In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven.
Sinds begin 2022 heb ik, na bijna 8 jaar zwerven in Noord-Spanje en heel Frankrijk, een huisje in de Loire-Atlantique in Frankrijk.
Ik volg momenteel een opleiding waarmee ik straks aan de slag kan in de hulpverlening.

Archief

Breizh

De skyline van Conquereuil

Even vlug een plaatje tussendoor, geschoten op een van mijn wandelingen.

Conquereuil skyline

En daarom woon ik hier zo naar mijn zin…

(Ik woon op zo’n 200 meter van de kerk, dus dat is hier vandaan gezien net achter die boom.)

Algemeen, Breizh

Terug naar school

Wie had dat ooit kunnen dromen…?
Ik ga terug naar school.

Ik heb de afgelopen jaren de nodige ervaringen opgedaan, en ik heb al een hele tijd — en steeds meer — het gevoel dat ik daar iets mee moet. En om daar effectief iets mee te kunnen doen, is het een goed idee om mijn kennis en ervaring te ondersteunen met een diploma.

En zo zat ik vorige week ineens bij een informatiebijeenkomst voor de opleiding Accompagnant éducatif et social, wat in goed Nederlands Sociaal pedagogisch werker is.
Volgens de website van het opleidingsinstituut ziet het werk van de Accompagnant éducatif et social er als volgt uit:


De pedagogisch en sociaal ondersteuner voert dagelijks sociale interventies uit ter ondersteuning van mensen met een handicap of een gebrek aan autonomie, ongeacht hun oorsprong of aard. Hij/zij houdt rekening met de moeilijkheden in verband met leeftijd, ziekte of levensstijl of de gevolgen van een kwetsbare sociale situatie, om de persoon in staat te stellen een actor te zijn in zijn/haar levensproject.

Samen met de familie en vrienden van de betrokkene begeleiden zij hem bij de essentiële handelingen van het dagelijks leven, alsook bij sociale, educatieve en vrijetijdsactiviteiten.

Hij/zij zorgt voor het verwerven, behouden of herstellen van de autonomie van het kind, de adolescent, de volwassene, de ouder wordende persoon, en begeleidt hem/haar in zijn/haar sociale en relationele leven.

Hun hulp en steun dragen bij tot de ontwikkeling van de persoon thuis en in een instelling.


(Vertaald door DeepL.)

In het kort betekent dat dus hulp geven aan individuen die dat nodig hebben. En dan hoeft het niet persé om gehandicapten te gaan, maar kan het ook gaan over ouderen, of mensen met een drank- of drugsproblematiek, of daklozen, enzovoort.

De opleiding wordt volledig vergoed, en ik houd mijn uitkering. En dat laatste is precies wat het een beetje moeilijk maakt, want de bijstandsuitkering die ik heb is niet hoog, en ik ga een paar keer in de maand naar de voedselbank om mijn boodschappen aan te vullen. Maar de distributies van de voedselbank zijn doordeweeks ’s middags, en als ik op school zit of stage loop kan ik daar dus niet meer heen. Bovendien is het opleidingsinstituut op bijna 30 kilometer van mijn huis, en zullen mijn stageplekken daar waarschijnlijk ook in de buurt zijn, dus ik zal ook meer diesel gaan verbruiken.
Dus ik ben nu op alle deuren van alle instanties aan het kloppen, om te kijken of ze ergens verborgen potjes hebben om me te helpen. Het ziet er voorlopig naar uit dat ik in ieder geval een potje heb gevonden voor brandstof, dus dat is alvast cool; ik heb a.s. maandag een afspraak om de mogelijkheden te bespreken. En ik heb goeie hoop dat er ook nog een oplossing komt voor de boodschappen, hoewel ik nog geen idee heb hoe die oplossing er uit gaat zien.

Ik moet nog wel een heel aanmeldingsdossier aanleveren, met onder andere een uitgebreide motivatiebrief, maar de coördinatrice van de opleiding heeft al aangegeven dat dat een formaliteit is, omdat ik het perfecte profiel heb. En daarmee had ze het dan niet alleen over mijn oogverblindende schoonheid, maar vooral ook over mijn motivatie en mijn (levens)ervaring — vrijwilliger in een psychiatrische kliniek, begeleider van vakanties voor gehandicapten, tijd doorgebracht in daklozenopvang, … — en over het feit dat ik een man ben en wat ouder, want het overgrote deel van de aanmeldingen voor de opleiding komt van meisjes en jonge vrouwen van tussen de 18 en de 25; ik ben dus ook een beetje een diversiteitskandidaat. En in dit werk kan het voordelig zijn als je het een en ander hebt meegemaakt, en daardoor wat steviger in je schoenen staat.

De opleiding begint op 17 oktober, dus ik heb nog een maand om mijn inschrijving en de financiering rond te maken. Ga er dus maar van uit dat er tussen nu en eind oktober geen updates zullen zijn op mijn blog; ik ben even aan mijn toekomst aan het werken.
En op 3 oktober volgend jaar zit de opleiding er dan op, en ontvang ik hopelijk een diploma waarmee ik me nuttig kan gaan maken voor mensen die een steuntje in de rug nodig hebben.

Ik ben heel benieuwd wat de toekomst allemaal nog voor me in petto heeft.

Als ik in ieder geval alvast 1 advies mag geven: laat je nooit wijsmaken dat het te laat zou zijn om je leven op de schop te nemen; ik ben 52 en ik ga terug naar school om iets te gaan doen wat ik nog nooit gedaan heb, en dat alles in een ander land dan waar ik de eerste 43 jaar van mijn leven heb doorgebracht. Dus…

Vakantiebegeleider

De vakantie zit erop

WAT EEN GEWELDIGE ERVARING!

Voor wie het niet helemaal meegekregen heeft: ik ben net terug van 2 weken vakantie met een groep licht tot matig verstandelijk gehandicapten. En wat heb ik het weer naar mijn zin gehad…

Oké, eigenlijk ben ik inmiddels al een week terug, maar ik heb even een weekje nodig gehad om de reizen te laten bezinken, uit te rusten, dingen aan te schaffen van het geld dat ik verdiend heb (maar niet overdreven, want in het 4e kwartaal word ik gekort op mijn uitkering voor wat ik in het 3e kwartaal verdiend heb), na te denken over mijn toekomst, proberen mijn moestuin te compenseren voor 2 weken in 40 graden zonder water, enzovoort, enzovoort…

Ik heb 2 weken doorgebracht in de Aveyron, het departement waar ik anderhalf jaar bij Emmaüs gewoond heb. En we zaten op een kilometer of 30 van Rodez, dus ik was op bekend terrein.

Ten eerste: de Aveyron is vreselijk mooi! Ik was me er niet zo van bewust, want na de Aveyron was ik in de Savoie, waar prachtige bergen zijn. En daarna in Avignon, wat een prachtige stad is. En toen belandde ik in Loire-Atlantique, wat ook een groen departement is.
Maar wat is Aveyron eigenlijk schitterend, met z’n groen, en z’n bergen, en z’n vergezichten…

Ik heb helaas geen tijd gehad om langs te gaan bij Emmaüs, maar bij een bezoek aan Rodez kwam ik wel Samir, een oud-collega en cuistot bij Emmaüs, tegen. Dus dat was wel leuk.

De groep die ik begeleidde was ook een feestje: iedereen had zin in de vakantie, en iedereen kon het goed met elkaar vinden. Deze groep was ook wat zelfstandiger dan de vorige, wat op zich natuurlijk ook wel logisch is als je wat verder weg gaat (zo ver zelfs, dat de reis in 2 dagen gemaakt werd, en er onderweg in een hotel geslapen werd).

Van de bosbranden in de Aveyron hebben we gelukkig weinig meegekregen, behalve dan dat we blusvliegtuigen hebben gezien die water kwamen halen in het meer waar wij aan het recreëren waren.

Canadair (blusvliegtuig)

Mijn collega was iets … gecompliceerder dan de collega van mijn eerste reis. Léa is een jonge vrouw, 25 jaar, met de arrogantie die daarbij hoort. En op zich heb ik daar geen probleem mee, want zo werkt dat op die leeftijd. Maar waar ik wel een beetje een probleem mee had, was dat ze een houding had van “Dit is het vierde jaar dat ik dit doe, en bovendien heb ik de opleiding Assistante Sociale gedaan, dus ik ben de koningin van de vakantiebegeleiders”. En als je die houding hebt, dan verwacht ik ook van je dat je dat waar maakt. Wat ze helaas niet deed.
Ik heb zelf al lang geleden van mezelf geleerd dat ik een herder ben: ik heb een kudde, en die kudde begeleid ik, en bescherm ik. En ik verwacht helemaal niet dat iedereen hetzelfde is, want iedereen heeft zijn eigen talenten. Sterker nog, ik kon het enorm waarderen dat Léa goed was in het organiseren van kleine, goedkope activiteiten (karaoke, dansavond, pétanque, mölkky, de foto’s bekijken op de tv), want dat is iets wat ik dan weer moeilijk vind. Maar als ik met mijn kennis en ervaring — zowel in de horeca als in het gewone leven — zeg dat de vakantiegangers op zijn minst hun handen moeten wassen als ze willen helpen in de keuken, dan is dat niet optioneel, en ook geen uitnodiging tot een discussie. En zo waren er ook nog wat dingetjes over bijvoorbeeld de opslag en distributie van de medicatie (vrijwel allemaal hadden ze hun eigen medicatie, en daar zat heftig spul bij). Dus halverwege de vakantie heb ik even, op een moment dat de vakantiegangers naar bed waren, een combinatie van mijn Hollandse directheid en mijn overwicht in leeftijd moeten loslaten op haar 4 jaar ervaring (4 keer 2-3 weken). En daarna werd het wel beter; ik heb haar zelfs tegen een vakantieganger horen zeggen “Als je niet je handen wast, kun je me niet helpen in de keuken.”, terwijl ze niet wist dat ik binnen gehoorafstand was.
Maar ik wil niet negatief zijn: al met al hebben we samen een geweldige vakantie neergezet voor de vakantiegangers, en zij hebben nooit gemerkt dat we niet altijd helemaal op 1 lijn zaten.

We hebben watervallen, een kasteel en het Viaduct van Millau bezocht, met ezels gewandeld (uiteraard), zijn naar Micropolis geweest, hebben 2 of 3 dagen doorgebracht op het strand van het Lac de Pareloup (op 5 km van het vakantiehuis), ’s avonds een openluchttheater bezocht, laat in de avond (in het donker) een licht- en geluidspektakel bezocht rond de kathedraal van Rodez, en zijn uiteraard ook in een restaurant wezen eten, want dat hoort erbij in de vakantie.
Ik heb 2 keer pannenkoeken gemaakt voor het ontbijt, en 1 keer pain perdu. En we hebben verschillende competities gehouden van pétanque, mölkky, karaoke en dans (oké, die laatste 2 heb ik aan me voorbij laten gaan).

Een paar sfeerbeelden, met respect voor de privacy van de vakantiegangers:

Ik heb het zó naar mijn zin gehad, dat ik besloten heb om op zoek te gaan naar werk in de geestelijke gezondheidszorg. En de stichting waarvoor ik deze zomer gewerkt heb gaat me daarbij helpen. Voorlopig gaan we op zoek naar wat tijdelijke banen, ter vervanging van mensen op vakantie of zwangerschapsverlof, om te zien of ik het nog steeds leuk vind als ik het elke dag de hele dag doe. Maar als het echt bevalt bestaat de kans dat het departement zelfs een opleiding voor me vergoedt (er is een groot personeelstekort in de geestelijke gezondheidszorg).
Dus ik durf eindelijk weer een beetje aan de toekomst te denken.

Bij thuiskomst stond mijn moestuin er behoorlijk triest bij; in Bretagne was het, bizar genoeg, warmer en droger geweest dan in het zuiden van Frankrijk.

Gelukkig geldt het sproeiverbod alleen tussen acht uur ’s morgens en acht uur ’s avonds; een moestuin mag je ’s nachts sproeien. Dus het spul staat er inmiddels weer een stuk gezelliger bij, en ik heb al courgette uit eigen tuin gegeten (courgette groeit, bizar genoeg, als kool).

En dan nog even een laatste dingetje, waar ik zelf heel trots op ben.
Ik was van de week even op de cultuurafdeling (boeken en CD’s) van een grote supermarkt in Nantes, om een CD te kopen. En hoe cool is het dan als je op de boekenafdeling je eigen boek tussen de andere IT-boeken ziet staan?

Ik weet het: slechte foto, en slecht bewerkt. Maar nog altijd erg trots. :-)
En ja: als ik in een boekwinkel ben, kijk ik altijd even of ze mijn boek hebben. Natuurlijk. Zou jij ook doen…

Breizh, Tuin

Paprikaatje en tomaatje

Nog even 2 foto’s uit de tuin, voordat ik morgenochtend weer vertrek.
Bij thuiskomst wachten er in ieder geval 1 tomaat en 1 paprika op me.

Breizh, Tuin

Nieuwe foto’s uit de tuin

Ik zou bijna dagelijks nieuwe foto’s uit de tuin kunnen plaatsen, zoveel gebeurt er…

Vooral courgettes zal ik veel teveel hebben voor mij alleen, maar wat ik teveel heb gaat naar de voedselbank.

Vakantiebegeleider

Kapot maar voldaan

De eerste vakantie zit erop!

Voor wie het niet helemaal heeft meegekregen: ik heb de afgelopen week gewerkt als begeleider van een vakantie voor licht tot matig verstandelijk gehandicapten. We hebben de week doorgebracht in Vesly in Normandië; we waren met 7 vakantiegangers en 2 begeleiders.

Voor mijn collega-begeleider Guylène was het ook de eerste keer dat ze iets dergelijks deed, maar gelukkig konden we het vanaf het eerste moment goed met elkaar vinden, en hadden we over het algemeen aan een half woord of een blik genoeg om elkaar te begrijpen. We hebben er samen een onvergetelijke vakantie van weten te maken voor de vakantiegangers, die overigens allemaal volwassen waren (tussen de 35 en de 68).

Er was een bezoek aan een kinderboerderij gereserveerd voor de maandagmiddag, en verder waren wij verantwoordelijk voor de invulling van het programma. We hadden een minibus voor 9 personen tot onze beschikking, plus een budget.
Dit hebben we ervan gemaakt:

  • Zaterdagochtend
    Vertrek richting Normandië (ruim 3 uur rijden).
  • Zaterdagmiddag
    Aankomst in Vesly, kamers verdelen, koffers uitpakken, en de gîte verkennen (belangrijk, want er zijn 2 of 3 vakantiegangers die in paniek zouden kunnen raken in een onbekende omgeving).
  • Zondagmiddag
    Een bezoek aan La Grange des Arts, de schaduwrijke tuinen van de Nederlandse Sonja en Cornelis die al een jaar of 15 in Normandië wonen. Sonja is muzikante, en heeft een concert gegeven van harp en zang. Een heerlijk rustig begin van de week.
  • Maandagmiddag
    Een bezoek aan de kinderboerderij. Hier geen link, want dit bezoek viel nogal tegen: de meeste dieren konden we alleen uit de verte zien, het terrein was lastig begaanbaar voor mensen die moeilijk lopen (waarvan wij er 4 in de groep hadden), en het was allemaal super-commercieel (6€50 voor een fles huisgemaakte appelsap).
  • Dinsdagmiddag
    Een wandeling met ezels. Wie dit blog een beetje volgt, begrijpt waarom ik dit graag wilde. Het was een groot succes.
  • Woensdagmiddag
    Dit was mijn vrije middag (gevolgd door een vrije donderdagochtend); de vervangende begeleidster Gaëlle arriveerde rond het middaguur. De groep is naar Portbail gegaan voor het aanschaffen van kaarten en souvenirs, en om de zee te zien.
  • Donderdagmiddag
    De vrije middag van Guylène. Ik ben met de groep en Gaëlle naar L’Étang des Sarcelles gegaan, waar we mini-golf hebben gespeeld. Althans, we hebben een poging daartoe gedaan. We hebben in ieder geval heel veel lol gehad, en iedereen heeft gewonnen, dus dat is mooi.
    Daarna hebben we een rustige wandeling gemaakt rond het meer (l’étang), en vervolgens zijn we nog wat gaan drinken op een terras.
  • Vrijdagavond
    We hadden recht op een bezoek aan een restaurant, en dat hebben we vrijdag gedaan. Dat was uiteraard een feest, want als je in een beschermde woonomgeving woont ga je niet zo vaak naar een restaurant. Bovendien was er frites!
  • Zaterdagochtend
    En zaterdag moest iedereen heel vroeg op, en werd er niet gedouchet, zodat we om 8 uur konden vertrekken, om om 12 uur weer in Redon te zijn, waar onze minibus direct weer vertrok met een andere groep.

Een standaard Frans ontbijt is stokbrood met jam, maar het was vakantie, dus wat mij betreft een beetje feest. Ik ben daarom de eerste ochtend croissants en chocoladebroodjes gaan halen, en ik heb een keer pain perdu (wentelteefjes) gemaakt, en een keer pannenkoeken.
We hebben ook 1 keer ’s avonds en 1 keer tussen de middag de barbecue aangestoken.
Ik denk dat iedereen minstens 2 kilo is aangekomen deze vakantie, en ik ben zelf nog 3 dagen van slag van alle suiker die ik heb binnengekregen. Maar het was vakantie en feest, dus wat maakt het uit.

De ochtenden stonden verder grotendeels in het teken van douchen, waar de meesten wat hulp bij nodig hadden; soms fysiek, en soms alleen verbaal (“En nu je haren weer uitspoelen.”, “Heb je je billen al gewassen?”, enzovoort). Dit is geen werk dat je kunt doen als je een probleem hebt met naakt, of met volwassenen-luiers…
Ook kwam er iedere ochtend een verpleegster voor de zorg die wij niet mochten of konden geven. Wij mochten wel de medicatie uitdelen, omdat die voor vertrek afgemeten was verpakt door de artsen van de vakantiegangers, maar we mochten bijvoorbeeld, om begrijpelijke redenen, geen zalf aanbrengen op intieme plekken.

En omdat dit een groep was die constant begeleiding nodig had, hadden Guylène en ik alleen ’s avonds laat, wanneer iedereen op bed lag, tijd voor administratieve zaken en de planning voor de volgende dag. Dus we hebben erg weinig geslapen, en we zijn allebei kapot. Maar ook erg voldaan met het resultaat.

Vanwege privacy-redenen kan ik uiteraard geen foto plaatsen van de vakantiegangers, maar hier is in ieder geval een foto van de gîte waar we verbleven:

De gîte in Vesly.

Het zwembad en het bubbelbad waren natuurlijk off-limits…

En nu mag ik een weekje uitrusten, en dan vertrek ik komende zaterdag voor een vakantie van 2 weken in het zuiden van Frankrijk. Nou ja, vakantie… Ook weer als begeleider dus.
En dan gaan we naar de Aveyron, het departement waar ik een paar jaar geleden anderhalf jaar bij Emmaüs gewoond heb. Ik hoop dus tijd te hebben om even bij Emmaüs Rodez bonjour te gaan zeggen; misschien kan ik mijn 2 vrije dagen achter elkaar plannen, en dan daar doorbrengen.

En ik denk dat deze vakanties nog veel meer gevolgen gaan hebben voor mijn toekomst.

Maar daarover allemaal later meer; ik ga nu even bijkomen van de afgelopen week.

Breizh, Tuin

Ui

Dat je niet denkt dat ik alleen maar mini-worteltjes oogst…

Breizh, Tuin

Eten uit eigen moestuin

worteltje

Dat wordt een heerlijke salade voor tussen de middag!

Algemeen, Werk

Gedoe

Ik heb de afgelopen maanden een beetje in een dipje gezeten. Of eigenlijk is een dip eerlijker.

Het begon al op de terugreis vanuit Nederland. Op een uur van mijn huis begaf mijn auto het; de reparatie kostte me mijn hele verhuisbudget, waardoor ik niet verder kon met de inrichting van mijn huis, en niet eens kon beginnen aan de inrichting van de werkplaats die ik in de garage wilde maken.
Maar goed, zulke dingen gebeuren; je doet daar verder weinig aan, dus ik besloot me erbij neer te leggen, en het huis en de werkplaats in een rustiger tempo in te richten.

En toen besloot de Franse sociale dienst om van de ene dag op de andere mijn huursubsidie stop te zetten, en mijn uitkering te halveren. Zonder enig bericht. En hoewel de Franse en Engelse versies van mijn boek wel verkopen (de Nederlandse uitgever weet er geen succes van te maken; heeft daar volgens mij ook helemaal geen zin in), heb ik nog wel ondersteuning nodig van de sociale dienst; het zou ook wel bijzonder zijn als ik zou kunnen leven van de uitgave van een enkel boek.

Gedurende een paar maanden heeft dit behoorlijk wat voeten in aarde gehad, en ik ben een tijd niet zeker geweest of ik mijn huis zou kunnen houden; voor mijn boodschappen ben ik volledig aangewezen op de voedselbank. Wekenlang kwamen vier instanties niet verder dan heel verbaasd reageren en elkaar de schuld geven.
Dankzij een heel doortastende assistante sociale is het uiteindelijk allemaal opgelost. Althans, op papier: de uitkeringsinstantie maakt alleen geld over op de vijfde van de maand, dus over 2 weken durf ik pas zeker te zijn van mijn zaak. En tot die tijd bijt ik op een houtje, en bewaar ik mijn laatste restje diesel om aanstaande vrijdag nog een keer naar de Restos du Cœur te kunnen.

En dat was bepaald niet hoe ik mijn eerste maanden in een huisje voor me zag, na 3 jaar in een caravan…
En het is ook niet waar ik behoefte aan heb, na die 8 roerige jaren die ik achter de rug heb. Het idee was nou juist om een beetje stabiliteit te vinden.

En dus heb ik besloten om niet verder door het leven te gaan als auteur. Misschien komt er ooit nog een tweede boek (ik heb nog een leuk idee voor een kookboek), maar dat zal dan moeten gebeuren naast een ‘gewone’ baan. De combinatie auteur/uitkering is voor de instanties blijkbaar te ingewikkeld, en ik heb geen zin om daarvoor steeds weer in de stress te raken. Bovendien krijg ik van mijn Nederlandse uitgever meer loze beloften dan inspanning, en is mijn contactpersoon bij mijn Amerikaanse uitgever inmiddels ook vervangen door iemand die wat minder gemotiveerd lijkt dan zijn voorganger. Dus ik zal met weinig spijt afscheid nemen van de uitgeverswereld.

De eerste stap naar een meer traditionele baan is van de zomer 3 weken als begeleider mee op vakantie met verstandelijk gehandicapten. Mijn assistante sociale stuurde me die advertentie, onder het motto Dat is volgens mij echt wat voor jou. En daar had ze volgens mij wel gelijk in. Voor mijn vertrek uit Nederland (2014) was ik een dag in de week vrijwilliger in een psychiatrische kliniek, en dat was een van de weinige dingen die ik wel miste. En psychiatrisch patiënten en verstandelijk gehandicapten zijn natuurlijk niet helemaal hetzelfde, maar de behoeften komen wel een beetje overeen. Dus ik heb gesolliciteerd, werd uitgenodigd voor een gesprek, en werd aangenomen.

In juni krijgen we (alle begeleiders) 2 dagen instructie en een dag PSC1 (EHBO), en dan ga ik in juli een week weg met een groep, en in augustus nog een keer 2 weken met een andere groep. Iedere groep bestaat uit 7 vakantiegangers en 2 begeleiders. Waar ik heen ga weet ik nog niet, en wie mijn partner-begeleider wordt, bepalen we op de instructiedagen.
Ik weet al dat deze organisatie ook nog begeleide vakanties organiseert rond kerst en oud-en-nieuw, dus als dit bevalt (en daar ga ik wel van uit) meld ik me direct aan voor december.
En mijn stille hoop is dat dit een opstap zal zijn naar vast werk in dit domein. Als ik dan toch iedere dag mijn wekker moet zetten om te gaan werken, dan graag voor een baan waar ik de kans krijg om mensen te helpen; ik heb echt geen zin meer om me uit te sloven om mijn baas te helpen een nog grotere auto te kopen.

De tweede helft van augustus ga ik dan nog even terug naar de Gers, in het zuiden van Frankrijk. Een paar jaar geleden heb ik daar geholpen in een paar gîtes voor pelgrims naar Compostela, en dat ga ik nu ook weer 2 weken doen. Het is ook alweer een aantal jaar geleden dat ik de mensen daar heb kunnen bezoeken, dus daar kijk ik ook wel naar uit. En het is natuurlijk ook weer even lekker om op de Chemin te zijn, onder de pelgrims.

En zo heb ik dus het idee dat het einde van de tunnel weer in zicht is. Maar ik heb ook sterk de indruk dat ik die frase al vaker gebruikt heb op dit blog, dus ik ben nog een beetje voorzichtig.
Ik hoop in ieder geval dat ik nu onderweg ben naar die stabiliteit waar ik zo hard aan toe ben. Misschien nog geen huisje-boompje-beestje, maar huisje-werkje zou al erg lekker zijn.
:-)

Algemeen, Breizh, Tuin

Bloem + bij

Het is weer veel te lang stil geweest op mijn blog.
Ik ga proberen om daar ergens in de komende dagen iets aan te doen.

Om het goed te maken, hierbij alvast een bij die een hapje komt eten in de rhododendron in mijn voortuin.