ik kado gekregen van Emmaüs, en de andere helft betaal ik met 100 euro per maand af, zonder rente. Ja, da’s wel heel mooi, ja.
Maar goed, met de kilometers die ik maak om werk te vinden, heeft de auto ook wel regelmatig dorst; ik heb er inmiddels al een paar duizend kilometer op zitten.

Ik ben begonnen met alle campings met Nederlandstalige eigenaren. De reacties waren over het algemeen positief of zelfs enthousiast, maar dat wil nog niet gelijk zeggen dat men ook werk voor me had. Dus heb ik daarna ook nog een paar rondjes gedaan voor campings met Franse eigenaren en gemeentelijke campings. Ik denk dat ik nu zo’n 40-50 campings gehad heb (wat nog helemaal niet zo heel veel is op de bijna 200 die er zijn in de Aveyron, de bijna 800 in de Midi-Pyrénées, de ruim 1600 in Occitanië, of de ruim 3000 in Le Grand Sud-Ouest). De visitekaartjes gaan als warme broodjes, en de diesel ook. Maar er komt nog niet echt heel veel voor terug.
Maar goed, dat zou zomaar ieder moment kunnen veranderen. Ook Fransen kunnen ziek worden. En met de hoeveelheid visitekaartjes die ik heb rondgestrooid, kan het dan zomaar zijn dat er iemand denkt “Hé, maar wacht ‘s even… Was hier niet laatst die zwerver die werk zocht?“. Nou ja, dat denken Fransen natuurlijk helemaal niet, want Fransen hebben de gewoonte in het Frans te denken, maar je snapt wat ik wil zeggen.

En ik doe niet helemaal niks. Ik heb de afgelopen weken steeds een aantal uur per week ergens in de tuin kunnen werken.
Weer een zijstraatje. Vroeger, lang geleden, had ik Filmnet. En daar had je dan op zaterdagavond laat vaak films over rijke weduwen en hun tuinmannen; films die toenmalig vriendinnetje en ik best inspirerend vonden. Maar zo blijkt het in het echt dus helemaal niet te zijn. Maar goed, de dames waar ik tot nu toe in de tuin heb gewerkt, waren 63 en 84 jaar, dus ik kan nog wel even wachten.
Oké, in de tuin werken dus. Waarmee ik ongeveer de vaste lasten kan dekken. En dus ook het einde van het spaargeld een beetje kan uitstellen. Ook nog wat rondjes maken naar campings. En dan zijn er ook nog hotels. En chambres d’hôtes.

Maar mocht je nou een favoriete camping of bed&breakfast hebben, doe dan even een goed woordje voor me, alsjeblieft. Wel op maximaal 2 dagen rijden van waar ik nu zit, dus laten we zeggen Frankrijk, Spanje, Portugal, Italië, België, Nederland, Zuid-Duitsland of Zwitserland. Mijn CV en overige gegevens staan op www.roblalau.net.

En verder geniet ik wel enorm van mijn caravannetje, dat al echt als thuis begint te voelen, en van zelf koken (dat was ook al ruim anderhalf jaar geleden), en van zelf stappen zetten om verder te komen. Dus het leven is wel goed. Ondanks èn dankzij alles.

Verder zwerven

C’est parti!

Het wachten is eindelijk voorbij. Vanavond slaap ik voor het eerst in mijn caravan.

Het is nog een beetje een bouwput, maar ik probeer er nu zoveel mogelijk tijd door te brengen, zodat ik zoveel mogelijk werk kan verzetten. Uiterlijk woensdag moet ik mijn kamer bij Emmaüs ontruimen – donderdag arriveert de compagnon die mijn kamer krijgt – dus de tijd dringt een beetje.

Gelukkig kon ik donderdagmiddag eindelijk mijn auto halen, zodat ik nu de nodige tochtjes naar de bouwmarkten kan maken.

Donderdagmiddag en vrijdag heb ik besteed aan het zoeken naar werk. Ik had een lijst gemaakt met alle campings in dit departement (Aveyron) met Nederlandstalige (dus ook Vlaamse) eigenaren. Dat zijn er een stuk of twintig, en ze liggen soms behoorlijk uit elkaar, dus ik zal nog minstens 1 toer moeten doen.

En zo ben je weer een beetje op de hoogte. Komend weekend hopelijk meer nieuws over werk, en foto’s van een caravan die zomerklaar is.