In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien.
Ik bevind me momenteel in Frankrijk.

Camino de Santiago

Eat, sleep, walk, repeat

 O Cádavo Castroverde Lugo 

Vanmorgen werd ik weer eens wakker met dikke ogen en mijn neus helemaal dicht. Dus weer een tip: ga er altijd van uit dat kussens in gîtes en albergues vies zijn. Gebruik bijvoorbeeld een stapeltje kleren als kussen (helaas was mijn was gisteravond niet droog). Ik heb ook iemand gezien met een opblaasbaar kussen; dat vind ik ook geen gek idee. Aan een eigen kussensloop heb je niets, want de kussens in Frankrijk en Spanje hebben over het algemeen andere afmetingen dan in Nederland.

Na een uurtje lopen kom ik langs een huis waar een man bezig is om een lange wandelstok te snijden uit een tak. Hij ziet mijn lange wandelstok, en wil ze direct vergelijken. Ze blijken exact even lang, en dan bedoel ik ook echt op de milimeter. De man vindt het prachtig en wil mijn stok van alle kanten bekijken en wegen; ook wat ik er allemaal in gebrand heb, vindt hij schitterend. Vervolgens wil hij me laten zien wat hij in zijn loods heeft. Die blijkt helemaal vol te staan met prachtig houtsnijwerk; ik vind het bijna jammer dat ik geen ruimte in mijn rugzak heb voor souvenirs.

Als het tijd is om te lunchen, kom ik langs een paar tafeltjes met stoelen, met daarbij automaten met frisdrank, bier, snacks en koffie. Dat zie je hier vaker; zo profiteert men ook in de dorpjes zonder cafés nog een beetje van de pelgrims. Om mijn gebruik van een tafel en stoel voor mijn lunch te rechtvaardigen, besluit ik een grote koffie uit de automaat te trekken. Helaas loop ik hier weer tegen mijn gebrekkige Spaans aan: blijkbaar betekent ‘café largo‘ niet ‘grote koffie‘, maar ‘klein trut-beetje koffie met heel veel suiker‘. Weer wat geleerd…

Een uurtje na de lunch zie ik vanuit de verte een camper met een geel kenteken op een parkeerplaats langs de weg staan. ‘Ha, Nederlanders,’, denk ik, ‘daar ga ik eens aankloppen.’. Als ik dichterbij kom, en de koffie die ze me ongetwijfeld gaan aanbieden al bijna kan proeven, zie ik dat het een Brits kenteken is.

Gisteren bleek mijn gidsje er een paar kilometer naast te zitten, maar vandaag waren de gids en de GPS het roerend eens: 29,8 kilometer. Gelukkig hoefde er bijna niet geklommen te worden, en liep het bijna de hele weg flauwtjes af richting Lugo. Het was bovendien prima wandelweer.

Lugo is een stad, en hoe ik over steden denk, weten we inmiddels wel, dus daar hoef ik verder niet meer op in te gaan.
De albergue in Lugo heeft 44 bedden, maar ik geloof dat ik daar inmiddels ook mijn zegje wel over gedaan heb.
Kamperen was hier trouwens geen optie, want we zitten middenin de stad, binnen de historische stadsmuren.

Ik heb sowieso maar besloten dat ik me niet te druk meer ga maken over de toeristen. Overmorgen sluit ik aan op de Camino Frances, de meest toeristische Jacobsweg, en dan wordt het nog veel erger. In Arzúa, waar de Camino Primitivo en de Camino Frances elkaar ontmoeten, zijn 6 albergues met in totaal 316 bedden; en dan ook nog de nodige pensions en hotels. En dat wordt alleen maar erger naarmate we dichter bij Santiago de Compostela komen.
En mijn tocht duurt ruim 5 maanden en zit er bijna op; laat ik dat niet afsluiten met 2 weken boosheid.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats Lugo
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Heel klein keukentje aanwezig. Volop winkels en restaurants.
Camino de Santiago

We are legion

 A Fonsegrada Montouto O Cádavo 

De route leidde vandaag weer langs de ruïne van een Hospital de Peregrinos (Montouto).

Al sinds mijn vertrek droeg ik een extra Jacobsschelp mee in mijn tas; ik was ervan overtuigd dat ik daar op een gegeven moment een mooie plek voor zou vinden. Die plek bleek Montouto te zijn.
Door mijn schelp achter te laten in Montouto heb ik me voor mijn gevoel definitief aangesloten bij het legioen pelgrims dat al sinds een paar duizend jaar voor Christus, eerst vanuit heel Europa en nu zelfs van over de hele wereld, naar Compostella (Sterrenveld) loopt om daar, en onderweg, te vinden wat je alleen kunt vinden door te lopen zonder te zoeken.

Ik begrijp nu ook beter de traditie van het Cruz del Ferro. En dan bedoel ik niet de toeristen die overal te pas en te onpas steentjes oprapen om die een stukje verder weer neer te leggen, maar de mensen die van thuis een steen met zich meedragen om die bij het Cruz del Ferro, bijna aan het einde van hun reis, neer te leggen en op die manier symbolisch hun oude leven achter zich te laten.

Mijn reis is bijna voorbij.
Er rest nu nog 1 belangrijk ding: voor eens in mijn leven zal ik iets tot het einde toe volbrengen.
Op naar Fisterra.
Ultreia!

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats O Cádavo
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Armzalige kookgelegenheid aanwezig. 1 Klein supermarktje en 1 restaurant in het dorp.
Algemeen

Noodkreetje

Het valt me niet makkelijk om dit te doen. Vooral niet omdat ik me er zeer bewust van ben dat donateurs al enorm hebben bijgedragen aan mijn avontuur.
Maar een paar maanden geleden schreef ik al op dit blog dat om hulp vragen 1 van de dingen was die ik tijdens deze reis zou moeten leren…

Mijn geld is op. Of in ieder geval zo goed als: mijn budget is op dit moment nog 50 euro en een beetje. Tot Fisterra heb ik nog zo’n anderhalf tot twee weken te gaan; als het goed is, moet ik daarna met het openbaar vervoer terug naar San Vicente de la Barquera.

Mocht er iemand zijn die tot nu toe heeft getwijfeld of donaties wel echt nodig waren, of iemand die wilde wachten tot het einde van mijn reis of mijn verjaardag (30 oktober), of misschien iemand die net op zoek is naar een excuus om een benefietconcert of een collecte te organiseren: het zou op dit moment enorm gewaardeerd worden.

Als er naar aanleiding van dit oproepje eventueel wat meer geld binnenkomt dan ik de komende twee weken nodig heb om te eten en slapen, zal ik dat na mijn reis investeren in kleding; ik heb letterlijk niets meer waar geen gaten in zitten.

Enorm veel dank aan iederen die bereid is om even aan dat spaarvarkentje te schudden om te zien of er nog iets in zit om een arme pelgrim te helpen!
(Mocht er iets in dat varkentje zitten, dan vind je de ‘Donaties‘ knop aan de rechterkant van deze pagina.)

Camino de Santiago

Wat een rust…

Heerlijk rustig wakker geworden vanmorgen: niemand die vroeg op pad moest, dus om half 8 werd ik uit mezelf wakker. De andere gast sliep nog, dus eerst op het gemak een kop koffie en een donut uit de automaat getrokken. Tijdens de koffie gezien dat de volgende albergue op ruim 30 kilometer is, dus nu moet ik op gaan schieten.

Camino de Santiago

62 Nieuwe foto’s

Het zijn er niet zo veel als de vorige keer, want het was nog niet zo lang geleden. En een groot aantal heb je al op mijn blog kunnen zien. Maar ik had wat tijd over, dus ik heb weer wat foto’s geüpload naar mijn Flickr-account.

Camino de Santiago

Moeilijk, nat en duur

 Grandas de Salima Padraira A Fonsagrada 

Het eten bij een restaurant gisteren heeft geleid tot een wat katerig gevoel in de ochtend. Nou ja, indirect dan. Ik belandde met Andreas, een Duitser die ik al een week dagelijks tegenkom, in een restaurantje. Daar bleek de wijn inbegrepen bij de prijs van het menu del dia (gestoofde varkenswangen, heerlijk), ook de tweede fles die we bestelden. Voor het eten hadden we ook al een biertje gedronken, en na het eten was er meer bier, en er was een drankje dat ik moest proeven, en bij de volgende bar was er nog meer bier, en weer een ander drankje dat ik moest proeven, en toen vond de barman dat we dan ook moesten proeven van het drankje dat hij zelf gemaakt had, en… Nou ja, je snapt het wel: ik rolde als een balletje mijn tent in om half 2.

Als je een kater hebt, kun je 2 dingen doen: je gaat in een hoekje zitten en jezelf heel zielig vinden, of je duikt in een tunnel waar je niets hoort, ziet en voelt, en alleen maar doorgaat. Ik besloot tot dat tweede. De hele ochtend liep ik als een razende, en dat was maar goed ook, want ik had een kilometer of 30 voor de boeg, en ik was laat vertrokken. Na de lunch ging het echter voor geen meter meer, en was ik niet meer vooruit te branden.

Mijn entree in Galicië werd ingeluid met een paar enorme donderklappen. De vrouw aan wie ik net om een fles water had gevraagd, reageerde met ‘¡Madre de dios, Santa Maria!‘, maar dat hielp niks: het donderde vrolijk verder. Om de pret compleet te maken, barstte een uurtje later ook de regen los.

Vanwege het weer is mijn tent vandaag geen optie, en dus leg ik een tientje neer voor een bed in een albergue. Geen heel slechte keus overigens: er is wifi, en we zijn met 2 pelgrims op 24 bedden. De andere man is wel erg dik, dus ik ben bang dat hij een snurker is.
En omdat het zondag is, zijn de winkels gesloten. Ik zal dus ook nog 9 euro neer moeten tellen voor een pelgrimsmenu bij een restaurant, want ik heb geen eten meer in mijn tas.
Door regen gisteravond zijn mijn handdoek en kleren niet droog, en douchen sla ik dus maar een keer over.

Update avond:
Goed, de ensalada rusa was gewoon een kwak huzarensalade op een bord. Maar de costillas (spare ribs) waren heerlijk. En er hoorde een flesje wijn bij. En die extra euro voor een kop echte koffie kon er ook nog wel bij.

Eindpunt (overnachting)
Naam Os Chaos
Plaats A Fonsagrada
Prijs per nacht €10,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Verschillende restaurants.
Camino de Santiago

Moeilijke wandeling

 Berducedo La Mesa Buspol Grandas de Salime 

Eind september, 950 meter hoogte en een tentje zijn waarschijnlijk niet de allerbeste combinatie. Het was koud vannacht, erg koud. Door de kou heb ik afgelopen nacht slecht geslapen waardoor de wandeling nog zwaarder valt dan hij al is; 1 keer struikel en val ik zelfs. Ik ben dan ook blij als ik na een kilometer of 20 het eerstvolgende dorp met een albergue bereik. Ook bij deze albergue mag ik mijn tent opzetten, en dat levert me zelfs een korting op. Dat alle winkels dicht zijn (zaterdag, eind van de middag), gebruik ik als een excuus om bij het lokale restaurant eens een fatsoenlijke maaltijd te gaan halen.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats Grandas de Salime
Prijs per nacht €5,00 voor een bed, €3,00 voor een tent
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Een supermarkt en een paar restaurantjes.
Camino de Santiago

Hospitales

 Campiello Berros Lago Berducedo 

Vanmorgen om half acht wakker. Dankzij de dichte mist kon ik heerlijk rustig mijn tent afbreken, want ik was toch onzichtbaar. Nadeel was wel dat de tent dus nat ingepakt werd.

De wandeling gaf vandaag de keuze tussen de oorspronkelijke route, Hospitales, en een alternatieve route. Hospitales zou zwaarder maar mooier zijn. Ik besloot dat mooi belangrijker was, dus koos voor Hospitales. Hoe de alternatieve route eruitzag, weet ik natuurlijk niet, maar Hospitales was prachtig. Hospitales is de oude naam vor pelgrimsopvanghuizen (hospitality, hospitalité, gastvrijheid?), en langs de route stonden verschillende ruïnes van hospitales van eeuwen geleden. Vandaag was de eerste dag dat ik echt het gevoel had dat ik in de voetsporen liep van eeuwen of milennia van pelgrims.
Verder ging de wandeling vandaag over de bergen, wat ook prachtig was; het hoogste punt was 1278 meter. Vrijwel de hele weg liepen koeien en paarden los.

Zwaar was de route ook. Dat kwam vooral door de lengte, en doordat er onderweg geen water te vinden was; mijn 1 liter water was ongeveer 3 liter te weinig. Doordat er onderweg geen huizen waren om aan te kloppen voor water, en dus al helemaal geen winkels waar ik wat te eten kon halen, kon ik niet eerder stoppen dan in Berducedo. Daar aangekomen bleek de albergue vol. En omdat de albergue vol was, was de hospitalera ook al naar huis; ze hoefde toch geen nieuwe pelgrims meer op te vangen. Ik kon dus ook niet meer vragen of ik mijn tent op mocht zetten op het veld naast de albergue; ik heb het dus maar gewoon gedaan. Mijn stempel heb ik bij de bar gehaald.

Twee Italianen hebben voor zichzelf als voorgerecht pasta gemaakt, maar dan wel gelijk een hele pan. Wie een bord pasta wil, mag het komen halen. Ik maak er graag gebruik van, zodat ik mijn brood en schapenkaas kan bewaren voor morgen.

Terwijl ik dit zit te schrijven, komen er 2 fietsers aan die mijn tent zien staan en mijn voorbeeld volgen.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Peregrinos
Plaats Berducedo
Prijs per nacht Normaal gesproken €5,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Kookgelegenheid aanwezig. 2 Bars en 2 kleine winkeltjes in het dorp.
Camino de Santiago

Overdenkingen

 Bodenaya Tineo Campiello 

Gisteren vond ik in mijn e-mail de opmerking dat het op mijn blog veel over de praktische zaken van de wandeling gaat, en weinig over de reis naar binnen.
Dat klopt, en ik denk dat de belangrijkste reden daarvan is, dat ik de zaken die ik over mezelf leer en ontdek te persoonlijk vind om op mijn blog te zetten. Ik verkeer in de gelukkige omstandigheid dat ik deze reis alleen maak; ik heb dus heel veel tijd om na te denken, en dat doe ik dan ook. Ik heb mezelf inmiddels van heel veel kanten tegen het licht kunnen houden, en weet nu (beter) waar ik aan moet werken, en wat ik zal moeten accepteren als zijnde een deel van mijzelf. Ook heb ik volop kunnen reflecteren op het verleden, en vooruit kunnen kijken naar de toekomst. Wie zich (bijna) een half jaar onttrekt aan de maatschappij en aan langerdurende contacten geeft zich ruimschoots de tijd om zichzelf nauwkeurig onder de loep te nemen. Wie die tijd goed benut, en bereid is tot, en openstaat voor zelfkritiek, ontkomt er niet aan als een evenwichtiger en zekerder mens uit die reis te komen.
Wie een reis als deze met meerdere personen gaat maken, adviseer ik van harte om ook de nodige dagen alleen te lopen; het moet een kleine moeite zijn om ’s morgens bij vertrek samen de gîte/albergue/enz. voor die avond te bepalen, en dan afscheid te nemen.

Zoals ik al zei, wil ik niet al teveel kwijt over mijn innerlijke zieleroerselen.
Wat ik in ieder geval geleerd heb, is dat ik niet meer hele dagen achter een computer wil zitten. Ik ben een mensen-mens, en wil de tweede helft van mijn leven besteden aan het helpen van mensen die dat nodig hebben. De eerste stap daarin was, voor mijn vertrek al, mijn vrijwilligerswerk in een psychiatrische kliniek. De volgende stap wordt hopelijk vrijwilligerswerk in de albergue van San Vicente de la Barquera. Ook met Peter in Suances heb ik gesproken over eventuele mogelijkheden in deze richting in Spanje. Waarmee ik overigens niet wil zeggen dat mijn hele toekomst per se in Spanje ligt, want ik heb ook geleerd dat ik mezelf niet zo heel erg gebonden voel door landsgrenzen, en dat taalbarrières overkomelijk zijn.
Verder heb ik besloten dat ik voortaan wat minder muren en plafonds wil zien, en wat meer bomen en struiken; wat minder airco, en wat meer echt frisse lucht. En een beetje meer bewegen dan in de 20 jaar voor mijn vertrek zou ook niet gek zijn.

Wat betreft de reis kan ik melden dat ik merk dat ik die nu gevoelsmatig aan het afronden ben. Ik heb nog zo’n 2-3 weken te gaan, en hoewel ik mensen heb ontmoet die net 2 dagen geleden begonnen zijn, en dus hun hele reis nog voor zich hebben, betekent dat voor mij dat het er na vier en een halve maand bijna op zit. Ik bedacht me vandaag dat het feit dat ik in Spanje behoorlijk vaak in albergues heb geslapen, daar waarschijnlijk ook mee te maken heeft: het wordt weer tijd voor interactie met anderen.

Dat ik de tijd heb om dit alles op te schrijven, komt trouwens doordat ik vanavond wildkampeer; ik word dus niet afgeleid door anderen, en hoef niet aan tafel te verschijnen voor wijn, gesprek of eten. En dat ik wildkampeer komt doordat ik €15 voor een stapelbed echt overdreven vond (en dat zou ik ook vinden als ik het had).

De wandeling was trouwens prachtig vandaag: velden en bossen, en vrijwel geen mensen (waardoor ik over dit alles na kon denken).

Men zegt dat de Camino Primitivo zwaar is, en vergeleken hiermee is de Camino del Norte inderdaad een peuleschil, maar je hoeft hier niets te overwinnen dat je nog niet overwonnen hebt als je eerst te voet Frankrijk doorkruist hebt.

Eindpunt (overnachting)
Naam wildkamperen
Plaats Campaniella
Prijs per nacht -
Douche -
Wifi -
Eten -
Camino de Santiago

En weg is hij weer

 Villapañada Salas Bodenaya 

Vanmorgen vroeg Edu(ardo) of ik zin had om samen op te lopen. Dat leek me wel interessant.
Eduardo dacht van de week bij het opstaan dat hij wel zin had in een avontuur, heeft zijn schoenen aangetrokken, en is gaan lopen. Hij heeft geen rugzak, geen bagage, en draagt een spijkerbroek, een spijkerjas, en schoenen die er in de stad vast heel goed uitzien. Ook heeft hij geen credencial (stempelkaart).

De weg ging vandaag over rotsachtige bospaadjes die klimmen en dalen. Het is wonderlijk om te zien hoe Eduardo 20 kilometer met me meeloopt zonder te klagen. Omdat ik een rugzak heb en hij niet, mag ik het tempo aangeven, maar op zijn schoenen moet dat niet makkelijk geweest zijn, want ik heb immers al 2.500 kilometer training gehad.
Doordat Eduardo bereid is om te praten als SBS6 (korte zinnen, geen woorden van meer dan 3 lettergrepen, enzovoort), en ik praat in trefwoorden, komen we tot aardige gesprekken (Eduardo spreekt geen woord Engels).

Na 20 kilometer bereiken we aan het begin van de middag Salas. Eduardo is inmiddels tot de conclusie gekomen dat hij het zichzelf zonder credencial wel erg moeilijk maakt; hij wil daarom graag vandaag met de bus terug naar Oviedo om daar bij de kathedraal een credencial aan te schaffen. Als we Salas in lopen, zien we een bushalte. Eduardo vraagt mij te wachten, terwijl hij gaat kijken hoe laat de bus naar Oviedo gaat. Ik doe mijn rugzak af en ga op een bankje zitten. Na een minuut of 10 ga ik eens kijken waar hij blijft; hij blijkt verdwenen.

Ik ga in Salas bij de albergue langs om te vragen of ik daar mijn tent op kan zetten. Dat kan niet. Ik besluit daarom door te lopen naar de volgende albergue; die ligt in meer landelijk gebied, dus daar is de kans allicht groter. In de albergue in Bodenaya beland ik in een soort warm bad. De albergue wordt gerund door een particulier, Alejandro. Hij is zelf een enthousiast camino-loper (’s winters), en doet zijn best om van de albergue een echt ‘thuis’ te maken voor pelgrims (’s zomers). Dat betekent dat hij ’s avonds kookt, onder het eten met de hele groep afspreekt hoe laat we opstaan, ’s morgens de pelgrims met muziek wekt, en dan het ontbijt klaar heeft staan. En dat alles op basis van donativo (‘geef wat je wilt of kunt geven’). Ik denk niet dat ik hier morgen weg kan gaan zonder iets te geven…
Ik slaap vannacht weer niet in mijn tent.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de Alejandro
Plaats Bodenaya
Prijs per nacht Donativo.
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Bij de prijs inbegrepen.
Eten Bij de prijs inbegrepen.
Camino de Santiago

Camino spirit

 Oviedo Santullano Grado Villapañada 

Vandaag zet ik mijn eerste stappen op de 7e Jacobsweg van mijn tocht: de Camino Primitivo.

Oviedo is een stad in verval. Veel bouwvallen, veel graffiti, gaten in het wegdek…
Toen ik gisteren aankwam, regende het. Toen ik naar bed ging, regende het. Toen ik vanmorgen wakker werd, regende het. Toen ik vertrok, was het droog. Na een kwartiertje begon het weer te regenen.
Ik vond het wel bij Oviedo passen.

In de middag is het droog maar bewolkt. Prima wandelweer, eigenlijk.

De tent opzetten is geen optie met dit natte weer, en dus zoek ik een albergue op. De albergue van Villapañada is een klein huisje dat anderhalve kilometer van de route in the middle of nowhere staat. Die albergue blijkt een klein feestje.

Als ik aankom, is er al een groep luidruchtige Spanjaarden aanwezig. De meesten kennen elkaar, en waar dat niet het geval is, spreken ze in ieder geval dezelfde taal. Gelukkig zijn er ook een paar die Engels spreken, en die hun best doen om alles te vertalen voor mij en de Duitser die ook geen Spaans spreekt. De niet-Spaans-sprekenden trekken zich niets aan van mijn ‘hablo pocito espagnol‘, en ratelen vrolijk in het Spaans verder. Ik heb vooral erg leuk contact met Eduardo (die plotseling ‘Edu’ heet als ik vertel dat ‘Rob’ kort is voor ‘Roberto’).

De koelkast staat vol, en op de deur van de koelkast hangt een briefje met het verzoek om voor een (halve liter) blik bier een euro in het plastic bakje te gooien, en voor een fles wijn 2 euro. Er staan ook eieren en vleeswaren in de koelkast. Na mijn douche wil ik eigenlijk een paar eieren bakken, maar ik besluit te wachten tot de hospitalero geweest is; achteraf ben ik daar blij om.

Als de hospitalero om een uur of 7 arriveert, gaat hij eerst heel vlot en streng door de slaapzaal: alle schoenen moeten in het schoenenrek bij de deur, alle wandelstokken moeten in de wandelstokkenbak bij de deur, en hij heeft haken waarmee de rugzakken aan de bedden gehangen kunnen worden. Als hij op die manier orde in de chaos heeft gebracht, slaat hij om.

Hij verzamelt iedereen rond de tafel in de keuken, en trekt een enorme zak chips open. Dan is het (geloof ik) de bedoeling dat iedereen door elkaar gaat praten. Wat dus ook gebeurt, want dat kunnen Spanjaarden goed.

De hospitalero vertelt over de albergue, en over de weg die ons morgen te wachten staat. Hij vraagt ook wie er graag mee wil eten als hij macaroni maakt. Behalve de Duitser wil iedereen dat, en dus wordt de Duitser met 10 tegen 1 weggestemd, en wordt er voor hem besloten dat hij ook meeëet. Terwijl de hospitalero aan de slag gaat met een paar enorme pannen, wordt buiten een sigaretje met ‘chocolate‘ (hasj) rondgegeven (‘¿Estás holandés, no?‘), Achter de frisdrankautomaat komen 2 schragen en een plank vandaan, en in no-time wordt de keuken/woonkamer omgebouwd tot een eetzaal voor 11. Ik investeer 2 euro in een fles wijn voor degenen die geen bier drinken.

Tijdens het eten (en drinken) wordt het alleen nog maar gezelliger, en het is bij elven als we voldaan ons bed in duiken. Ik slaap voor ik mijn kussen raak.

Ik denk dat dit de ‘camino spirit’ is waar veel mensen naar op zoek zijn.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue
Plaats Villapañada
Prijs per nacht €5,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Bij de prijs inbegrepen.
Camino de Santiago

Slecht geslapen, te weinig gelopen

 La Palo Siero Noreña Oviedo 

Afgelopen nacht leek wel een snurkwedstrijd: 3 mensen snurkten om het hardst; als je niet beter wist, zou je zeggen dat ze het expres deden. Toen ik om 0:30 nog geen oog had dichtgedaan (ik had oordopjes in), ben ik naar beneden gegaan en in de woonkamer/keuken gaan liggen. Uiteraard kreeg ik toen wel ’s morgens vroeg de vroege vertrekkers voor mijn kiezen die gingen ontbijten, maar toen had ik in ieder geval een paar uurtjes slaap gehad. In de loop van vandaag heb ik verschillende anderen gesproken die er ook van wakker gelegen hebben, maar niet zo inventief waren als ik.

Om de snurkers te vermijden, en omdat ik toch vroeg wakker was, wilde ik vandaag eigenlijk Oviedo voorbij lopen. Het was vandaag echter helaas weer een feestdag, waardoor vrijwel alle winkels dicht waren. En mijn voorraad is op, en tussen Oviedo en het volgende station kom ik geen winkels meer tegen. Ik zal dus in Oviedo moeten wachten tot morgen de supermarkten weer open zijn. Gelukkig was ik wel nog net op tijd bij een panadería voor een paar ham-kaas-croissants, en bij een frutería voor een paar bananen en nectarines; als ik een half uurtje later geweest was, had ik vanavond niets te eten gehad.

Omdat de regen hier met bakken uit de lucht komt, heb ik maar niet gevraagd of ik mijn tent in de tuin mocht zetten. Ik lig vannacht op een kamer met 6 bedden. Ik hoop er het beste van.

Eindpunt (overnachting)
Naam El Salvador
Plaats Oviedo
Prijs per nacht €5,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Verschillende winkels en restaurants.
Camino de Santiago

Dag oké, avond minder

 Valdediós Vega de Sariego La Palo Siero (of Palo de Siero) 

De wandeling was oké, niets bijzonders. Het weer was soms warm (zon), soms niet zo warm (wolk voor de zon).

De albergue in La Palo gaat nergens over.
De hospitalero denkt dat hij een generaal is. Hij praat in commando’s, en heeft erg strikte ideeën over hoe iedereen zich moet gedragen en wie in welk bed moet slapen. Het grootste deel van zijn tijd brengt hij, aan een sigaar lurkend, op een bankje voor de deur door. Hoewel de oppervlakte van het grasveld rond de albergue groter is dan de oppervlakte van de albergue zelf, mag ik mijn tent daar niet neerzetten; daarvoor lijkt geen andere reden te zijn, dan dat hij dat niet wil. Anderen hebben andere problemen met hem. Al met al lijkt de man extreem weinig zin te hebben in zijn vrijwillige functie.
De keuken heeft geen aanrecht, en dus ook geen stromend water; niemand neemt dus ooit de moeite om iets af te wassen, en alles is smerig.
Wifi werkt niet, waarmee een mogelijke afspraak morgen in Oviedo de mist in gaat.
Tenminste 1 douche-deur en 1 wc-deur kunnen alleen op slot met gebruik van veel geweld.

Tot overmaat van ramp is het vandaag zondag, en zijn alle 4 de supermarkten in de buurt (en alle andere winkels) dus dicht.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de San Miguel
Plaats Palo de Siero
Prijs per nacht €6,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Werkt niet.
Eten Verschillende winkels in de buurt.
Camino de Santiago

Meevaller, tegenvaller, tegenvaller, meevaller, meevaller

 La Isla Colunga Priesca Villaviciosa Valdediós 

De dag begon met een meevaller: er hing een briefje op het prikbord van de albergue, dat sprak van een albergue in een klooster voor slechts €5, in Sebrayu, op slechts 15 kilometer. Ik deed dus rustig aan, en vertrok om 9 uur als laatste, met medeneming van het stokbrood en de koekjes die men had achtergelaten voor andere pelgrims (ik ben immers ook een andere pelgrim).

Helaas had ik blijkbaar iets verkeerd begrepen, want het klooster bleek 20 kilometer verderop te liggen…

Na een kilometer of 25 was ik er eigenlijk wel klaar mee, en dus zocht ik in Villaviciosa het Oficina de Turismo op, om daar te vragen naar een albergue. Maar uiteraard waren ze daar met hun heilige middagdutje bezig: het was siesta. Ik besloot geen uur te gaan zitten wachten op een ontkenning (GPS en gidsje vermeldden beide niks), en toch maar door te lopen naar het klooster.

Toen ik daar na 35 kilometer afgemat aankwam, mocht ik mijn tentje in eerste instantie alleen op het binnenplein neerzetten; het gras was niet toegankelijk. Maar ik vond een miniscuul stukje gras waar geen hek omheen stond, en vroeg of ik dat mocht gebruiken. Dat mocht. En omdat ik geen gebruik maakte van een bed, hoefde ik niet te betalen (waarmee die lieve dame negeerde dat ik wel de douche gebruikte, en ook mijn telefoon oplaadde).

Om de dag compleet te maken, vroeg een ouder Engels echtpaar of ik misschien zin had in een stuk van hun tortilla. Uiteraard had ik dat.

Ik heb vandaag hard gewerkt, maar daarvoor in ruil kreeg ik een gratis dag op de camino.

Eindpunt (overnachting)
Naam Monestario de Valdediós
Plaats Valdediós
Prijs per nacht Normaal gesproken €5,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Een restaurant voor de deur, en een heel klein winkeltje op een paar minuten lopen.
Camino de Santiago

Niet veel te melden

 Ribadesella Berbes La Isla 

Niet zo veel te vertellen vandaag…

Omdat ik een kamer voor mezelf had, was ik laat op (9:30). De wandeling was prachtig; vrijwel heel de weg direct langs de kust, met halverwege een stukje bos. Het weer was ook prima: bewolkt, dus niet te warm.

Campings waren er vandaag, volgens mijn gidsje en volgens de GPS, in geen velden of wegen te bekennen. Wel was er op 20 kilometer een albergue (en ook een op 4 kilometer, maar dat vond ik toch wat kort). Ik richtte me dus losjes op La Isla, en zou onderweg uitkijken naar een plek om de tent in het wild neer te zetten. Aangekomen in La Isla bleek de albergue maar 5 euro te kosten, en bovendien mocht ik mijn tent in de tuin zetten als ik dat wilde.

Het kleine, dure winkeltje hier in het dorp is zelfs voor een klein, duur dorpswinkeltje extreem duur, en dus ga ik straks voor €8,50 het pelgrimsmenu bij de lokale taverna proberen.

Update avond:
Het pelgrimsmenu was heerlijk en veel.
Een Duitse man die ik al een aantal keer ben tegengekomen, en met wie ik vanavond gegeten heb, besluit voor mij te betalen.
Deze man is in Santander gestart, en dus pas een week onderweg, maar het is geweldig om te zien hoeveel plezier deze man heeft in zijn camino; hij drinkt elke seconde in. Hij heeft een paar maanden de tijd tussen stoppen bij vorige baan en beginnen bij vorige baan, en heeft besloten een aantal weken van die tijd te besteden aan onderzoeken of hij nog steeds in staat is helemaal voor zichzelf te zorgen, of dat hij inmiddels helemaal is geconditioneerd door huwelijk, vaderschap en werk; het gaat hem goed af.

Eindpunt (overnachting)
Naam Albergue de peregrinos
Plaats La Isla
Prijs per nacht €5,00
Douche Bij de prijs inbegrepen.
Wifi Nee.
Eten Een heel duur winkeltje of een pelgrimsmenu.