In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven.
Sinds kort heb ik, na 7 jaar zwerven, een appartement in de Loire-Atlantique in Frankrijk.

Archief

Emmaüs Rodez

De klok tikt door

2 Weken geleden schreef ik al dat dingen bij Emmaüs tijd kunnen kosten. En dat doen ze dan ook.

We zijn inmiddels een klein stapje verder: bij Emmaüs Rodez heeft men besloten dat we niet kunnen wachten op Emmaüs France; Rodez schiet me een auto voor, waarvan een deel een kado zal zijn voor mijn vertrek, en ik een deel zal moeten terugbetalen, en ze zullen dan wel zien of ze het geld ooit terugkrijgen van Emmaüs France. Dit heb ik overigens vooral te danken aan Marie-Thérèse, de présidente, die er bij de responsables met de zweep overheen gaat, iedere keer dat ze hun aandacht laten verslappen.

Maar daarmee heb ik nog niet direct een auto. Mijn budget is hoe-dan-ook klein, en het is niet eenvoudig een fatsoenlijke auto te vinden voor dat geld. Ik heb er inmiddels al een behoorlijk aantal gezien, maar nog niet één aangeschaft. Dinsdag ga ik er weer 1 bekijken, een Ford Scorpio (zonder trekhaak). Ik hoop dat dat ‘m wordt, want ik heb nog maar 2 weken. En als dat ‘m wordt, moet ik ook nog een trekhaak zien te vinden en monteren.

Ik ben heel benieuwd hoe dit gaat aflopen…

Emmaüs Rodez, Micro-entrepreneur

De knoop doorgehakt

Eén van de leidinggevenden van Emmaüs Rodez, de voorzitster van Emmaüs Rodez, en de vice-voorzitter van Emmaüs France houden zich nu bezig met mijn plan. Die laatste is degene die heeft voorgesteld een aanvraag te doen bij Emmaüs France voor een financiering, omdat hij enthousiast is over mijn plan. Niet alleen omdat het goed is om een compagnon terug te zien gaan richting de ‘normale’ wereld, maar ook omdat de zaken nogal stroef lopen bij Emmaüs Rodez (une communauté en difficulté), en het weleens heel goed zou kunnen zijn voor de moraal van alle betrokkenen, als dit project van de grond komt.

Maar goed, het blijft Emmaüs, en dus loopt het allemaal een beetje stroperig. En dus kwam van de week ook dat antwoord niet, dat ik eigenlijk wel verwacht had. En dat begint nu ook een beetje op de zenuwen te werken van de leidinggevende, die er in eerste instantie met een koppel paarden bij getrokken moest worden (misschien scheelt het ook dat ik sinds een tijdje minstens 1 keer per dag , maar liever nog 2 of 3 keer, aan zijn bureau sta om te vragen of hij al nieuws heeft). Hij heeft me daarom vandaag gezegd dat we volgende week in ieder geval iets gaan doen; dan wel een krediet van Emmaüs France, dan wel het krediet hier, met de garantie van Emmaüs Rodez. En ik heb me daar direct bij aangesloten, en 4 weken vakantie vastgelegd. Ik ben vastbesloten om na die vakantie niet meer voor Emmaüs te werken; òf ik ben voor mezelf begonnen, òf ik vertrek zonder werk. Het heeft nou eenmaal geen zin om tot de herfst te gaan zitten wachten, als je op campings wilt werken.

En dat betekent dat morgen mijn laatste dag voor Emmaüs is. En dat alleen omdat Refik, degene die het elektro-stokje van me over gaat nemen, er niet is om de verkoop te doen. Eigenlijk ben ik een maand of 2 geleden al gestopt met de verkoop, en doe ik alleen nog de werkplaats; ik trok het niet langer om altijd maar beleefd te moeten blijven tegen dat volk dat elke euro te duur vindt, en altijd alles voor de helft wil. Ik heb me dan ook vast voorgenomen dat volk morgen precies te laten weten hoe ik over ze denk. Waarschijnlijk zal ik niet veel verkopen, maar het zal me in ieder geval enorm opluchten.
:-)

De volgende actie wat betreft mijn krediet zal overigens op zijn vroegst pas eind volgende week zijn. Het is nu bijna weekend, dus het werk voor deze week is voor kantoormensen afgelopen, dinsdag is het 1 mei, dus dan wordt er in Frankrijk niet gewerkt, en dan neemt iedereen dus maandag ook vrij (faire le pont; een bruggetje maken).
Houd mijn site in de gaten; hier lees je het nieuwste nieuws het eerst.

Emmaüs Rodez

Dan maar wat foto’s

Meer dan een maand geleden is het alweer, mijn laatste bericht. En wat had ik graag gemeld dat ik ander werk had gevonden, en dat ik de komende 4 maanden de ski’s kon onder binden.
Maar helaas: op 1 of 2 afwijzingen na nog geen reacties, ondanks dat ik inmiddels toch een sollicitatie of 30 heb gedaan. En ik heb echt niet gesolliciteerd op gespecialiseerd werk, maar voornamelijk op werk waar ik mijn handigheid kan inzetten (concierge, klusjesman, etc.) of werk waar ik boven het maaiveld uit steek dankzij mijn talenkennis (controleur skilift, (nacht)receptionist, etc.). Ik begin het gevoel te krijgen dat ‘Emmaüs’ op je CV misschien niet echt een lekkere binnenkomer is.
Ik denk erover om binnenkort maar eens langs te gaan bij een paar uitzendburo’s hier in de stad. De Aveyron is absoluut niet een departement waar ik me zou willen vestigen, maar misschien is het wel een goed idee om tijdelijk werk en een tijdelijk appartement te vinden, om de naam ‘Emmaüs’ op mijn CV een beetje naar beneden te drukken.

Dus ja, dan maar wat foto’s, want het is toch wel weer tijd dat ik ‘het thuisfront’ heb laten weten dat ik nog leef. En volgens mij heb ik maanden geleden al foto’s beloofd, maar die nog altijd niet geplaatst…
(En excuus voor de ‘fish-eye’ lens, maar van de andere kant mag je daar inmiddels wel aan gewend zijn, want die heb ik gedurende mijn hele reis gebruikt.)

Mijn kamer, een kleine 15m² maar wel helemaal van mij (of in ieder geval grotendeels, want de leidinggevenden behouden zich het recht voor om ongevraagd en wanneer je er niet bij bent naar binnen te gaan om te controleren of het geen bende is; helaas ben ik in een te afhankelijke positie om daar tegen in opstand te komen):

En ‘Rayon Électro’, mijn winkeltje:

En nu maar hopen dat mijn volgende bericht alsnog meldt dat ik werk heb gevonden voor de winter.

Emmaüs Rodez, Werk

Voorbereiding winter

En nog even gauw een verhaaltje om het weekend af te sluiten (mijn weekend is zondag-maandag).

De redenen dat ik ben afgewezen voor de opleiding tot leidinggevende bij Emmaüs, is dat men twijfelt aan mijn capaciteiten op de terreinen ‘organisation complexe‘ en ‘gestion economique‘ (‘complexe organisatie’ en ‘economisch beheer’). Ik had ze er nog op kunnen wijzen dat ‘complexe organisatie’ de definitie is van wat een programmeur of netwerk-/systeembeheerder doet, en dat ik 15 jaar ondernemer ben geweest in de meest commerciële bedrijfstak van dit moment, maar heb besloten dat dat waarschijnlijk zinloos zou zijn als ze dat uit mijn CV nog niet opgemaakt hadden.

En dus ben ik nu weer verder aan het rondkijken wat ik van de winter zou kunnen doen. Net als afgelopen winter richt ik me vooral op seizoenswerk in de skigebieden; voordeel van dergelijke baantjes is dat je er vaak een slaapplaats bij krijgt. Ik ben bezig mijn profiel op de diverse websites bij te werken, en er is al 1 sollicitatie uit: klein technisch onderhoud bij een klein hotel in de Pyreneeën gedurende 4 maanden in het winterseizoen.
Ik hoop dat het solliciteren dit keer wat voorspoediger gaat dan eind vorig jaar, toen ik een sollicitatie of 20 heb gedaan, waarop ik welgeteld 1 reactie kreeg, die bovendien negatief was.

Verder ben ik wat serieuzer aan het rondkijken voor een autootje. Een bestelbus zit er nog niet in, maar hopelijk vind ik een kleiner bestelautootje binnen mijn budget. In het beste geval brengt dat autootje me naar mijn winterwerk in 1 van de skigebieden; als Plan B overweeg ik òf af te reizen naar zuid-Spanje of Portugal (waar het warm genoeg is om in de auto te slapen) om daar werk te zoeken, òf een Emmaüs-vestiging te vinden in Nederland om de winter door te brengen, zodat ik wat bezoekjes kan afleggen, en mijn spullen kan ophalen. Maar Plan B is nog vaag, en voorlopig focus ik op de wintersport (het is alweer een paar jaar geleden dat ik op de ski’s stond, en ik vind het wel weer tijd…  :yes: ).

O, en gisteren heb ik de pagina ‘Zwerven in Frankrijk‘ aan mijn site toegevoegd, met tips voor mensen die dat ook overwegen. (Martijn, ik geloof dat jij geïnteresseerd was;-) )

Emmaüs Rodez

En hij ligt er uit in de eerste ronde…

Nou, vanmiddag kreeg ik een mail. In het kort: “Nee, we kunnen je niet gebruiken.“.

Bonjour,

Je vous confirme la bonne réception de votre candidature au poste de responsable de communauté Emmaüs
à l’ACE.

Votre candidature a été étudiée avec attention. Je suis cependant au regret de vous informer que
malgré tout l’intérêt que celle-ci présente, elle n’a pas été retenue.

En effet, votre profil ne correspond pas à celui que nous recherchons.
Soyez cependant assuré que cette décision ne met pas en cause vos qualités personnelles, ni même vos
compétences et vos expériences.
 
Je vous remercie pour l'intérêt que vous portez à notre association et à nos missions, et conserve vos
coordonnées afin de vous recontacter si un poste correspondant davantage à votre profil se présentait.

Je vous souhaite une agréable journée et une pleine réussite dans vos recherches futures.

Bien cordialement,

M****** M*****
Chargée RH Association de Communautés Emmaüs (A.C.E.)

Ik heb een mail teruggestuurd met de vraag op welke criteria ik precies afgewezen ben, maar uiteindelijk zal het antwoord op die vraag aan de beslissing niks veranderen.

En dus moet ik me nu heel hard gaan afvragen hoe ik de winter ga doorbrengen.

 

Emmaüs Rodez

Ik heb geen frigo, en ook geen baffles

Geen heel spannend verhaal, maar ik vond het zelf wel erg grappig.

Zaterdag had ik een Nederlands stel in de winkel; althans, zij is Nederlandse, en hij is noord-Afrikaans (‘arab‘, zoals dat hier heet), maar spreekt goed Nederlands. Ik had ze al 2 keer eerder gezien, dus ik wist dat ze op zoek waren naar een kleine koelkast (“hoeft niet heel goed te koelen, een graad of 10-12 is prima, ’t is om kaas te maken”) en luidsprekers voor de computer.
Ik heb inmiddels geleerd dat mensen het over het algemeen fijn vinden om herkend te worden in de winkel, en dus wilde ik, voordat ze de vraag stelden, al antwoorden dat ik nog geen slecht-werkende koelkast of computer-boxen had. Maar ik zie hier verder zelden Nederlanders, en spreek dus altijd met iedereen Frans. Wat ik in hun richting slingerde, was

"Nee, ik heb nog geen ...frigo... ,
en ook geen ...baffles... voor de ...ordinateur... ."

Ze begrepen wat ik bedoelde, en leken het toch wel leuk te vinden dat ik ze herkende, en wist wat ze zochten.

Tot afgelopen zaterdag had ik altijd een mening over mensen die naar het buitenland verhuizen, en dan ineens hun moedertaal niet meer lijken te kennen. :scratch:

Als ik een paar seconden heb om me voor te bereiden, kan ik het overigens nog wel; ik ben degene die er altijd bij geroepen wordt als we Engelse of Duitse (of Nederlandse) toeristen in de winkel hebben.

Emmaüs Rodez

Mise à jour

En dat is Frans voor ‘Update‘.

Ik had dus mijn CV opgestuurd naar Emmaüs, vergezeld van een lettre de motivation (‘motivatiebrief‘). En vanmiddag las ik in mijn mailbox

Bonjour,

Je vous accuse bonne réception de votre candidature.
Celle-ci sera étudiée avec toute notre attention début septembre, conformément à notre processus de recrutement,
et nous pourrons vous apporter une réponse avant le 15 septembre.

Je reste à votre disposition et vous souhaite une bonne journée.
Bien cordialement,

M****** M*****
Chargée RH Association de Communautés Emmaüs (A.C.E.)
47, Avenue de la Résistance
93100 MONTREUIL

Dus met een maandje weet ik of ik terug naar school mag.
Ik heb inmiddels begrepen (maar wederom via-via, en niet van een ingewijde) dat de eerste selectieronde begin oktober is, en de tweede en definitieve selectieronde eind oktober; de opleiding zou dan in december starten. En die opleiding begint dan met 2 maanden in de schoolbanken voor een bak theorie, en daarna 3 stages bij verschillende Emmaüs-vestigingen; daarmee is het eerste jaar dan vol, en vervolgens volgen er dan nog 2 jaar van wel echt werken, maar ook nog aanvullende cursussen.
En tegen de tijd dat dat allemaal achter de rug is, ben ik 50, en dat lijkt me wel een mooie leeftijd om aan het begin van een carrière te staan.

Tenzij ik niet aangenomen word voor de opleiding natuurlijk. En dat weet ik op z’n vroegst half september, en dan is het te laat om nog werk te vinden in de druivenoogst.
Dus eigenlijk heb ik geen andere keuze dan aangenomen te worden voor de opleiding…

Emmaüs Rodez

Dat is te lang…

Ik geef het toe: een stilte van 2 en een halve maand is te lang, veel te lang.
En het enige excuus dat ik heb, is hetzelfde excuus als ik bij de vorige stiltes ook had: er gebeurt niets. Het staat allemaal een beetje stil; iedere dag lijkt op de vorige.

Maar goed, voor die 1 of 2 volgers die nu misschien/hopelijk nog over zijn (ik heb sinds begin dit jaar al geen statistieken meer op mijn site, dus ik heb geen idee of er nog iemand is die dit leest), even een overzicht van de huidige situatie.

Ik zit nog steeds bij Emmaüs in Rodez, waar ik nog steeds verantwoordelijk ben voor de verkoop van de electro (die ik inmiddels meer dan verdubbeld heb). De werkplaats voor de electro heb ik niet overgenomen; die doe ik nu samen met degene die dat eerst alleen deed. Op die manier lukt het in een rustig tempo toch steeds het winkeltje weer op tijd vol te krijgen.

In mijn vorige bericht schreef ik ook dat ik nu en dan wat zwarte klussen deed, samen met een collega, en dat ik op die manier het geld voor een bestelbus al bij elkaar gespaard had. Nou… Dat liep even anders.
Die collega bleek de klanten (en mij) te belazeren, waarop verschillende hun beklag hebben gedaan bij Emmaüs, en 1 zelfs aangifte gedaan heeft bij de politie. Mijn collega is op staande voet ontslagen, en ik heb een verbod gekregen op het doen van zwarte klussen. De kans bestaat dat de enige reden dat ik niet ontslagen ben, is dat ik, toen ik hier achter kwam, contact heb opgenomen heb met de klanten in kwestie om ze te waarschuwen, en dat ik een aanbetaling van 500€, voor een klus waar we nog niet aan begonnen waren, uit mezelf heb terugbetaald.
Uiteraard sloeg dat wel een gat van 500€ in mijn nieuwe bestelbus, die dus weer even op de iets langere baan is geschoven.

Een klein lichtpuntje is dat het niet zo heel goed gaat met Emmaüs Rodez. Nou ja, op zich is dat natuurlijk niet zo geweldig, maar het zit zo:
De leden van de stichting Emmaüs Rodez (elke Emmaüs vestiging is een op zichzelf staande stichting) zijn er niet in geslaagd een nieuw bestuur te kiezen, wat betekent dat er momenteel geen voorzitter, secretaris en penningmeester zijn. En aangezien dat niet mag van Emmaüs Frankrijk, stuurde ‘Parijs’ een delegatie om orde op zaken te stellen. En omdat die delegatie vrij snel in de gaten had dat er meer aan de hand was dan alleen een gebrek aan bestuur, besloot ze de zaken groot aan te pakken, en een werkgroep in het leven te roepen die ‘alle neuzen’ (compagnons, leidinggevenden, leden van de stichting, en vrijwilligers) weer dezelfde kant op moet krijgen. In die werkgroep zijn alle ‘neuzen’ vertegenwoordigd, plus uiteraard de delegatie namens Parijs.
Ik ben 1 van de 2 compagnons in le comité de pilotage. En namens Parijs is er onder andere Marie-Thérèse, responsable van Emmaüs Aurillac, maar belangrijker: iemand met hele korte lijntjes naar de commissie die verantwoordelijk is voor de opleiding tot responsable (leidinggevende) bij Emmaüs (ze maakte tot voor kort deel uit van die commissie). En zij heeft me beloofd te doen wat mijn eigen responsables nogal nalaten, namelijk zorgen dat mijn CV bij die commissie terechtkomt.
Uiteraard ben ik daarmee niet automatisch geaccepteerd voor de opleiding, daarvan zal ik de commissie zelf moeten overtuigen, maar ik heb nu in ieder geval een ingang.

Voor zover ik begrepen heb, begint de nieuwe opleidingsronde in oktober, dus ik hoop over niet al te lange tijd nieuws te hebben, goed dan wel slecht. En in het geval van slecht nieuws zal ik eens heel goed moeten nadenken wat ik dan ga doen, want ik heb niet zo heel veel zin om als compagnon bij Emmaüs te overwinteren; het is me te uitzichtloos en te eentonig.

Kort nog even wat betreft de rug: goede dagen en slechte dagen, en met werken heb ik over het algemeen de elastieke band nog wel nodig; ik heb nog recht op 2 behandelingen bij de fysio, morgen en donderdag, en dan zal ik het op eigen houtje moeten doen.

Foto’s heb ik niet, want mijn eigen laptop is nog steeds stuk; ik tik dit op een laptop die ik van de verkoop heb gered.
(Dit AZERTY-toetsenbord leert me trouwens dat ik beter blind kon typen dan ik dacht; eventuele tikfouten zijn daaraan te danken.)

Algemeen, Emmaüs Rodez

3e Verjaardag

Wie heel goed heeft opgelet, weet dat dit bericht eigenlijk een paar dagen geleden al gepubliceerd had moeten worden: de verjaardag van mijn nieuwe leven valt op 5 mei; op 5 mei 2014 leverde ik mijn sleutel in, en begon ik mijn wandeling naar Santiago de Compostela.
Helaas moest ik, toen ik op de ochtend van 5 mei 2017 probeerde in te loggen, constateren dat mijn trouwe laptopje het uiteindelijk, na duizenden kilometers in een rugzak en vele andere omzwervingen en avonturen, voor gezien hield; het bijltje erbij neergegooid had; de pijp aan Maarten gegeven had; de handdoek in de ring gegooid had; z’n laatste adem uitgeblazen had; de open plek aan het einde van het pad bereikt had; afgereisd was naar de eeuwige jachtvelden; een tuintje op zijn buik ging kweken; definitief gestopt was met roken. Wie tussen de regels door leest, snapt al dat mijn laptop het niet meer doet. Misschien kan ik ‘m ooit nog nieuw leven inblazen, maar ik heb momenteel enorm weinig zin om me erin te verdiepen. En dus moest ik een paar dagen wachten met het afmaken en publiceren van dit bericht, waaraan ik op de avond van 4 mei al begonnen was, totdat er een apparaat gedoneerd zou worden dat ik zou kunnen gebruiken. En dus zit ik me nu kapot te ergeren aan een tablet. Ik snap werkelijk niet hoe die dingen de wereld hebben kunnen veroveren; wat is dit een verzoeking…

Maar goed, je hebt recht op een nieuw bericht, en ik trouwens ook, dus hieronder het bericht dat ik gelukkig voor het grootste deel vorige week al getikt heb.

Mijn leven is momenteel niet zo avontuurlijk als in het jaar voor de eerste verjaardag van mijn nieuwe leven, maar mijn derde verjaardag verdient toch wel een berichtje. Al is het alleen maar om te laten zien dat ik, ondanks dat gebrek aan avontuur, nog steeds leef.

Ik zit nog steeds bij Emmaüs in Rodez, en heb het redelijk naar mijn zin. Ik zeg ‘redelijk’ in plaats van ‘prima’, omdat ik nog contact heb met 2 peregrina’s die ik afgelopen jaar ontmoet heb toen ik in gîtes werkte, en die allebei praten over het lopen van een nieuwe camino, en 1 van de 2 bovendien over het starten van een gîte die ze graag door mij zou laten runnen; nee, dit gaat niet over liefde of verliefdheid, maar over het avontuur dat weer trekt, en dat ik zo mis…
Toen ik mijn eigen camino liep, heb ik verschillende pelgrims ontmoet die hun 2e, 3e, …, 10e camino liepen, en ik begreep dat niet: wat is er zo leuk aan slapen in een zaal met stapelbedden, aan uitgeknepen worden door de enige gîte-eigenaar in de regio, of aan het eten van een bord keukenafval dat verkocht wordt onder de naam ‘Menu Peregrino‘? Maar inmiddels begrijp ik dat het gaat om het avontuur, om de onzekerheid over de slaapplaats, om de ontmoetingen. Om de deur waar je aanklopt voor water in je drinkfles, waar je dan ongevraagd een paar ijsklontjes of een scheut siroop in krijgt. Om de boerderij waar je vraagt of je je tent mag opzetten, en waar je vervolgens wordt gevraagd of je wilt mee-eten, of waar je de logeerkamer aangeboden krijgt (of allebei).

Het is tijd voor een nieuw avontuur. En het mooie is dat een nieuw avontuur zich ook aandient. Ik weet alleen nog niet welk avontuur.

Bij Emmaüs doe ik inmiddels de verkoop van de elektro (radio’s, koelkasten, lampen, etc.). Vanwege het ongelukje met mijn rug was de vrachtwagen even geen optie, en degene die de elektro verkocht was weggestuurd omdat hij teveel geld in eigen zak stak; ik wilde graag wat doen — hoewel de responsable bleef (en blijft) benadrukken dat ik niets moet forceren — en dus was 1 en 1 twee. Ik heb gevraagd of ik ook de elektro-werkplaats kan overnemen; ik denk dat het antwoord ‘ja’ zal zijn. Op die manier heb ik in ieder geval zelf controle over hoelang ik hier blijf.
Ik heb aan de responsable aangegeven dat ik zelf ook responsable wil worden (mijn eigen Emmaüs-vestiging wil runnen); dat is waar het verwachte volgende bericht eigenlijk over moest gaan. Maar ik heb inmiddels door dat hier iets venieuwends gedaan krijgen, een beetje te vergelijken is met tot je navel in de modder staan terwijl je probeert een bal weg te schoppen: het idee is mooi, maar het resultaat laat op zich wachten. Hij heeft beloofd aan wat touwtjes te trekken, maar dat is inmiddels 2 maanden geleden, en sindsdien heb ik er niets meer over gehoord.
Ik spaar dus maar wat ik sparen kan, en doe af en toe een zwart klusje om wat extra te kunnen sparen.

Wat me op het volgende, verheugende nieuws brengt: ik heb inmiddels genoeg centjes op de bank om een bestelbus te kunnen kopen! Ik heb een website gevonden waar je tweedehandsjes kunt kopen van gemeenten en andere overheidsinstellingen, en daar moet ik mijn bonheur (‘geluk’) wel kunnen vinden. De komende 2 weekenden (minstens) ben ik nog bezig met behangen, verven en een keuken plaatsen, om de vooruitbetaalde inkomsten te verantwoorden, maar zodra ik een maandag vrij heb, ga ik langs bij de politie en de prefectuur om te informeren hoe ik een auto op mijn naam zet.
Het eerste dat ik doe als ik een bus heb, is naar Nederland rijden om wat mensen van mijn rommel te verlossen, en, eigenlijk veel belangrijker, bij te bieren met de vrienden die ik al 3 jaar niet gezien heb.

Een derde avontuur dat wellicht gaat plaatshebben (na electro bij Emmaüs en mijn bestelbus) is, zoals ik al liet doorschemeren, een gîte. De regelmatige lezer weet dat ik daar al eerder mee bezig was, maar dat dat niet gelukt is. Momenteel ben ik vrij ver verwijderd van de Chemin de Saint-Jacques (in spirit, want eigenlijk kan ik er in 2 dagen naartoe lopen; op de vrachtwagen heb ik ‘m verschillende keren gekruisd), maar ik heb nog contact met een peregrina die ik heb ontmoet toen ik afgelopen zomer in Uhart-Mixe in een gîte werkte, die op de camino haar nieuwe liefde ontmoet heeft, en nu met die liefde een gîte voor pelgrims wil beginnen; maar ze hebben geen van beide een idee hoe je dat eigenlijk doet, en zij was erg onder de indruk van mijn gastvrijheid. Goed, ik moet afwachten of zij haar scheiding doorzet om verder te gaan met haar nieuwe liefde, en vervolgens of ze samen ook echt een gîte beginnen, maar als dat alles gaat gebeuren, ben ik vrij zeker van een baan. Maar ik denk dat dat op z’n vroegst volgend jaar zal zijn.

En tot slot is er dan nog plan… D?, E?
Nou ja, hoe dan ook. Als ik eenmaal mijn bestelbus heb, en ik mijn Nederland-na-3-jaar-kater uitgeslapen heb, kan ik me heel goed voorstellen dat ik niet terugkeer naar Emmaüs Rodez, maar van seizoenswerk naar seizoenswerk ga trekken. Eventueel kan ik dan weer een Emmaüs-vestiging zoeken om de winter door te komen.

Dat wat betreft de toekomst.

Wat betreft het ‘nu’ zijn er 2 zaken die spelen (4, als je de klus die mijn weekenden opslokt, en de elektro bij Emmaüs, meetelt): ik heb eindelijk een grotere kamer, en mijn rug gaat steeds beter.
De kamer is best gezellig geworden, voor zover dat mogelijk is in 15 vierkante meter. Foto’s volgen zodra ik een echte laptop heb gevonden.
En hoewel ik nog steeds physiotherapie nodig heb voor mijn rug, heb ik ook af en toe het idee dat ik niet de enige ben die er plezier in heeft het een beetje te rekken; de oefeningen en het rekken en strekken zijn medisch helemaal te verantwoorden, maar of die massages nog noodzakelijk zijn…? Hierover wellicht later ook nog nieuws.

Emmaüs Rodez

Dit is niet het volgende bericht

Nee, dit is niet het beloofde ‘volgende blogbericht’. Laten we zeggen dat dit een tussenberichtje is, om het thuisfront te laten weten dat ik nog leef. (Natuurlijk wil ik niets liever dan van de daken te schreeuwen wat ik te melden denk te hebben, maar ik begin — eindelijk, op mijn 46e — te leren dat ik me niet altijd moet laten meeslepen door mijn enthousiasme, maar soms even moet wachten tot er zekerheden of garanties zijn.)

Dus, jullie nieuwsgierigheid negerende, kan ik het volgende melden:

De rug gaat elke dag een beetje beter, maar toch begint het me een beetje de keel uit te hangen. Ik werk over het algemeen halve dagen, en soms zelfs hele dagen niet. Afgelopen vrijdag hebben we donné un coup de main (‘een handje geholpen‘) in de salle de meubles (‘de meubelzaal‘). En natuurlijk kon ik — jonge god die ik sinds mijn wandeling weer ben, in ieder geval in de spiegel — het niet nalaten ook wat meubels te verplaatsen. Waardoor ik de hele zaterdag weer op bed lag, omdat bewegen geen optie was.
Het contrast: een collega brak vorige week een botje in zijn elleboog — de röntgenfoto liet er geen twijfel over bestaan — ; 10 dagen niet werken, en daarna niet meer meuten. Waarom kan het voor mij ook niet op die manier opgelost worden?
Maar goed, het is zoals het is. Deze week heeft Cyril (de andere chauffeur) een week vakantie, en dus werk ik hele dagen; althans, dat ga ik proberen: als het niet lukt, ga ik me gewoon weer, als een mietje, in mijn bed verstoppen.
Overigens is het niet allemaal ellende: het enige andere probleem dat ik in deze situatie heb, is dat ik, als een knappe jonge vrouw (mijn fysiotherapeute) mijn billen masseert, moet uitkijken dat ik niet al te erotische fantasieën krijg (blijkbaar ben ik ook maar een mens)…

De sfeer hier is heel goed. Gisteren was Bakary (wat in Congo of Senegal of ergens in die regionen een heel normale naam is) jarig, en het was een familiedag zoals ik die in mijn eigen familie nooit heb mogen kennen. De responsable (‘leidinggevende‘) is even langsgeweest, maar heeft ervoor gekozen zich alleen op de werkvloer te melden, zodat hij niet zou zien dat er op het feest wellicht wat alcohol geconsumeerd werd (wat officieel niet toegestaan is); die sfeer heerst hier zo’n beetje.
Aangezien ik niet weet wie deze website allemaal lezen, kan ik niet vermelden of er inderdaad alcohol aanwezig was.

Verder heb ik inmiddels sinds een tijdje een bril; ik geloof niet dat ik dat al gemeld had. Ik zou ‘m eigenlijk ophalen op de dag dat ik het ziekenhuis in ging, maar dat werd een paar weken later. Ik heb er even aan moeten wennen, maar inmiddels weet ik niet beter (behalve dat ik ‘m nog steeds afzet als ik klaar ben achter mijn laptop, zoals ik met mijn leesbril ook altijd deed).
De bril is betaald door Emmaüs, en ik heb zelf 30€ bijgelegd voor een zonnebril op sterkte.

Over geld gesproken: voor het eerst in mijn leven lukt het me te sparen. En dat terwijl ik nog nooit zo weinig verdiend heb. Ik ben inmiddels op een halve bestelbus (in 4 maanden!).

En laat ik er dan tot slot nog een paar foto’s bij doen; dit is het huis waar we met z’n allen wonen:

Links het huis zelf, met tweede van rechts (of vijfde van links) het raam van mijn kamer; volgend weekend hoop ik eindelijk te verhuizen naar een grotere kamer: Sylvain, die werk gevonden heeft buiten Emmaüs, heeft van de week getekend voor zijn appartement.
Rechts een foto vanuit een iets andere hoek, zodat je de parkeerplaats/petanque-baan kunt zien, evenals het gazon waar we, naar verluidt, van de zomer regelmatig zullen barbecuen.

En daar laat ik het voorlopig bij. Niet het bericht waar je op zat te wachten, maar laten we eerlijk zijn: je moet ook niet op berichten gaan zitten wachten.
:-)