In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien, en ik heb inmiddels een kleine caravan om in te wonen.
Op dit moment werk ik als vertaler Frans-Nederlands in de buurt van Nantes in Frankrijk.

Auteur

Contract!

Daar is-ie dan eindelijk: het contract voor het boek!
Vanmorgen getekend.

Dus nu ligt de bal weer bij mij. Ik kan me niet langer verschuilen achter het wachten op anderen. Er moet nu een boek geschreven worden. En het moet uiterlijk 31 januari af zijn.

Uiteraard hoort daar ook een nieuwe website bij: librobert.net.

Ik ga schrijven de komende maanden. Dus het zal wel weer stil worden op mijn blog. Excuses daarvoor; het is voor een goed doel.

En nu we elkaar dan toch spreken, nog even de andere nieuwtjes.

Het koelt een beetje af, maar nog niet zo heel erg. Wel regent het behoorlijk, en da’s niet zo fijn voor het caravannetje. Ik heb een beetje rond gekeken voor een andere caravan de afgelopen tijd, maar omdat ik niet zeker ben dat de auto komend voorjaar door de Contrôle Technique (APK) heen komt, heb ik besloten mijn geld in mijn zak te houden.

En meer spannend nieuws betreffende de auto: ik heb geen rijbewijs meer.
Ja, da’s een beetje een domper, ja.

Dat zit zo.
Mijn rijbewijs verliep dit jaar in september. En omdat ik in Frankrijk woon, kan ik mijn rijbewijs niet meer in Nederland verlengen, maar moet ik het omruilen voor een Frans rijbewijs. Geen probleem, alle begrip voor.
Op de site van de Franse overheid staat dat dat omruilen wat tijd kan kosten, en dat het dus verstandig is het dossier een paar maanden van tevoren in te sturen. Ik stuurde mijn dossier (kopie rijbewijs, kopie paspoort, kopie arbeidscontract, kopie loonstroken, etc.) dus in juli op. Maar het blijkt dat een paar maanden eigenlijk een beetje een understatement is: ik heb inmiddels contact gehad met de Nederlandse ambassade, en die wisten me te vertellen dat het kan oplopen tot anderhalf jaar.
En dus is inmiddels mijn rijbewijs verlopen, en ik heb zelfs nog geen bevestiging ontvangen van de ontvangst van mijn dossier. Dus als ik aangehouden wordt, kan ik niet aantonen dat ik dingen in gang heb gezet.

Nou ja, weer een nieuw avontuur, zal ik maar zeggen. Never a dull moment.

Ik heb van het weekend een mail gestuurd aan de Assistante Sociale hier in Blain, maar ik heb nog geen antwoord. (De AS is een ambtenaar die er over het algemeen echt alles aan doet om mensen die dat nodig hebben te helpen; ik heb er al behoorlijk wat ontmoet in mijn tijd in Frankrijk, en ben nooit teleurgesteld.)

Ik zal in ieder geval het risico moeten nemen zonder rijbewijs te rijden; ik kan me niet veroorloven mijn baan kwijt te raken. Ik houd er wel al voorzichtig rekening mee dat ik na het aflopen van mijn contract in december nog even hier in de regio blijf, in plaats van Frankrijk en Spanje met mijn caravan te doorkruisen om in Spanje of Portugal vakantie te gaan vieren.

Auteur

En hoe gaat het nu verder, met dat boek?

Wat?! Alweer een bericht? De vorige is pas een week oud…

Even een kleine update over het boek waar ik het vorige week over had.

Afgelopen maandag had ik een afspraak met Julie, die bij ENI de contacten met de auteurs onderhoudt. Zij heeft mij een beetje uitgelegd hoe het allemaal werkt, wat ENI wel voor me kan doen en wat niet, met wie ik allemaal contact zal hebben in de komende tijd, enzovoort.
Daarna had ik afgelopen woensdag een afspraak met Jérôme, die zelf ook auteur is, en bovendien één van de verantwoordelijken voor het opleidingsinstituut van ENI. Hij is wat meer technisch onderlegd, en zou dus wat meer ingaan op de inhoud van mijn toekomstige boek. Maar omdat het voorstel dat ik had ingediend, met de voorlopige inhoudsopgave van mijn werkdocument, zo uitgebreid en duidelijk was, had hij niet echt vragen over, en werd het gewoon een vlugge kennismaking.

Waar het allemaal in het kort op neerkomt:

ENI heeft alleen contacten in de Franstalige boekenverkoopwereld, en kan dus niet de Nederlands- en Engelstalige versies van mijn boek uitgeven. Dat vind ik wel een beetje jammer, want ik had gehoopt mijn talenkennis maximaal te gelde te kunnen maken. Maar goed, ik ben in ieder geval alvast onder de pannen voor Frankrijk, België, Luxemburg, Zwitserland, Quebec en een aantal Afrikaanse landen (hoewel ik me niet teveel moet voorstellen bij de verkoop in Afrika).
ENI koopt ook alleen de Franse rechten, dus ik ben volledig vrij om op zoek te gaan naar een uitgever voor versies in andere talen. En dat vind ik ook wel weer leuk: er is een uitgever van Engelstalige informaticaboeken waar ik in het verleden zelf veel van geleerd heb, dus ik zou het wel cool vinden om zelf ook een boek bij hen uit te geven. En het lijkt me ook wel leuk om voor de Nederlandstalige versie een uitgever in Nederland te vinden.

De tijd die een schrijver normaal gesproken zo’n beetje nodig heeft om een dergelijk boek te schrijven in z’n vrije tijd, is een maand of 5. Wat betekent dat, als dat voor mij ook opgaat, mijn boek in januari zo’n beetje klaar zal zijn voor publicatie.
Uiteraard zal er in de tussentijd nog verschillende keren contact zijn. Ik heb een afspraak op 4 september om een meer definitieve inhoudsopgave in te leveren, en een eerste volledig hoofdstuk, zodat de redactie kan aangeven wat er in de vorm veranderd moet worden. Zo is het bijvoorbeeld de bedoeling dat ieder hoofdstuk eindigt met een paar vragen over het onderwerp van dat hoofdstuk; niet bij wijze van examen, maar om de zojuist gelezen kennis nog een keer op te schudden, het gaat immers om een leerboek.
En verder moet ik zelf aangeven hoe vaak ik wil dat men mij achter de broek zit, om de moed niet te verliezen.

Het boek zal worden verkocht via de website van ENI zelf, via sites als Amazon, en via reguliere boekwinkels. Verder is het ook mogelijk dat instituten zoals bijvoorbeeld scholen een volledige oplage bestellen, met een eigen kaft. Een e-boek hoort eventueel ook tot de mogelijkheden, maar ik geloof niet dat ik dat wil.

Als vergoeding kan ik kiezen tussen een vast bedrag in één keer, of een percentage van de opbrengst. Als ik het goed begrepen en uitgerekend heb (het tekenen van het contract komt in een later stadium, dus ik ben niet op de details ingegaan), ben ik met het vaste bedrag beter af als ik tot duizend boeken verkoop, en is het percentage aantrekkelijker als er meer dan duizend boeken verkocht worden.
Ik ben vol zelfvertrouwen, en bovendien houd ik wel van een gokje, dus ik ga voor het percentage.

Dit weekend hoop ik de website, die er uiteraard bij hoort, af te hebben, zodat daarna mijn hoofd helemaal vrij is om de nieuwe sysadmin-bijbel te schrijven.

Auteur, Breizh, Vertaler

Another day at the office

Die titel heeft eigenlijk twee betekenissen.

Allereerst weerspiegelt hij het gevoel van de afgelopen maanden: wéééér een dag op kantoor…
Het vertaalwerk is echt nogal saai, en daar komt dan nog eens bij dat het onderwerp, Microsoft software, me absoluut niet interesseert, en geen enkel raakvlak heeft met wat dan ook in mijn leven. En als je dan ook nog eens ziet dat het buiten 30 graden is, en je binnen alleen maar chagrijnige blikken krijgt van je collega’s omdat je het raam op een kiertje hebt gezet, terwijl zij liever de airco op vriezen zetten en dan heel de dag die ongezonde lucht inademen… Ja, dan wil je motivatie wel eens stokken op standje blèèèèèèh.

Maar de titel van dit bericht slaat ook op deze 2 foto’s:

Dat zijn natuurlijk mijn huisje en mijn tuin. Maar vanaf nu mag ik dat ook mijn kantoor noemen.
Dat zit zo:

Een paar weken geleden raakte ik aan de praat met de directeur. En uiteraard vroeg hij me hoe het beviel, want dat hoor je als directeur nou eenmaal te vragen. Dus antwoordde ik in alle eerlijkheid dat ik het met de collega’s best kan vinden, maar dat ik het werk nogal saai vind, dat ik daar misschien eigenlijk een beetje te creatief voor ben, en dat ik eigenlijk misschien meer auteur dan vertaler ben. Waarop hij zei “Nou, misschien is dat dan een volgende stap.”. Waarop ik grinnikte “Ja, misschien moeten we dat maar doen.”.
Maar uiteraard bleef dat gesprek een beetje door mijn hoofd zeuren. Tot het moment dat ik dacht “Waarom de fuk ook niet?!”. Ik werk voor een uitgever van boeken over automatisering, en ik heb een hoofd vol kennis over automatisering; dat moet toch op de één of andere manier te combineren zijn? En bovendien: met een leven als het mijne loop je niet echt over van de pensioenrechten (zeg maar nul, ongeveer), dus een spaarpotje voor later zou ook niet gek zijn.

En dus schreef ik een voorstel. Uiteraard moest er over dat voorstel vergaderd worden door de redactie, en dat is afgelopen vrijdag gebeurd. Met als resultaat

Après étude de ton document avec l’équipe éditoriale, nous sommes intéressés par ton projet.

Morgen (maandag 15/7) heb ik een afspraak met Julie, die mij gaat uitleggen wat nu de volgende stappen zijn, en dan ga ik proberen om de brij in mijn hoofd voldoende te ordenen om interessant te zijn voor anderen, en over een maand of wat een boek uit te brengen.
In mijn hoofd spreek ik dat stiekem uit als mijn eerste boek, want ik heb ook al een idee voor een tweede, over een verwant onderwerp, als het eerste wil lopen. En als die twee allebei willen lopen, kan ik misschien eindelijk eens een tijdje vrij nemen om het boek te schrijven over mijn Camino. (Of eigenlijk heb ik daar ook 2 ideeën voor: 1 waar gebeurd, en 1 fictie.)

Misschien is het overdreven om te zeggen dat er weer een nieuw avontuur begint, maar het is in ieder geval iets wat ik nog niet eerder gedaan heb.

Nou, eigenlijk was dat alles dat ik te vertellen had.
Maar omdat ik je weer 2 maanden heb laten wachten, terwijl ik beloofd had mijn best te doen vaker te schrijven, doe ik nog even wat willekeurige foto’s. Niks prestigieus, gewoon een paar grappige dingetjes.

Allereerst de kleinste Emmaüs-vestiging die ik ooit gezien heb.

Dit hokje staat in een parkje in het centrum van Saint-Etienne-de-Montluc, en ik word hier zo blij van. Spullen die je niet meer nodig hebt, maar die nog wel goed zijn, mag je in dit hok achterlaten. En als je iets nodig hebt (lamp, keukenspullen, jas, boek, spel, dvd), maar je hebt geen geld, dan ga je even kijken of er in de boîte à dons misschien iets te vinden is. Afrekenen hoeft niet, want don betekent gift.
Een vrijwilliger zorgt dat het een beetje opgeruimd blijft, en dat spullen die niet geschikt zijn voor dit hok, bij Emmaüs terecht komen.

Ik hoop zó dat er nu iemand is die dit leest, en denkt “Hé, ik ga morgen eens even contact opnemen met het gemeentehuis, want hier achter mijn huis is ook een parkje.“.

En verder blijk ik hier in Blain, waar ik inmiddels ben neergestreken, weer te wonen op een Jakobsweg. Dus daar horen dan ook weer wat foto’s bij.

En tot slot nog een stukje kaas.

En dat stukje kaas is van zichzelf niet zo heel grappig, maar er zit een verhaaltje aan vast, en ik ben dol op verhaaltjes.

Jean-Baptiste Colbert, minister onder Lodewijk de 14e (Louis XIV; 17e eeuw), vond dat Frankrijk niet gebaat was bij import; hij vond het een veel beter idee om zelf zoveel mogelijk te produceren voor de eigen markt. En dus verbood hij de import van een hele reut aan zaken, waaronder Nederlandse kaas.
Maar de Fransen vonden de Nederlandse kaas wel erg lekker, en dus ging men die kopiëren; de Mimolette is de Franse kopie van de Nederlandse Edammer. (Die donkergele kleur heeft men er aan gegeven om goed het verschil te kunnen zien tussen de Nederlandse Edammer en de Franse Mimolette; het is zo in 1 oogopslag duidelijk dat er geen illegale import heeft plaatsgevonden.)

En wat ik nou zo grappig vind aan die foto hierboven, is dat er op de verpakking staat “Fabriqué aux Pays-Bas”, wat betekent “Vervaardigd in Nederland”.
Dus, hebben we nu verloren, omdat de Edammer in Frankrijk, tot op de dag van vandaag, grotendeels is weggedrukt door de Mimolette? Of hebben we gewonnen, omdat die Mimolette vandaag de dag weer gemaakt wordt in Nederland?

Nou, en dat zijn zo van die dingen die mij eindeloos kunnen bezighouden.