In 2014 liep ik van Wateringen in Nederland (in het Westland) naar Fisterra in Spanje (ten westen van Santiago de Compostela).
Daarna besloot ik om niet terug te keren naar Nederland, maar verder te zwerven. Onderweg werk ik om in mijn onderhoud te voorzien, en ik heb inmiddels een kleine caravan om in te wonen.
Op dit moment werk ik als vertaler Frans-Nederlands in de buurt van Nantes in Frankrijk.

Algemeen

5-5: 5

Op 5 mei 2014 leverde ik de sleutel van mijn appartement in, haalde ik een stempel bij de St.-Jan-de-Doper, en liep ik van Wateringen naar Vlaardingen; de eerste etappe van een wandeling die 5 maanden zou gaan duren, en die de aanzet zou zijn tot een volledig nieuw leven.
Vandaag, exact 5 jaar later, ben ik 1 keer terug geweest in Nederland, heb ik de rugzak ingeruild voor een auto en een caravan, en houd ik mezelf in leven door van tijdelijk contract naar tijdelijk contract te reizen.

Ja, het kan raar lopen in het leven. Maar daar moet je dan wel wat voor doen… :-)

Ik heb vandaag mijn vijfde verjaardag gevierd met een verhuizing. In de afgelopen weken heb ik geleerd dat als een camping niets anders te bieden heeft dan zijn lage prijs, dat dan ook een bepaald slag mensen aantrekt. En ik had een beetje genoeg van honden die de hele dag los rondlopen en overal kakken; van mensen ook trouwens, die midden op de camping staan te pissen, omdat het sanitairgebouw blijkbaar te ver weg is; en van muziek die me uit mijn slaap haalt of houdt.
En ik woon niet voor niks in een caravan: die maakt dat ik van het ene op het andere moment mijn boeltje kan pakken en ergens anders kan gaan kijken. Wat ik dus vandaag gedaan heb.
Ik weet natuurlijk nog niet of ik erop vooruit of achteruit gegaan ben. Voorlopig kan ik het op 2 manieren bekijken: ik zit 10 kilometer verder van mijn werk af, maar ik zit ook 10 kilometer dichter bij het strand. De beheerders wonen op het terrein, dat lijkt me alvast positief. En er is een recreatiezaal, met boeken, spelletjes en een enorme tv, dus dat geeft aan dat ze er op een positieve manier aandacht in steken. Dat laatste geeft trouwens ook aan dat ze hier blijkbaar gasten krijgen die ze kunnen vertrouwen met een recreatiezaal, en die niet de boeken gebruiken om de barbecue aan te steken, en de stoelen om elkaar de hersens mee in te slaan. O, en ik heb nu 3-4 streepjes 4G op de mobiel, in plaats van 1-2 streepjes 3G, Dus da’s wel lekker als ik een filmpje wil kijken.

En verder is het hier lekker lente. We hebben een week of 2 gehad van rond, en zelfs behoorlijk boven de 20 graden, maar de temperatuur is nu weer een paar graden gezakt. Een paar kleine buitjes de afgelopen week, vooral ’s nachts, maar niet eens genoeg om de caravan echt te laten lekken. En over het algemeen is het licht tot half bewolkt, en heb ik mijn jas al een paar weken vrijwel niet meer aan gehad.

Dus het leven is mooi.
Ik hoop dat dat voor jou niet anders is.

4 comments to 5-5: 5

  • Pieter

    Hoi Rob,

    Ik heb je even op moeten zoeken op Internet en je site weer gevonden, gelukkig zet je daar regelmatig nog een stukje neer. Deze maand was er op de W.O.S. (Westlandse Omroep Stichting) een terugblik wat er in de afgelopen vijf jaar voor hoogtepunten waren in de maand mei. Daar was ook de brand in Poeldijk bij (4 mei 2014) Jeetje, was dat alweer vijf jaar geleden dat ik toen in het oude politie bureau van Wateringen je koffie automaat overnam en op de terugweg naar Naaldwijk de ene brandweerauto na de andere voorbij moest laten gaan!. Sensatie belust als ik was ben ik toen ook richting Poeldijk uitgeweken om daar in het verkeer te stranden. Nou die koffie automaat is toen naar mijn werk gegaan (KPN Den Haag) en na een reorganisatie met de koffieleuten meegegaan naar Rotterdam (ik drink alleen thee) en daar in Rotterdam doet het nog steeds trouwe dienst. In mijn beleving had ik je nog wel met je ezeltje op Waterpop terecht zien komen, maar het viervoetertje heeft een andere uitdaging gevonden net als jij zo las ik net. Vertaler!. Ik hoop dat je niet al je huidige collega’s de kast op weet te jagen, want je weet, alléén ben je sneller, maar samen kom je verder. Ik hoop dat je een uitgever vindt voor je boek, zal hem zeker kopen als het zover is. Groet, Pieter.

    • Rob

      Hallo Pieter,

      Hoe is het?
      Leuk dat je me nog/weer bijhoudt.

      Het is inderdaad alweer 5 jaar geleden. En weet je? Van de ene kant is het voorbij gevlogen, en van de andere kant heb ik het gevoel dat ik in die 5 jaar 2 mensenlevens geleefd heb…
      Ja, het ezeltje is geadopteerd, en de laatste keer dat ik ‘m zag had-ie het zo naar zijn zin met de ezelinnen in zijn wei, dat ik zeker weet dat ik de juiste keuze heb gemaakt (hoewel hij bij mijn vertrek klaarstond om met me mee te gaan).

      Ik meen me te herinneren dat jij het idee van de Camino ook interessant vond, maar dat je het niet aandurfde vanwege je rug. Zijn er inmiddels al plannen? Want als ervaringsdeskundige (2 operaties vanwege een dubbele hernia) kan ik je verzekeren dat het best gaat, als je er rekening mee houdt. En ik gun iedereen zo’n avontuur.

      Groeten!

  • Pieter

    Hoi Rob,

    Tegenwoordig heb ik andere “klachten” Overgewicht, Diabetes2 en ik krijg het maar niet onder controle.

    De Camino staat op de bucketlist in mijn hoofd. Misschien herken je ze nog uit je vroegere kantoorleven, die sessies om alle neuzen weer dezelfde kant op te krijgen richting “stip aan de horizon” Daarin wordt vaak aan het begin de vraag gesteld wat je toekomst plannen zijn. Iedereen vrees dan voor zijn baan of functie. Ik trap dan altijd af met de woorden; Op de dag dat ik stop met werken, pak ik de eerst volgende maandag mijn tas in, trek de deur in Naaldwijk achter me dicht en ga dan te voet naar Santiago de Compostella. Eerste stop; Vlaardingen!. Waardering alom uit de groep van aanwezigen natuurlijk en al snel volgen dan andere wel met hun droomdoel.
    Stoppen met werken, nog 13 jaar tot mijn pensioen. Echter de afgelopen drie jaar had ik een paar keer “zicht” dat dat moment er eerder aan zat te komen. Bezuinigingen, reorganisaties, dreiging van overcompleet, fase zus, dan weer fase zo, spanningen. Ik keek daar dus anders tegen aan. Als ik erbij zit zei ik dan, dan begint een nieuw avontuur. Maar iedere keer kwam ik goed door de reorganisatie heen. Misschien ben ik er nog niet klaar voor. Vraagt het veel voorbereiding en zal de Camino mij leren dat ik niet ver zal komen in het Waalse deel van België en Frankrijk met alleen Engels. Misschien zou ik Spanje niet eens halen. Jij zal er vast een antwoord op hebben.

    Momenteel bereid ik mij weer voor op de Nijmeegse. Altijd te laat natuurlijk, maar ook altijd de eindstreep gehaald (behalve toen ik mijn kleine teen weer had gebroken!) Dus waarom al die kilometers oefenen!. Net op tijd de kilometers in de benen is goed!.

    Tot een volgende keer Rob,

    Pieter

    • Rob

      Hoi Pieter,

      Grappig hoe je perspectief kan verschuiven: ik zou juist zeggen dat je goed door een reorganisatie heen komt als ze je dat laatste duwtje geven in de richting die je toch al op wilt. En daarbij: waarom zou je willen werken voor een werkgever die serieus keer op keer overweegt je op straat te zetten, omdat er anders niet genoeg miljoenen op de bank over blijven?
      Volg je droom, voordat het te laat is. Uiteindelijk hebben we het wel over 2500-3000 kilometer, en neem van mij aan dat dat over 13 jaar niet makkelijker zal zijn dan nu. Een andere reden om het eerder te doen, is trouwens dat je nu nog iets kunt met de ervaringen die je onderweg opdoet.
      En overgewicht is geen excuus: ik was ook veel te zwaar toen ik vertrok; ik ben onderweg 25 kilo afgevallen, en bij aankomst was ik in topvorm.
      En als je ‘Nijmegen’ haalt, kun je de Camino ook halen: in totaal loop je wel meer, maar per dag loop je minder. Zorg alleen wel dat je regelmatig rustdagen inlast, en laat je niet door anderen opjagen: neem afscheid van degene met wie je loopt, als diegene te hard gaat voor je. Behalve natuurlijk als diegene je vrouw of vriendin is; dan zul je een gezamenlijk acceptabel tempo moeten vinden (maar ik ben ook stellen tegengekomen die ’s ochtends afscheid namen, en elkaar ’s middags bij de lunch, of zelfs pas ’s avonds in de albergue, weer zagen).
      O, en werk vind je wel weer als je terug bent. Maar dan waarschijnlijk iets dat beter bij je past, want tegen die tijd heb je een half jaar de tijd gehad om ongestoord over het leven na te denken.

      Goed, tot zover mijn peptalk. Ik zou zeggen dat je, als je nu rustig aan begint met trainen, voorjaar 2020 kunt vertrekken. ;-)

      Groeten!